«Στη γυναίκα που αγωνίζεται για να επιβιώσει σε χαλεπούς καιρούς. Στη γυναίκα που ονειρεύεται την ανατολή ενός κόσμου έντιμου, λεύτερου, πανανθρώπινου. Στη γυναίκα που υμνεί τη ζωή και τις αξίες της» είναι αφιερωμένο το νέο βιβλίο του δημοσιογράφου, Μανόλη Παντινάκη, που μόλις κυκλοφόρησε.

Πρόκειται για τη μονογραφία της Κατίνας Σηφακάκη από το Μέρωνα Αμαρίου, μιας, σχεδόν, αιωνόβιας έφηβης, της οποίας ολόκληρη η ζωή ήταν ένας συνεχής διωγμός επειδή αρνούνταν πεισματικά να λοξοδρομήσει από τα ιδεολογικά της «πιστεύω». Στην έκδοση (σελ. 196 εκδόσεις Καλαϊτζάκης, Ρέθυμνο) με τίτλο «Το Κατινάκι η μαμή – Η Αμαζόνα της Αντίστασης και της Εξορίας», ο εξαίρετος ηθοποιός Στέφανος Ληναίος, γράφει ανάμεσα στα άλλα στο προλογικό του σημείωμα:

«… Διάβασα μέσα σε μια ώρα, ρούφηξα στην κυριολεξία, όλη τη ζωή της και συγκινήθηκα και έκανα ώρες και μέρες για να συνέλθω. Όχι μόνο γιατί γνώρισα το «Κατινάκι τη μαμή…» που δεν ήξερα, αλλά προπάντων γιατί μου ξύπνησε όλη εκείνη τη μαρτυρική εποχή της Κατοχής που δεν είχε μόνο το αίμα και τα δάκρυα, αλλά και την ευτυχία του οράματος ενός καλύτερου κόσμου…

Διαβάστε με προσοχή τις σελίδες που δείχνουν πόσο αψήφιστα, πόσο παθιασμένα και με πόση αγάπη ανεβοκατέβαινε στα βουνά, άντεχε τις φυλακές και τις εξορίες, πολέμαγε δίπλα σε ατσαλένιους άντρες…

Μακάρι να μπορούσαν να μιλήσουν τόσο όμορφα και τόσο ζωντανά, όλες οι αμέτρητες Ελληνίδες όπως και το Κατινάκι μας… Και μακάρι να βρεθούν κι άλλοι, αμέτρητοι Έλληνες, να αποτυπώσουν τις πολύτιμες, ματωμένες μνήμες τους…

Υποθήκη και λίπασμα ζωής για τις νέες γενιές, πριν τις εξοντώσει ο μεγαλύτερος εχθρός του Ανθρώπου, ο ανθρωποφάγος καταναλωτικός αμοραλισμός…»

Σαν αίγαγρος των κρητικών βουνών «Το Κατινάκι η μαμή», με επαναστατική ορμή διάβηκε τα κακοτράχαλα μονοπάτια της ζωής, απόλυτα πιστή στην ιδεολογία της Αριστεράς, έχοντας γαλουχηθεί στο «βενιζελικό» καφενείο του πατέρα της. Ωστόσο, από τα μαθητικά της χρόνια προβληματιζόταν: «Μα αφού είναι ένας Θεός γιατί υπάρχουν σύνορα στους λαούς του κόσμου; Γιατί να μη μπορούμε να κυκλοφορούμε ελεύθερα στον κόσμο;»

Η Κατίνα Σηφακάκη ανήκει στη γενιά εκείνη που γνώρισε δυο δικτατορίες, έναν εμφύλιο πόλεμο, αμέτρητες φυλακές, εξορίες, βασανιστήρια και εκτελέσεις και ποτέ … δεν κιότεψε! Κι όταν μετά το πολύχρονο … ταξίδι της στα ξερονήσια του Αιγαίου γύρισε στην Αθήνα, αρχίζει για την ίδια ένας αδιάκοπος, κοπιώδης αγώνας επιβίωσης, που χαρακτηρίζεται «μεθύσι δυστυχίας». Λέει: «Η εξορία με τσάκισε. Έζησα τα πιο καλά μου χρόνια στα ξερονήσια, μέσα στην κόλαση, που τα αρρωστημένα μυαλά είχαν ανακαλύψει για να «σκοτώσουν» τον κομμουνισμό…»

Στα χρόνια της Κατοχής εντάχθηκε αμέσως στο ΕΑΜ και στην κολυμπήθρα της οργάνωσης τη «βάφτισε» η Όλγα Πρεβελάκη. Με τη Βαγγέλα και την Ελένη Κλάδου «όργωσαν» το νομό Ρεθύμνου, και οι δύο πατριώτισσες αδελφές από τʼΑνώγεια τη βοήθησαν να διεισδύσει περισσότερο στο ΕΑΜ. Θυμάται «Το Κατινάκι η μαμή», πως με «ένα σακίδιο στην πλάτη, όπου βραδιαζόμασταν, κοιμόμασταν. Μα σε σπηλιά, μα σε σπίτι, μα σε χωράφι!»

Στα εμφυλιοπολεμικά γεγονότα του Ρεθύμνου – ευτυχώς μικρής έκτασης – η ΕΑΜίτισσα αγωνίστρια είχε γίνει μόνιμος στόχος της εθνικοφροσύνης. Η Χωροφυλακή, ψευδώς, στον ογκώδη φάκελο που της δημιούργησε, φρόντισε να της φορτώσει και συμμετοχή στη νικηφόρα μάχη των Ποταμών. Αυτό το φρικτό δημιούργημα των Αρχών Ασφαλείας την ακολουθούσε παντού.