Του Ν. Τσαγκαράκη

Ατσάλινος ήρωας

O Iron Man επιστρέφει στην πρώτη μεγάλη διασκεδαστική ταινία του καλοκαιριού. Όχι εντελώς άτρωτος…



IRON MAN 2

Σκην.: Τζον Φαβρό

Πρωτ.: Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Γκουίνεθ Πάλτροου, Ντον Τσιντλ, Μίκυ Ρουρκ, Σκάρλετ Γιοχάνσον, Σαμ Ρόκγουελ, Σάμιουελ Τζάκσον, Γκάρυ Σάντλινγκ

Ο δισεκατομμυριούχος Τόνυ Σταρκ απολαμβάνει την τεράστια δημοφιλία που του χάρισε η ομολογία του ότι είναι ο Iron Man. Όμως πίσω από την επιπόλαιη, αλαζονική συμπεριφορά του κρύβονται διάφορα προβλήματα όπως η υγεία του που χειροτερεύει, η προσπάθεια του αμερικανικού κράτους να του στερήσει την τεχνολογία που κάνει τον Iron Man να υπάρχει, και κυρίως ο Άιβαν Βάνκο, ένας ιδιοφυής ρώσος επιστήμονας που θέλει να εκδικηθεί τον Σταρκ για πολλούς και διάφορους λόγους. Στο πλάι του έχει πάντοτε τη στενή του φίλη και βοηθό, Πέπερ Ποτς, ενώ η πανέμορφη αλλά μυστηριώδης Νάταλι μπαίνει επίσης στη ζωή του.

Το φιλμ αποτελεί συνέχεια της πρώτης ταινίας του 2008, η οποία μετέφερε για πρώτη φορά στον κινηματογράφο το δημοφιλές κόμικ της Marvel που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1963. Η ταινία έγινε η μεγαλύτερη έκπληξη της καλοκαιρινής σεζόν, με εισπράξεις που στις Η.Π.Α. έφτασαν τα 318 εκατομμύρια δολάρια και συνολικά παγκοσμίως τα 585. Έτσι, ένα τουλάχιστον σίκουελ ήταν αναπόφευκτο, και αν κρίνουμε από την ίδια την καινούρια ταινία, δε θα είναι το μόνο, το οποίο όμως θ’ αργήσει λιγάκι, καθώς πρώτα ο Iron Man θα εμφανιστεί μαζί με άλλους ήρωες της Marvel στην ταινία των Avengers που έχει προγραμματιστεί για τις 4 Μαΐου 2012.

Εν τω μεταξύ, το δεύτερο φιλμ διατηρεί τα προτερήματα του πρωτότυπου, τα μεγεθύνει αλλά δεν τα εξελίσσει. Το αποτελεσμα είναι ένα εξίσου απολαυστικό φιλμ, γεμάτο θέαμα, χιούμορ, και έναν πρωταγωνιστή ξανά σε μεγάλη φόρμα, αλλά που σε αφήνει με μια αίσθηση ότι οι προδιαγραφές της ιστορίας άξιζαν μεγαλύτερη κλίμακα- και εξηγούμαι αμέσως.

Οπτικά και ηχητικά εφέ καθώς και σχεδιασμός παραγωγής πρώτης κλάσης (το υπόγειο του Τόνυ, οι καινούριες στολές), φρενήρης ρυθμός (ακόμη και οι διαλογικές σκηνές έχουν νευρωτική ταχύτητα: δείτε τις στιχομυθίες ανάμεσα στον Τόνυ και την Πέπερ), πολύ καλές σκηνές δράσης, εύστοχο χιούμορ που τονίζει την έπαρση και τον εξεζητημένο τρόπο ζωής του δισεκατομμυριούχου Σταρκ, ‘γενναιόδωρο’ γύρισμα (οι πολλαπλές εναέριες λήψεις και τα γενικά πλάνα προσδίδουν το κατάλληλο εύρος στην ιστορία), και αρκετές υπο-πλοκές για να εμπλουτίσουν τη μυθολογία του ήρωα.

Παρόλαυτά, το ύφος του σεναρίου και η ανισότητα με την οποία χειρίζεται τα ζητήματα που εγείρει, στερούν από την ταινία το αφηγηματικό μέγεθος που θα την έκανε μια εξαιρετική ιστορία του είδους, εκτός από απλώς εξαιρετική διασκέδαση. Για παράδειγμα, το «Χ2» (Μπράιαν Σίνγκερ, 2003) και το «The Dark Knight» (Κρίστοφερ Νόλαν, 2008) ήταν δύο συνέχειες που εκτός από φοβερά διασκεδαστικές, ήταν επίσης και πολύ καλές ιστορίες με εμβάθυνση χαρακτήρων, ένταση, διακυβεύματα, ηθικά διλήμματα και απώλειες. Αναφορικά με τον Iron Man, έχει γίνει ξεκάθαρο από την πρώτη κιόλας ταινία ότι ο τόνος των ταινιών θα είναι πολύ πιο χιουμοριστικός κι αυτό είναι απολύτως δεκτό και θεμιτό. Το ίδιο το σενάριο όμως είναι αυτό που αποφασίζει εδώ να γίνει λίγο πιο εσωστρεφές, μόνο που δε φτάνει μέχρι το τέρμα. Ο Σταρκ στην καινούρια ταινία αντιμετωπίζει δύο κρίσιμα ζητήματα, ένα βιολογικό (ο κίνδυνος στην υγεία του από το μηχάνημα που τον τροφοδοτεί) κι ένα ψυχολογικό (η σχέση με τον πατέρα του), που προκαλούν την επιπόλαιη κι επικίνδυνη συμπεριφορά του. Χωρίς να γίνουμε ανώφελα αναλυτικότεροι, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι, δεδομένων των ικανοτήτων του Σταρκ, του πλούτου της παραγωγής και της γεωγραφικής έκτασης του σεναρίου, η τελική ανακάλυψη του Τόνυ που ταυτόχρονα επιλύει τα παραπάνω δύο ζητήματα, θα μπορούσε να οδηγήσει σε λίγο πιο σοβαρά δραματικά διαλείμματα μέσα στη γενικότερη ατμόσφαιρα του ‘πανηγυριού’ ώστε η ίδια η δράση να γίνει ακόμη πιο ουσιαστική και αγωνιώδης, και σε μια μεγαλύτερου μεγέθους κλιμάκωση, αντί απλώς ακόμα ένα κυνηγητό μέσα στην πόλη- ασχέτως πόσο θεαματικό μπορεί να είναι αυτό. Ακολούθως, ελπίζουμε ότι στις επόμενες ταινίες, το κίνητρο των εχθρών του ήρωα δε θα σχετίζεται ξανά με την αρπαγή της τεχνολογίας που τον τροφοδοτεί, καθώς η ιδέα είναι πια χρησιμοποιημένη ήδη δύο φορές και η επανάληψή της θα αδικούσε τις υπόλοιπες υψηλές προδιαγραφές της σειράς.

Σχετικά δε με τους νέους χαρακτήρες, ο Βάνκο απολαμβάνει το ιδανικό φυσιογνωμικό κάστινγκ στο ταλαιπωρημένο σώμα του Μίκυ Ρουρκ, αλλά η σκιαγράφηση του χαρακτήρα και η έκταση που καταλαμβάνει στο σενάριο, αδικούν τις δυνατότητές του. Είναι ενδιαφέρον ότι σκιαγραφείται ως λακωνική ιδιοφυΐα με υπόγειο θυμό που βράζει, αλλά το πόσο συνηθισμένος κακός παραμένει κατά τ’ άλλα φαίνεται από την πρώτη του κιόλας σκηνή, όπου έχουμε το κάθετο πλάνο-κονσέρβα με την κραυγή του προς τον ουρανό. Ο Ρόκγουελ πάντως είναι απολαυστικός κι η Γιοχάνσον εντυπωσιακή ως Νάταλι, πανέμορφη, έξυπνη και χυμώδης. Ωστόσο, παρότι το αστειάκι με την ασπίδα του Captain America δημιουργεί μεγάλο χαμόγελο, η προ-τελευταία σκηνή με τον Τζάκσον θα μπορούσε να είναι πιο γενναιόδωρη στις αποκαλύψεις σχετικά με την ομάδα των Avengers. Κι επιτέλους είναι κρίμα ένας τόσο συμπαθητικός ήρωας να μην έχει αποκτήσει ακόμη το δικό του αναγνωρίσιμο μουσικό θέμα.

Τώρα, θα σας χαλάσουν τη διασκέδαση όλα τα παραπάνω; Σε καμία περίπτωση, κι αν γινόμαστε υπερβολικά σχολαστικοί, είναι επειδή ακριβώς η ταινία επέδειξε μεγαλύτερη δυναμική απ’ όση τελικά αξιοποίησε.