Του Ν. Τσαγκαράκη

Ακόμη ένα τέρας της δεκαετίας του ‘80 ανασταίνεται...



ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΥΚΕΣ

A NIGHTMARE ON ELM STREET

Σκην.: Σάμιουελ Μπέιερ

Πρωτ.: Ρούνυ Μάρα, Κάιλ Γκάλνερ, Τζάκι Ερλ Χέιλι, Κέιτυ Κάσιντι, Τόμας Ντέκερ, Κέλαν Λουτς

Μια παρέα εφήβων αρχίζει να βλέπει τρομακτικά όνειρα στα οποία δέχονται επίθεση από τον φρικιαστικό Φρέντυ Κρούγκερ, έναν ψυχοπαθή δολοφόνο με καμένο πρόσωπο που φοράει ένα χαρακτηριστικό γάντι με λεπίδες για να τεμαχίζει τα θύματά του. Το πρόβλημα είναι ότι αν δεν προλάβουν να ξυπνήσουν μέχρι να τους επιτεθεί ο Φρέντυ, τότε θα έχουν πεθάνει πραγματικά.

Πρόκειται για την επανεκκίνηση μιας από τις γνωστότερες σειρές τρόμου που είχε ξεκινήσει ο Γουές Κρέιβεν το 1984 και συνολικά αριθμεί εννέα ταινίες, συμπεριλαμβανομένης της φετινής προσθήκης, η οποία υλοποιήθηκε από την εταιρεία παράγωγης Platinum Dunes (συν-ιδιοκτήτης της ο γνωστός σκηνοθέτης Μάικλ Μπέι του «Αρμαγεδώννα» και των «Transformers») που επανεκκίνησε επίσης τις εξίσου δημοφιλείς σειρές «Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι» και «Παρασκευή και 13» προχωρώντας παράλληλα σε ριμέικ άλλων γνωστών τίτλων του είδους.

Εδώ ουσιαστικές διαφοροποιήσεις από το πρωτότυπο δεν υπάρχουν. Η βασική πλοκή και τα επιμέρους περιστατικά παραμένουν λίγο-πολύ τα ίδια, με ασήμαντες αλλαγές, όπως η λειτουργία των θυμάτων στην πλοκή. Διατηρούνται και εκσυγχρονίζονται αρκετά σημεία της αρχικής εικονογραφίας, όπως ο τοίχος που αυτή τη φορά ζωντανεύει ψηφιακά πάνω από το κρεβάτι, οι λεπίδες που αναδύονται μέσα από το νερό της μπανιέρας, καθώς και το ίδιο το μακιγιάζ του καμένου πρόσωπου. Επίσης θετικό το ότι δίνεται στον Φρέντυ περισσότερος χρόνος εμφάνισης μέσα στην πλοκή και αναπτύσσεται το παρελθόν του, τουλάχιστον συγκριτικά με την εκδοχή του ’84. Να σημειωθεί εδώ ότι ο Χέιλυ υποδύεται για δεύτερη φορά έναν παιδόφιλο μετά από τις «Κρυφές επιθυμίες» («Little children», Τοντ Φιλντ, 2006) για τις οποίες είχε φτάσει μέχρι την υποψηφιότητα για Όσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου.

Δυστυχώς όμως, το ταλέντο του αλλά και όλα τα φαινομενικά προτερήματα του φιλμ παραμένουν παγιδευμένα στις στείρες συμβάσεις του είδους, υποταγμένα σε μια μηχανική πλοκή εξολόθρευσης θυμάτων. Οι σκηνές υπάρχουν απλώς για να πεθαίνουν τα όμορφα νεαρά θύματα, η ατμόσφαιρα βασίζεται στα αναμενόμενα απότομα τρομάγματα και σε φθαρμένα κλισέ όπως ο καθρέφτης του νιπτήρα, ενώ η προσπάθεια που γίνεται για να δοθεί ένα υπόβαθρο στους χαρακτήρες και τις καταστάσεις εγκαταλείπεται γρήγορα για χάρη του διαδικαστικού τρόμου της πλοκής. Καθώς γράφαμε παρόμοια σχόλια πέρυσι τέτοια εποχή για το τελευταίο «Παρασκευή και 13» του Μάρκους Νίσπελ, θα μπορούσε να συμπεράνει κανείς ότι σ’ αυτές τις ταινίες θα μπορούσε ν’ ανταλλάζει τους πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες χωρίς καμία ουσιαστική επίπτωση στον τρόπο με τον οποίο δημιουργείται η απόλαυση για τον θεατή, καθώς οι ιστορίες και οι τακτικές που ακολουθούνται σε κάθε σειρά έχουν καταντήσει πια εξαντλητικά στερεότυπες. Για την ιστορία πάντως, ο πρώτος «Εφιάλτης» του 1984 κυκλοφορεί σε Blu-ray για όσους θέλουν να θυμηθούν πώς ήταν το αμερικανικό σινεμά τρόμου πριν από 25 χρόνια. Δυστυχώς, τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει πολύ από τότε.