Την κωμωδία του Μολιέρου “Ο Αρχοντοχωριάτης” ανεβάζει το φετινό καλοκαίρι το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κρήτης.
Το έργο παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλατζόπουλου και με πρωταγωνιστή τοn Δημήτρη Πιατά.
Η πρεμιέρα δίνεται την Δεύτερα 28 Ιουνίου στα Χανιά και θα ακολουθήσουν παραστάσεις σε Ρέθυμνο, Ηράκλειο και Σητεία.
Ο κυρ-Ιορδάνης είναι ένας ευκατάστατος νοικοκύρης. Τίποτα δεν του λείπει. Έχει εισοδήματα, ένα άνετο σπιτικό, μια υπέροχη σύζυγο και μια τρισχαριτωμένη κόρη που τον αγαπά και τον σέβεται. Κανονικά θα έπρεπε να είναι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος πάνω στη γη. Έχει όμως προσβληθεί από μια φοβερή ασθένεια: τη μεγαλομανία. Θέλει να δείχνει ανώτερος απʼ αυτό που πραγματικά είναι. Πασχίζει να απαλλαγεί από τη «ρετσινιά» της ταπεινής καταγωγής του και να αποκτήσει τα εξωτερικά χαρακτηριστικά της ανώτερης τάξης, της αριστοκρατίας. Μαϊμουδίζει συμπεριφορές ξένες προς την ιδιοσυγκρασία και την ανατροφή του, μιμείται το life style που επικρατεί στο παλάτι του βασιλιά Λουδοβίκου 14ου, σπαταλάει τεράστια ποσά σε δασκάλους για να τον μεταμορφώσουν, ώστε να γίνει αποδεκτός από την άρχουσα τάξη. Το ψώνιο του και την αφέλειά του εκμεταλλεύεται ο αδέκαρος ξεπεσμένος Κόμης Δοράντης και τον ταράζει στα δανεικά κι αγύριστα, καθώς ο καλοκάγαθος αστός κυρ-Ιορδάνης ονειρεύεται να παντρέψει με τον Κόμη την κόρη του Λουκίλη και να εισχωρήσει με αυτόν το γάμο στους κύκλους της αριστοκρατίας. Έλα όμως που η Λουκίλη αγαπάει έναν όμορφο νεαρό της δικής της τάξης, τον Κλεόντη!... Αυτός, με τη συμπαράσταση της Κυρίας Ιορδάνη, της πιστής της καμαριέρας Νικολέτας, αλλά προπάντων χάρη στα κόλπα του Κοβιέλου – του δαιμόνιου υπηρέτη του, θα παρακάμψει όλα τα εμπόδια και θα αποκτήσει την αγαπημένη του, δίνοντας στον Αρχοντοχωριάτη ένα…φάρμακο πολύ πικρό, αλλά όχι και σίγουρα αποτελεσματικό.
Ο σκηνοθέτης
Στο σημείωμά του, ο Γιάννης Καλατζόπουλος αναφέρει “αν, όπως μας παραγγέλνει ο Σαίξπηρ με το στόμα του Άμλετ, προορισμός του Θεάτρου"...πάντοτε, και πρώτα και τώρα, ήταν και είναι να κρατάει έναν καθρέφτη μπροστά στη φύση...", τότε αυτός ο καθρέφτης στις μέρες μας δεν χρειάζεται να είναι ούτε μεγεθυντικός ούτε παραμορφωτικός για να μας δείξει πλάσματα παράξενα, στρεβλά και αφύσικα.
Φροντίσαμε μόνοι μας να βιάσουμε βάναυσα τη φύση (και τη φύση των ανθρώπων), έτσι ώστε όσο πιο ειλικρινής είναι ο καθρέφτης της τέχνης, τόσο πιο τρομακτικά θα προβάλουν μπροστά στα μάτια μας τα πρόσωπα που απεικονίζει.
Αυτό δεν ίσχυε, τουλάχιστον στον ίδιο βαθμό, την εποχή του Μολιέρου.
Γι' αυτό και οι κωμωδίες χαρακτήρων που μας κληροδότησε αξιοποιούσαν (με αριστοτεχνικό, είν'αλήθεια, τρόπο) το πανάρχαιο θεατρικό τέχνασμα της υπερβολής, αυτό που στην καλλιτεχνική ορολογία καθιερώθηκε σαν "γκροτέσκο".
Σήμερα όμως η αρχοντοχωριατιά, η φιλαργυρία, η φαρισαϊκή ηθική, η θεοποίηση του "εγώ", το μίσος του ανθρώπου για τον άνθρωπο και όλες οι ασθένειες που με τόσο ευφρόσυνο πάθος καυτηρίασε κάποτε ο συγγραφέας μας, όχι μόνο δεν αποτελούν πια κραυγαλέες αποκλίσεις από τον κανόνα, αλλά αντιθέτως τείνουν να επικρατήσουν ως life style.
Κάτι παραπάνω: προβάλλονται από παντού σαν τα πιο αποτελεσματικά όπλα για να επιβιώσει κάποιος μέσα στη ζούγκλα που τόσο υποκριτικά βαφτίσαμε "ευγενή άμιλλα", "ελεύθερο ανταγωνισμό", "οικονομία της αγοράς".
Με αυτές τις σκέψεις, προσπαθήσαμε να κρατήσουμε στην παράστασή μας μια ισορροπία ανάμεσα στην πρόθεση και τον οίστρο του Μολιέρου απ' τη μια, και στις προσλαμβάνουσες του σύγχρονου θεατή από την άλλη.
Του θεατή που, ιδιαίτερα στην παρούσα οικονομική συγκυρία, η ανάγκη του να γελάσει είναι μεγάλη -σχεδόν όσο και η ανάγκη του να ξανασκεφτεί κάποια πράγματα”.

