Oταν η ΕΠΟ στις αρχές της δεκαετίας του 2000 επανέφερε το περιφερειακό πρωτάθλημα, στο Ατσαλένιο σήμανε “συναγερμός”. Το καμάρι της περιοχής, ο ΠΟΑ, είχε κορεστεί στις ερασιτεχνικές κατηγορίες και αναζητούσε διακαώς να κάνει το μεγάλο άλμα.

Την περίοδο 2002-03 το πρωτάθλημα κατακτήθηκε με σχετική άνεση και μέσα από μία ψυχοφθόρα διαδικασία πέντε μπαράζ οι Ατσαλενιώτες βρέθηκαν στα... σαλόνια. Ο κύκλος της μιζέριας και των “πέτρινων χρόνων” είχε κλείσει και ξεκινούσε ένας άλλος κύκλος με στόχο να έχει... ατελείωτη διάμετρο. Κι όμως ακόμη και αυτός ο κύκλος έκλεισε. Μετά από επτά χρόνια στην Γʼ Εθνική, μετά από επτά χρόνια σημαντικών επιτυχιών και πάνω απʼ όλα αξιοπρέπειας η ομάδα “λύγισε” φέτος και επέστρεψε στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Μια τραγική εξέλιξη που πάντως δεν έκανε... πάταγο γιατί φαινόταν από... μακριά ότι κάποια στιγμή θα ερχόταν και το μοιραίο. Τα τελευταία χρόνια ο βασικός χρηματοδότης της ομάδας, Γιάννης Καλέμπουμπας “στέρευε” σιγά, σιγά, παίκτες αξιόλογοι έφευγαν και οι αντικαταστάτες τους δεν ανταποκρίθηκαν, ο κόσμος δεν ήταν ο “χορηγός” που θα έπρεπε και σιγά, σιγά η κλεψύδρα του χρόνου τελείωνε.

Έτσι φέτος, παρά την υπερπροσπάθεια που κατέβαλαν ορισμένοι αλλά λίγοι, ήρθε ο υποβιβασμός και μάλιστα οι Ατσαλενιώτες ήπιαν όλο το πικρό ποτήρι καθώς η πτώση επιβεβαιώθηκε την τελευταία αγωνιστική. Όσον αφορά τους λόγους του υποβιβασμού είναι αρκετοί και ποικίλοι. Μια αλυσίδα από λόγους που μπορεί να “ζώσει” όλο το προσφυγικό προάστιο. Επιγραμματικά αναφέρουμε:

• Η διοικητική “ανεπάρκεια” μετά την αποχώρηση του Γιάννη Καλέμπουμπα με την ομάδα να την οδηγούν μόνο δύο άνθρωποι (Γεωργιάδης, Βλαχάκης) που έκαναν την υπέρβαση αλλά και πάλι δεν έφτασε.

• Η αποχώρηση βασικών παικτών όπως π.χ. οι Λεκάκης, Μπενίτες με τον πρώτο να αναπληρώνεται ουσιαστικά τον Γενάρη και το δεύτερο να μην αναπληρώνεται καθόλου.

• Ο κακός όπως αποδείχθηκε προγραμματισμός που έγινε το καλοκαίρι (θα μπορούσε να ήταν καλύτερος με τα χρήματα που τελικά δαπανήθηκαν).

• Οι έξι εντός έδρας ήττες και κυρίως αυτή του Σαρωνικού που ήταν πραγματικά “μαχαιριά”.

• Τα 43 γκολ παθητικό, με τον ΠΟΑ να διαθέτει την τρίτη χειρότερη άμυνα μετά τους Σαρωνικό (58) και Χαϊδάρι (77).

• Η “κοπάνα” του Κολιτσιδάκη που στην πιο κρίσιμη καμπή του πρωταθλήματος έφυγε για την Καλαμάτα.

• Ο τραυματισμός του Ανυφαντάκη που όταν μπήκε στην ομάδα τον Γενάρη (μαζί με τον Τζανή) ο ΠΟΑ έγινε... ομάδα, αλλά μετά από 3-4 ματς τραυματίστηκε και δεν ξαναέπαιξε.

• Οι πολλές κάρτες και κυρίως οι αναίτιες αποβολές των Ρηγάκη (με Ζάκυνθο) και Καστελλιανάκη (με Καλλιθέα).

• Η ελάχιστη βοήθεια του κόσμου που με εξαίρεση τα τελευταία παιχνίδια δεν είχε την παρουσία που θα έπρεπε στο γήπεδο.

• Οι πολλοί τραυματισμοί που “συρρίκνωσαν” ακόμα περισσότερο το ήδη μικρό ρόστερ και μείωσαν αισθητά τις επιλογές των προπονητών.

• Το γεγονός ότι κύριος ανταγωνιστής για την παραμονή ήταν ο Αίαντας Σαλαμίνας που είχε περισσότερη δύναμη εκτός γηπέδου.

• Αρκετές αποφάσεις πάρθηκαν στο... πόδι. Όπως οι αποδεσμεύσεις που έγιναν ή δεν έγιναν τον Γενάρη.

• Η μη πραγματοποίηση μιας καλής μεταγραφής στην επίθεση τον Γενάρη για την κορυφή της επίθεσης, παρά το γεγονός ότι έγιναν προσπάθειες.

• Υπάρχουν κι άλλοι λόγοι που θα μπορούσαμε να αναφέρουμε αλλά το πιο τραγικό απʼ όλα είναι ότι εάν ένας από τους παραπάνω λόγους δεν υπήρχε, τότε η ομάδα θα είχε σωθεί”. Γιατί μπορεί τα λάθη όλων των πλευρών να ήταν πολλά αλλά ο υποβιβασμός κρίθηκε στις λεπτομέρειες κι αυτό “πόνεσε περισσότερο”.