Της Κατερίνας Μυλωνά

Τα ωραιότερα ταξίδια του κάνει κάνεις μέσα από τις σελίδες ενός λογοτεχνικού βιβλίου. Με όχημα, λοιπόν, το βιβλίο, η συγγραφέας και μεταφράστρια, Πέρσα Κουμούτση, ταξιδεύει σε αραβικές χώρες που τόσο έχει αγαπήσει και τις παρουσιάζει στους Έλληνες αναγνώστες της.

Μια γεύση από την αραβική λογοτεχνία θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν όσοι παρευρεθούν στην εκδήλωση που διοργανώνουν το βιβλιοπωλείο ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗΣ και οι Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ την ερχόμενη Τρίτη 15 Ιουνίου στις 8 το βράδυ. Για τη συγγραφέα και το έργο της, «ΚΑΦΕ ΚΛΕΜΕΝΤΕ» & «ΔΥΤΙΚΑ ΤΟΥ ΝΕΙΛΟΥ».

Θα μιλήσουν οι:

Αρμάου Ελένη, Οργανωτική γραμματέας της Ένωσης Φιλολόγων, Υπεύθυνη Σχολείου Μεταναστών της ΕΛΜΕ Ηρακλείου και Ιωάννα Καρέλλη, Φιλόλογος.

Τη βραδιά θα συντονίσει η Ελένη Μωησιάδου, Φιλόλογος – Ποιήτρια, ενώ τη βραδιά θα ντύσει μουσικά ο ROSS DALY.

Λίγες μέρες πριν επισκεφτεί το Ηράκλειο, η Π. Κουμούτση μιλά στην «Π» για την απόφασή της να αφοσιωθεί στην αραβική λογοτεχνία και τους λόγους που την επιλέγει από την ελληνική. « Ο έρωτας, οι ψευδαισθήσεις, η απώλεια, ο θάνατος, ο πόλεμος, η προδοσία, δεν είναι ζητήματα που απασχολούν μια ορισμένη γωνιά του πλανήτη μας και όχι κάποια άλλη», περιγράφει.

Για τους ανθρώπους που δεν έχουν καμία επαφή με τον κόσμο του βιβλίου, αναφέρει «Το λογοτεχνικό βιβλίο είναι η αλληγορία ή ο καθρέφτης της αλήθειας. Με απλά λόγια είναι ο μύθος που αντανακλά με ένα μοναδικά γοητευτικό τρόπο την ψυχρή πραγματικότητα . Αν κάποιος στερηθεί την εμπειρία του μύθου ή της αλληγορίας, τότε η δική του αλήθεια θα είναι λειψή και ψυχρή».

Γιατί σας γοητεύει τόσο η αραβική λογοτεχνία;

«Δεν μου αρέσει να διαχωρίζω την αραβική λογοτεχνία από την παγκόσμια λογοτεχνία , το έχω άλλωστε επισημάνει πολλές φορές σε συνεντεύξεις μου, γιατί και αυτή όπως όλες οι άλλες ΄λογοτεχνίες του κόσμου΄ʼ πραγματεύεται ζητήματα οικουμενικά και πανανθρώπινα, και άπτεται πτυχών της ζωής και προβλημάτων που βασανίσουν τον άνθρωπο όπου γης. Ο έρωτας, οι ψευδαισθήσεις, η απώλεια, ο θάνατος, ο πόλεμος, η προδοσία, δεν είναι ζητήματα που απασχολούν μια ορισμένη γωνιά του πλανήτη μας και όχι κάποια άλλη. Τα πάντα συμβαίνουν παντού. Άρα, ακόμα κι αν το σκηνικό ή ο τόπος στον οποίο κτίζεται μια ιστορία είναι πιο ιδιαίτερος ή ακόμα και παράξενος ή εξωτικός, αυτό δεν σημαίνει πως ο πυρήνας διαφέρει. Τα πρόσωπα, κορυφαία ή δευτερεύοντα, που πρωταγωνιστούν σε αυτό δε διαφέρουν από άλλα, που ζουν αλλού. Και ίσως είναι αυτό ακριβώς το στοιχείο που με γοητεύει. Ωστόσο, πρέπει να παραδεχτώ πως τα ιδιαίτερα αυτά χαρακτηριστικά της "αραβικότητας", τα χρώματα, τα αρώματα, οι εικόνες, μου είναι οικεία καθώς τα βίωσα από πρώτο χέρι. Ήμουν εκεί, για ένα μεγάλο διάστημα της νεανικής μου ζωής. Και οι ανθρώπινοι τύποι που εμφανίζονται επίσης δεν μου είναι ξένοι, γιατί είναι παρόμοιοι με τους ανθρώπους που συνάντησα τότε, στο Κάιρο και στις άλλες πόλεις. Η οικειότητα λοιπόν που αισθάνομαι στον κόσμο των Αράβων είναι ένα επιπλέον στοιχείο που με γοητεύει εξίσου στη λογοτεχνία τους, στην ποίηση όσο και στην πεζογραφία».

Υπάρχουν κοινά στοιχεία με την ελληνική;

«Όπως ήδη ανέφερα, πέρα από το τοπικό, η λογοτεχνία γενικά οφείλει να πραγματεύεται πανανθρώπινα ζητήματα και να θέτει ερωτήματα που αντιστοιχούν σε κοινά προβλήματα, αλλιώς δε θα είχε καμία αξία.. Επομένως σε αυτή την περίπτωση είναι εύλογο το να υπάρχουν κοινά στοιχεία ανάμεσα σ΄αυτές τις φαινομενικά διαφορετικές λογοτεχνίες. Ωστόσο, αν ήταν να διαλέξω ανάμεσα στις δυο, θα διάλεγα την αραβική, γιατί μου φαίνεται πως είναι πιο ξεκάθαρη από την ελληνική σ' αυτό που ζητάει».