Ο Μπεν Στίλερ καταρρέει και βγαίνει σε αναγκαίο διάλειμμα από τη ζωή.

ΔΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ

ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ

GREENBERG

Σκην.: Νόα Μπάουμπαχ

Πρωτ.: Μπεν Στίλερ, Γκρέτα Γκέργουιγκ, Ρις Άιφανς, Τζένιφερ Τζέισον Λη, Κρις Μεσίνα, Σούζαν Τέιλορ

Ο Ρότζερ Γκρίνμπεργκ έχει μόλις βγει από μια ψυχιατρική κλινική και έρχεται να μείνει στο σπίτι του πλούσιου αδερφού του στο Λος Άντζελες, ο οποίος λείπει με την οικογένειά του για διακοπές στο Βιετνάμ. Γνωρίζει τη Φλόρενς, την ευγενική και καλοσυνάτη βοηθό του αδερφού του και ξεκινάνε μια σχέση μέσα από την οποία ο Ρότζερ θα προσπαθήσει να σταθεί ξανά στα πόδια του και να επαναπροσδιορίσει τη ζωή του.

Ο σκηνοθέτης έχει γράψει την ταινία από μια ιδέα που είχαν μαζί με τη Τζένιφερ Τζέισον Λη, και προσφέρει στον Στίλερ έναν από τους καλύτερους ρόλους της καριέρας του, με μια ευκαιρία ν’ απομακρυνθεί από τον συνηθισμένο καλοπροαίρετο αδέξιο εραστή όπως τον έχουμε συνηθίσει (πολύ σημαντική προς αυτό η διαφορετική εμφάνισή του, με αδυνατισμένα ζυγωματικά και μακρύ γκριζαρισμένο μαλλί). Ιδιόρρυθμος, απαισιόδοξος, αντι-κοινωνικός (αν όχι εντελώς μισάνθρωπος), γεμίζει τον χρόνο του γράφοντας επιστολές διαμαρτυρίας σε μεγάλες εταιρείες, και προσπαθεί να ξαναβρεί την επαφή του με τον πραγματικό κόσμο. Αποξενωμένος από τους παλιούς φίλους του εξαιτίας μιας επιλογής του που τους στοίχισε μια ονειρεμένη μουσική καριέρα, προσπαθεί να βρει λόγους να ζήσει, αν και χωρίς να αντιλαμβάνεται το αδιέξοδό του τόσο δραματικά (πολύ καλός ο Άιφανς, ως μόνος φίλος που έχει ακόμα την καλωσύνη να του συμπαρασταθεί, αν κι όχι χωρίς το δικό του παράπονο).

Η ταινία μπορεί να μιλάει για μια κρίση ηλικίας και ταυτότητας, αλλά έχει αρκετό χιούμορ για να μην ‘πέσει κι απ’ τον γκρεμό’. Στο πάρτι, όταν λέει σε μια γνωστή του ότι δεν κάνει τίποτα αυτό τον καιρό κι ότι αυτός είναι ακριβώς ο σκοπός του, εκείνη του απαντά με ίσως το πιο καίριο σχόλιο της ταινίας: “θαρραλέο αυτό που κάνεις, ειδικά στην ηλικία μας”. Ο Ρότζερ είναι ο μοναδικός εκεί μέσα που δεν έχει οικογένεια κι υποχρεώσεις, κι έτσι το γεγονός ότι έκανε μια παύση στη ζωή του και βγήκε λίγο έξω από τη ρουτίνα φαίνεται όχι μόνο αταίριαστο αλλά και δείγμα αποτυχίας, καθώς έτσι όπως εκφέρεται το ‘θαρραλέο’ ακούγεται ως υποκριτικό υποκατάστατο του ‘αξιολύπητου’.

Η ταινία λοιπόν δεν αποδίδει την απαισιοδοξία του ήρωα σε μια γενικότερη υπαρξιακή κρίση από την οποία δεν υπάρχει λύτρωση. Ο Γκρίνμπεργκ απλώς καταβλήθηκε από τους ρυθμούς της ζωής, την επιβεβλημένη ανάγκη για καριέρα, το κυνήγι των στόχων. Πρέπει να συμφιλιωθεί με το γεγονός ότι τίποτα απ’ όσα προγραμμάτιζε δεν του πήγε σωστά κι ακόμη περισσότερο ότι ίσως τη μεγαλύτερη ευθύνη να έχει ο ίδιος (η συζήτηση με τον Άιβαν στο πάρτι της ανιψιάς του).

Έτσι, δίνεται μια διέξοδος στο πρόσωπο της Φλόρενς, η οποία παρόλα τα προτερήματά της, ζει μια εξίσου συναισθηματικά άδεια ζωή. Η σχέση τους δεν τους χαρίζεται, αλλά αναγνωρίζονται οι δυσκολίες που δημιουργούν οι ιδιοτροπίες του Ρότζερ, παρότι η ωριμότερη Φλόρενς αποφασίζει να προσπαθήσει και να τον κερδίσει, κάτι για το οποίο το φιλμ δεν πανηγυρίζει αλλά αρκείται στην ανακουφιστική αποδοχή του από τον Ρότζερ.

Οι ρυθμοί του φιλμ ακολουθούν εκείνους του Ρότζερ και της Φλόρενς, και είναι νωχελικοί, εσωτερικοί, με ήρεμη ελαφρώς μελαγχολική μουσική, προσφέροντας πολλές χιουμοριστικές στιγμές αξιοποιώντας ταυτόχρονα τους “νεκρούς” χρόνους για ν’ αποδώσουν την αμηχανία δύο ανθρώπων που έρχονται σ’ επαφή μεταξύ τους και με τη ζωή, χωρίς να ξέρουν τι ακριβώς αναζητούν σε κάθε περίπτωση. Αν αποφασίσετε να τη δείτε, κάντε το αγνοώντας τον αποτυχημένο ελληνικό τίτλο.



KICK-ASS

Σκην.: Μάθιου Βων

Πρωτ.: Άαρον Τζόνσον, Κλόι Μόρετς, Νίκολας Κέιτζ, Μαρκ Στρονγκ, Κλαρκ Ντιουκ, Ίβαν Πίτερς, Κρίστοφερ Μιντς-Πλας

Ο Ντέιβ είναι ένας έφηβος που λατρεύει τα κόμικ και περνάει απαρατήρητος στα κορίτσια. Αποφασίζει λοιπόν να γίνει ο ίδιος υπέρ-ήρωας με τ’ όνομα Kick-Ass. Μέσα από μια σειρά συμπτώσεων το όνειρό του πραγματοποιείται και μάλιστα με μεγάλη δημοφιλία, στην πορεία όμως ανακαλύπτει ότι δεν είναι ο μόνος. Ο Big Daddy και η Hit-Girl είναι ένας πατέρας με την κόρη του που προσπαθούν να εκδικηθούν έναν μεγαλέμπορο ναρκωτικών για το θάνατο της μητέρας της οικογένειας.

Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο κόμικ των Μαρκ Μίλαρ και Τζον Ρομίτα Τζούνιορ που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 2008. Μεταφέρεται στο σινεμά από έναν σκηνοθέτη που αρχικά υπήρξε παραγωγός των ταινιών του Γκάι Ρίτσι, και το 2004 πέρασε επιτυχημένα στη σκηνοθεσία με το επίσης γκανγκστερικό «Layer Cake» που άνοιξε τον δρόμο στον Ντάνιελ Κρεγκ για τον ρόλο του Μποντ. Ο Βων είναι ένας ικανός σκηνοθέτης, με εικόνες πλούσιες και γρήγορες, αλλά που ακόμη δεν έχει καταφέρει να πείσει ότι μπορεί να κάνει κάτι παραπάνω εκτός από απλώς να διεκπεραιώνει.

Δεν είμαστε εξοικειωμένοι με την ατμόσφαιρα του κόμικ, αλλά η ταινία είναι άνιση σε ύφος και στόχους, μάλιστα δραματικά ανεπαρκής στον χαρακτήρα της εντεκάχρονης Μίντυ για την οποία δεν καταφέραμε να βρούμε κάποιο συμπαθητικό στοιχείο ταύτισης ή συμπόνιας. Φυσικά υπάρχει το κίνητρο της εκδίκησης, και στην αρχή τη βλέπουμε να ασκείται μαζί με τον πολεμοχαρή πατέρα της, επιδεικνύοντας γνώσεις και τεχνική σχετικά με κάθε είδους όπλα. Η πρώτη μας αντίδραση ήταν η προσμονή ότι η μετάβασή της σε μια πιο συνειδητοποιημένη παιδικότητα θα ήταν το βασικό διακύβευμα για το κορίτσι, που εν τω μεταξύ χάνει και τον πατέρα του μέσα σ’ όλο αυτό το ξέσπασμα ασυγκράτητης βίας. Κι όμως, το φιλμ όχι μόνο επιβεβαιώνει τη θέση της ως φονική μηχανή αλλά την απολαμβάνει κιόλας, πλασάροντας τις ικανότητές της ως γοητευτικές και διασκεδαστικές, ιδιότητες που μας διέφυγαν τελείως. Έχοντας μεγαλώσει απολαμβάνοντας τις μαζοχιστικά βίαιες περιπέτειες των Σταλόνε και Σβαρτσενέγκερ στη δεκαετία του ’80, άρχισα ν’ αναρωτιέμαι μήπως αρχίζω να περνάω το όριο του συντηρητισμού που αναπόφευκτα (;) έρχεται με το πέρασμα των χρόνων, όμως μετά αποφάσισα ότι δεν είναι δικό μου θέμα αλλά του σεναρίου.

Βλέπετε, ο χαρακτήρας της Μίντυ θα ήταν συμπαθής ακόμη και με όλη τη βία που σκορπάει, αν τουλάχιστον η ταινία αναγνώριζε την τραγικότητα ενός ανήλικου τρισχαριτωμένου κοριτσιού που ο πατέρας της τη μετατρέπει σε φονική μηχανή και ουσιαστικά την εξαναγκάζει να εκδικηθεί τη μητέρα της. Υπάρχει βέβαια ο συνάδελφος αστυνομικός του Ντέιμον αλλά η επιρροή του και ο ρόλος του στο σενάριο είναι επιδερμικός και ανίσχυρος. Προσωπικά λοιπόν δεν κατάφερα ούτε να ακολουθήσω, ούτε να υποστηρίξω τη λυτρωτική επιδίωξη του σεναρίου, που στο τέλος ‘κουκουλώνει’ την κατάσταση στέλνοντας τη Μίντυ σχολείο.

Γενικότερα, η ιστορία ‘μπαινοβγαίνει’ από το χιούμορ στο δράμα ανακατεύοντας δύο πολύ διαφορετικές υπο-πλοκές, εκείνη του Ντέιβ και των φίλων του κι εκείνη του Ντέιμον και της κόρης του, χωρίς μεταβατικά στάδια. Έτσι ενώ τη μία καλούμαστε να απολαύσουμε τις ομολογουμένως απολαυστικές γκάφες του Ντέιβ, στην επόμενη σκηνή το set-piece είναι η Μίντυ που λιώνει έναν κακό σε πρέσα αυτοκινήτων. Παρομοίως όταν τα πράγματα σοβαρεύουν, ο Ντέιμον καίγεται ζωντανός αλλά το χιούμορ δεν εγκαταλείπεται. Η τροχιά του κεντρικού χαρακτήρα Ντέιβ είναι η αναμενόμενη και το χιουμοριστικό της μέρος διασκεδαστικό, αλλά χάνεται μέσα στον συνολικό θόρυβο των αντιφατικών συναισθημάτων και στόχων των πολύ διαφορετικών μεταξύ τους προσώπων. Το αποτέλεσμα δημιουργεί πολύ ανάμεικτες αντιδράσεις, που δε βοηθούν την ξεκάθαρη ταύτιση με τους ήρωες- όχι επειδή είναι ηθικά αμφιλεγόμενοι, όπως θα ήταν θεμιτό, αλλά επειδή η ίδια η ιστορία είναι εσωτερικά ασυνεπής σχετικά με τους στόχους της: μας ζητάει να γελάσουμε και να κλάψουμε ταυτόχρονα με ζητήματα που απαιτούν δυσανάλογη αντιμετώπιση από την προτεινόμενη. Έτσι, αν δε μας απατά η μνήμη μας, η καλύτερη σάτιρα υπερ-ηρώων παραμένει το «Mystery Men» του 1999 με τον Μπεν Στίλερ και πλήθος εξαιρετικών ηθοποιών.