Της Κατερίνας Μυλωνά

Μόνο λίγες μέρες κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Δωρικός το νέο βιβλίο της Ρίκης Ματαλλιωτάκη “Στων Μελτεμιών τις Ράχες” και ήδη έχει προκαλέσει αντιδράσεις αφού θίγει ένα θέμα “ταμπού”, αυτό της ομοφυλοφιλίας.

Η ίδια τονίζει, σε συνέντευξή της στην “Π” πως “πιστεύω πως ο ρόλος του βιβλίου δεν είναι για να παραμυθιάζει τον κόσμο αλλά για να τον αφυπνίζει, για να τον κρατά σε εγρήγορση.”

Η συνέντευξη που παραχώρησε στην “Π” έχει ως εξής:

Ο κόσμος γύρω μας βλέπει τον άλλο σαν ψυχή και όχι σαν φύλο;

“Μάλλον αντίθετα θα θέλατε να μου απευθύνεται την ερώτηση: Ο κόσμος γύρω μας βλέπει τον άλλο σαν φύλο, και όχι σαν ψυχή….. «Εκείνος είναι πολύ άντρας!» «πω πωωωωωω, τι γυναίκα είναι αυτή!» λέμε, για να μην προχωρήσω και παρακάτω, σε εκφράσεις τύπου «τι μάγκας!» « τι καρακουκλάρα!» και άλλες που οι πάντες γνωρίζουμε. Με δυο λόγια, στην υποκριτική κοινωνία που ζούμε εστιάζουμε, κατά το πλείστον, σε επουσιώδη πράγματα, όπως εμφάνιση, χρήματα, κ.τ λ. εναποθέτοντας την προσοχή μας ολάκερη επάνω τους, και χάνοντας έτσι την ουσία. Κι η ουσία στην ανθρώπινη φύση, δεν είναι τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από την ψυχή! Και βέβαια δεν εννοώ την ψυχή με την θρησκευτική της έννοια, αλλά το χείμαρρο των συναισθημάτων που μπορούν, ή δεν μπορούν να αναβλύσουν από τον καθένα μας και τα οποία εγώ, και άλλοι πολλοί νομίζω, τα έχουν βαφτίσει με το υπέροχο όνομα ΨΥΧΗ Προσωπικά μου αρέσει, κι έχω επιλέξει να πιστεύω, στην άποψη-δεν θέλω να τον πω μύθο- του ανδρόγυνου ανθρώπου, που έχει τις ρίζες της βαθιά, σε αρχέγονες εποχές - και την συνέχεια της στην ανάγκη να συνυπάρχουμε με το έτερον μας ήμισυ, να γινόμαστε πάλι «ΑΝΔΡΟΓΥΝΟ» για να καταφέρουμε να αντέξουμε και να διαιωνίσουμε την ύπαρξη μας. Τότε που οι άνθρωποι ήταν αγνοί, αμόλυντοι, κι είχαν την ικανότητα, όπως λέει και ο Βολτέρος, να συνομιλούν έως ακόμα και με τα ζώα! Τότε που δεν είχε επέλθει ακόμα η διάσπαση των δύο φύλων και το αρσενικό μπορούσε άνετα να συνυπάρχει μέσα στο θηλυκό ή αντίθετα, και σίγουρα, έτσι τουλάχιστον θέλω να πιστεύω, ο καθένας θα είχε το δικαίωμα να διαπραγματευτεί όπως θέλει με το σώμα του δίχως να είναι υποχρεωμένος να δίνει αναφορά σε κανένα για τις σεξουαλικές τους επιλογές και πράξεις.”

Πώς φτάσατε στη συγγραφή του βιβλίου; Παρατηρήσατε την κοινωνία μας, μιλήσατε με ομοφυλόφιλους;

“Πως έφτασα στην συγγραφή του βιβλίου; Μιλάτε για συγκεκριμένο ερέθισμα έτσι; Χμμμμμ, δεν νομίζω να έχει κι ιδιαίτερη σημασία για να πω αν το ερέθισμα ήταν πραγματικό ή φανταστικό... Αν δηλαδή είναι αληθινή ιστορία ή του μυαλού μου…...ίσως να ήταν λίγο κι από τα δυο… Αυτό που μπορώ να σας πω πάντως, είναι πως από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, είχα πάντα την τάση να πηγαίνω με τους λίγους, ποτέ με τους πολλούς. Σαν έφηβη και νεαρή, πιθανόν να το έκανα κι από αντίδραση, δεν ξέρω, πλέον όμως είναι στάση ζωής, και πέρα του όποιου ερεθίσματος, αυτή η στάση ζωής είναι που με οδήγησε ως τη συγγραφή του τελευταίου μου βιβλίου “ΣΤΩΝ ΜΕΛΤΕΜΙΩΝ ΤΙΣ ΡΑΧΕΣ”. Κοντολογίς η επιθυμία μου να ανοίξω μια τρύπα μπας και καταφέρουν κι αναπνεύσουν μια στάλα κάποιοι που αιώνες τώρα, μονάχοι και στιγματισμένοι, ζουν κρύβοντας ντροπιασμένα τις ζωές τους πίσω από καφασωτά παράθυρα που τους εχει επιβάλει να βρίσκονται η υποκριτική κοινωνία μας.. Προσωπικά όμως δεν αντέχω την υποκρισ­ία, γιʼ αυτό εξάλλου και σχεδόν όλα τα βιβλία μου, κι ειδικά τα τρία προηγούμενα, σε ήρωες που αψηφούν το κατεστημένο αναφέρονται”.