Της Κατερίνας Μυλωνά

Οι Έλληνες γονείς αγαπούν αλλά δε σέβονται τα παιδιά τους. Θεωρούν, όμως, την οικογένεια τη σημαντικότερη αξία και για αυτό είναι διατεθειμένοι να αλλάξουν. το παραπάνω περιγράφει στην “Π” η κ. Κική Τζωρτζακάκη, λίγο πριν την παρουσίαση του νέου της βιβλίου «Το σημειωματάριο του γονιού».

Η εκδήλωση θα γίνει σήμερα, Τετάρτη 28 Απριλίου, στις 7.30 το βράδυ στο Πνευματικό Κέντρο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης. Το βιβλίο θα παρουσιάσουν η φιλόλογος, Ελένη Κοντουδάκη, και η δασκάλα, Μαρία- Σοφία Γαζή. Την εκδήλωση διοργανώνουν ο εκδοτικός οίκος ΚΑΛΕΝΤΗΣ και το Διεθνές Βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης.

Πώς αποφασίσατε να κυκλοφορήσετε το βιβλίο- οδηγό για τους γονείς;

“Έχω γράψει δύο τόμους από το “Μαμά, κόψε το κήρυγμα”. Έχουν πολλή επιτυχία και συνεχή κυκλοφορία αλλά μου τηλεφωνούν διάφοροι άνθρωποι και μου λένε ότι το μειονέκτημα που βρίσκουν σε αυτά τα δύο βιβλία είναι ότι είναι “βαριά” γιατί είναι από 450 σελίδες και δε διαβάζονται στο κρεβάτι. Σκέφτηκα ότι αυτό είναι μειονέκτημα αφού ένας άνθρωπος θέλει να το διαβάζει στο κρεβάτι κι έτσι έκανα ένα ανθολόγιο, είναι μια επιλογή από τα πιο ουσιαστικά κομμάτια των δύο τόμων και σκέφτηκα πώς να γίνει ένα ανθολόγιο χρηστικό. Το έκανα με μορφή ημερολογίου, δηλαδή, ξεκινάει 1η Ιανουαρίου χωρίς έτος και καταλήγει 31 Δεκεμβρίου. Οπότε, μπορεί να το έχει ο καθένας στην τσάντα του, στο γραφείο του και να ανοίγει κάθε μέρα να δει τι λέω. Είναι μια ενθάρρυνση, μια επιβεβαίωση του γονιού, μια κατεύθυνση και έχει κι ένα κομματάκι που μπορεί να καταθέσει τις δικές του σκέψεις. Διαβάζεται, όμως, και με άλλους τρόπους, οι οποίοι υπάρχουν στην πρώτη σελίδα του βιβλίου. “

Λίγες μέρες πριν την έναρξη των πανελλαδικών εξετάσεων, τι θα συμβουλεύατε τους γονείς των υποψηφίων;

«Εκείνο που προσπαθώ να περάσω στους γονείς και χωρίς να είναι περίοδος εξετάσεων είναι να ευαισθητοποιηθούν, να μη μεταδίδουν άγχος στα παιδιά τους γιατί το άγχος είναι έμφυτο στον άνθρωπο, ξεκινάει από 9 μηνών να νιώθει άγχος από μέσα του. Αυτό είναι το καλό κομμάτι του άγχους, το δημιουργικό. Από εξωτερικούς παράγοντες εισπράττουμε όλοι το κακό κομμάτι του άγχους, το οποίο, δυστυχώς, είναι συσσωρευτικό, Κάνει στρώματα. Αν εσείς σήμερα για κάποιους λόγους έχετε εισπράξει άγχος δεν μπορείτε να πείτε ότι το βράδυ θα κουβεντιάσω με μια φίλη μου και θα μου φύγει το άγχος, δυστυχώς, παραμένει, συσσωρεύεται. Οπότε το μεγαλύτερο πρόβλημα των παιδιών του Λυκείου σήμερα, από 15 ως 18 ετών, είναι ένα ανυπόφορο άγχος, το οποίο σε πολλές περιπτώσεις είναι τόσο έντονο που δημιουργεί κρίσεις πανικού στα νέα παιδιά, κάτι που παλιότερα ήταν εντελώς άγνωστο. Οι γονείς πρέπει να ευαισθητοποιηθούν σε αυτό το κομμάτι, να μην προσθέτουν άγχος στα παιδιά τους. Υπάρχει τρόπος, όλοι μας πρέπει να θεωρήσουμε τις εξετάσεις κάτι εντελώς φυσιολογικό, ότι είναι μέσα στην καθημερινότητα μας, να μη διογκώνουμε αυτή την κατάσταση. Όπως ξεκινάει το παιδί να πάει στο σχολείο ακριβώς το ίδιο πρέπει να ξεκινάει να γράψει εξετάσεις χωρίς υπερβολές, υπερβολικά ευχολόγια, χωρίς να έχει κινητοποιηθεί όλη η οικογένεια. Ένα «καλή επιτυχία» αρκεί.»

Τι είναι αυτό που έχει αλλάξει και τα παιδιά αγχώνονται τόσο;

«Η μεγάλη αλλαγή της σημερινής νεολαίας είναι η απόλυτη εμπλοκή της με την τεχνολογία, αυτή η νεολαία αυτής της δεκαετίας δε μοιάζει με καμιά προηγούμενη. Η τεχνολογία αλλάζει όλα τα δεδομένα και οι γονείς δεν είναι σε θέση να την παρακολουθήσουν ούτε να την καταλάβουν. Όταν ο έφηβος κάθεται με τις ώρες στο ίντερνετ και το facebook, ο γονιός δεν μπορεί να το καταλάβει. Έτσι, υπερβάλλει στις αντιδράσεις του με αποτέλεσμα να υπερβάλλει και ο έφηβος. Την υπερβολή την κάνουμε καθρέφτη, ξεκινά από τον ενήλικο και φτάνει στον έφηβο. Επομένως, παλιότερα ήταν εντελώς διαφορετική η οικογενειακή πραγματικότητα. Αυτό είναι το ένα, η τεχνολογία. Το άλλο είναι ότι οι γονείς σήμερα είναι πάρα πολύ πιεσμένοι, νιώθουν ανασφαλείς σε όλα τα επίπεδα. Η πρώτη ανασφάλεια είναι το οικονομικό. Οπότε, αυτό ασυνείδητα μεταδίδεται στα παιδιά. Η δεύτερη ανασφάλεια είναι ο ρόλος τους ως γονέων. Κάνεις από τους νέους, σύγχρονους γονείς, δεν είναι ασφαλής ως προς την παιδαγωγική. Όλοι λένε «μήπως δεν το κάνω καλά;, Κάνω λάθος, θα έπρεπε ανά το κάνω αλλιώς..» όλο αυτό είναι ένα υλικό που το απορροφά το παιδί.»

Μήπως η σχέση με τον Η/Υ είναι το σημερινό πρόβλημα ενώ παλιότερα υπήρχαν άλλα; Δηλαδή, η κάθε γενιά έχει το δικό της θέμα και ιδιαιτερότητα;

“Οι ειδικοί λένε ότι κάθε δέκα χρόνια έχουμε ένα χάσμα γενεών, κάθε δεκαετία, όμως, έχει ένα διαφορετικό χάσμα. Το τωρινό είναι το πιο άγνωστο, αινιγματικό, τα παλιότερα κάπως τα κατανοούσαμε, ήταν τα μακριά μαλλιά, ο χιπισμός, διάφορα άλλα. Το τωρινό δεν το κατανοούμε γιατί δεν είμαστε εμείς, οι μεγαλύτεροι μέσα στην τεχνολογία.”

Το πιο συχνό λάθος που κάνει ένα γονιός ποιο είναι;

“Ότι δε σέβεται το παιδί του. Εμείς οι Έλληνες ως λαός αγαπάμε αλλά δε σεβόμαστε, αυτό συμβαίνει και στα ζευγάρια. Εκεί γίνεται μια τρομερή εμπλοκή, όταν δε σέβεσαι τον άλλο δε σέβεται ούτε εκείνος τον εαυτό του κι αντιστρόφως, αν δε σέβεσαι τον εαυτό σου δε σε σέβεται και ο άλλος. Οπότε, όταν έχουμε μια οικογένεια ατόμων που δε σέβεται ο ένας τον άλλο, οι συγκρούσεις και οι απογοητεύσεις είναι πάρα πολύ έντονες.”

Οι γονείς εξακολουθούν να “φορτώνουν” τα παιδιά με τα δικά τους ανεκπλήρωτα όνειρα;

“Είναι πάρα πολύ συνηθισμένο επειδή εμείς, ως λαός, ξεκινήσαμε από μεγάλη φτώχεια μετά την Κατοχή και ήταν μια ελπίδα βελτίωσης οι σπουδές, το επάγγελμα μέσω του Πανεπιστημίου και ήταν και μια κοινωνική καταξίωση. Όταν εγώ είμαι αγρότισσα και το παιδί μου γίνει γιατρός, πολιτικός μηχανικός, είναι μια καταξίωση, ότι ανέβηκε επίπεδο. Υπάρχει σχεδόν σε όλες τις οικογένειες αυτό και αυτή η επιθυμία, “να γίνει το παιδί μου αυτό που δεν κατάφερα εγώ” είναι ασυνείδητη και είναι πάρα πολύ δυνατή, συγκρούεται, όμως, με τις επιθυμίες του παιδιού, αυτές δεν τις λαμβάνουμε υπόψη μας κι έτσι έχουμε και οικογενειακά δράματα.”

Τελικά, μήπως κατηγορούμε μόνο τους γονείς ενώ φταίνε και τα παιδιά;

“Εγώ δεν κατηγορώ ποτέ τους γονείς, έχω κατανόηση και ευσπλαχνία γιατί υπάρχει η εξής αλήθεια. Αν ο κάθε γονιός ήξερε να τα κάνει καλύτερα θα τα έκανε, μέχρι εκεί ξέρει. Άρα είναι και θέμα της δικής του οικογένειας, κοινωνίας, σχολείου, είναι πολλοί παράγοντες, δεν είναι μόνο ο γονιός που τα διαμρφώνει αυτά.

Ο καταναλωτισμός της τελευταίας 20ετίας ή 30ετίας δεν είναι θέμα του κάθε γονιού, είναι ένα μήνυμα ευρύτερο, εκεί δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε κανένα γονιό. Απλώς, αν είχε βοήθεια, μια συμβουλευτική σε διάφορα επίπεδα, θα γινόταν καλύτερος. Οι Έλληνες γονείς αγαπάμε την οικογένεια, θυεωρούμε ότι είναι η σημαντικότερη αξία μας άρα έχουμε και δυνατότητες να βελτιωθούμε ως γονείς.”