*“Nιώθω πλήρης και γεμάτος από όλα όσα έχω ζήσει μετά από τόσα χρόνια στα γήπεδα και τις ομάδες που έχω αγωνιστεί”

“Κέρδισα πολλούς φίλους από το ποδόσφαιρο... Αυτό μένει τελικά”


Η δυσκολότερη απόφαση στη διάρκεια της αγωνιστικής ζωής ενός ποδοσφαιριστή λαμβάνεται …εκτός γηπέδου.

Δεν έχει να κάνει με το «διάβασμα» του αντιπάλου, τον τρόπο προπόνησης ή την αλλαγή ομάδας αλλά ακριβώς με την επιλογή της στιγμής που πρέπει να σταματήσει να τα σκέφτεται όλα αυτά αποχωρώντας από την ενεργό δράση.

Μετά από μια ατέλειωτη ακολουθία αποχαιρετισμών, την προηγούμενη Κυριακή ήρθε η σειρά του Δημήτρη Καλογιαννάκη να πει «αντίο» στο ποδόσφαιρο βάζοντας τέλος σε μια καριέρα 21 χρόνων με τελευταίο «σταθμό» το Ρούβα. Ο γνωστός σε όλους τους φιλάθλους ως «Τζακ» εξαιτίας του υποκοριστικού που του έδωσε ο παλιός προπονητής του στον Εργοτέλη Ζαχαρίας Πιτιχούτης και έκτοτε τον ακολούθησε σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής του, ολοκλήρωσε ένα πλούσιο και γεμάτο από συναισθήματα «ταξίδι» που τον κάνει να αποχαιρετά τα γήπεδα χωρίς να αισθάνεται κανένα «κενό».

«Κάποια στιγμή αισθάνεσαι ότι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου για να σταματήσεις. Είναι μια απόφαση που την παίρνει κάθε ποδοσφαιριστής. Αν δεν ερχόταν φέτος θα ερχόταν του χρόνου. Κάπου υπάρχει και η κούραση. Νιώθω πλήρης και γεμάτος από όλα όσα έχω ζήσει μετά από τόσα χρόνια στα γήπεδα και τις ομάδες που έχω αγωνιστεί. Είναι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι σταματάω με τις καλύτερες εντυπώσεις και μετά από μια πολύ καλή χρονιά με το Ρούβα. Ήθελα να κλείσω έτσι» αναφέρει ο Δημήτρης Καλογιαννάκης ο οποίος είχε σκεφτεί και πριν 2 χρόνια να αφήσει το ποδόσφαιρο όμως άλλαξε απόφαση εξαιτίας μιας …συντεκνιάς.

«Πριν δυο χρόνια όταν έπαιζα στον Ηρόδοτο είχα σταματήσει στη μέση της σαιζόν εξαιτίας διοικητικών και οικονομικών προβλημάτων που υπήρχαν στην ομάδα. Ήταν λάθος μου, όμως τότε μου είχε περάσει από το μυαλό να τα παρατήσω. Τότε ήρθε ο σύντεκνος μου ο Αντώνης Καλογεράκης που μόλις είχε αναλάβει το Ρούβα και με έπεισε να συνεχίσω το ποδόσφαιρο παίζοντας στην ομάδα. Ήταν μια σωστή απόφαση για την οποία δε μετάνιωσα γιατί πέρασα δυο πολύ όμορφα χρόνια που συνδυάστηκαν με τίτλους και διακρίσεις».

Η πιο έντονη στιγμή που έχει αποτυπωθεί στο μυαλό του Δημήτρη Καλογιαννάκη στη διάρκεια της 21ετούς θητείας του στα γήπεδα έχει να κάνει με τον ΠΟΑ και την άνοδο της ομάδας για πρώτη φορά στη Γʼ Εθνική. Τότε που σε ένα μήνα συνδυάστηκαν λύπη και χαρά σε …ενισχυμένες ποσότητες με τη δεύτερη να υπερισχύει στο τέλος. Ο ίδιος θυμάται:

«Ήταν το καλοκαίρι του 2003 όταν είχαμε βγει πρωταθλητές στο περιφερειακό και δώσαμε αγώνα μπαράζ για την άνοδο στη Γʼ Εθνική με τη Βέροια. Χάσαμε 2-1. Υπήρχε στενοχώρια. Ένα μήνα όμως μετά έγινε αναδιάρθρωση και παίξαμε αγώνες κατάταξης στην Αθήνα κερδίζοντας το εισιτήριο της ανόδου».

Τα σχέδια για το μέλλον του 37χρονου πρώην πια αριστεροπόδαρου αμυντικού μπορεί να περιλαμβάνουν υπό ...προϋποθέσεις κι άλλες ποδοσφαιρικές παραστάσεις. «Θα ήθελα να ασχοληθώ με μικρά παιδιά, αλλά …ως εκεί. Δεν έχω βλέψεις για παραπάνω. Δε μʼ ενδιαφέρει ο καθʼ αυτός χώρος της προπονητικής, στον οποίο χρειάζονται επικοινωνιακά μέσα κι άλλα πράγματα για να πετύχεις».

Μετά από 21χρόνια στην «πρώτη γραμμή», τι είναι αυτό που μένει όταν έρχεται τελικά η στιγμή του απολογισμού; Τίποτα παραπάνω από τις στιγμές που κάνουν έναν άνθρωπο να νιώθει ικανοποιημένος κι αποδεκτός για τις ικανότητες και τη συμπεριφορά του.

«Κέρδισα πολλούς φίλους από το ποδόσφαιρο. Έδωσα ό,τι μπορούσα σε όποια ομάδα έπαιξα κι αυτό με κάνει υπερήφανο. Σε όποιο γήπεδο κι αν πήγα ειδικότερα τα τελευταία χρόνια όλοι, προπονητές, αντίπαλοι παίκτες και φίλαθλοι με υποδέχτηκαν όμορφα. Είναι σημαντικό να σου δίνουν το χέρι και να μη σου γυρίζουν την πλάτη. Αυτό μένει τελικά….».