Η προσμονή, η πρώτη επαφή, η λεβεντιά, ο μύθος… Στοιχεία από την καθημερινότητα αλλά και την παράδοση του τόπου αποτελούν πηγή έμπνευσης για το Μανώλη Καφφετζάκη, ο οποίος τα τελευταία χρόνια έχει αφιερωθεί στην ποίηση.

«Η ποίηση είναι μια διαφυγή και μια πρόκληση να την αναλύσεις, μου προσφέρει προσωπική ικανοποίηση να γράφω ποίηση», αναφέρει στην «Π».

Προσωπικές του στιγμές, γεγονότα που φέρνουν χαρά, όπως μια γέννηση, ένας γάμος, αλλά και περιστατικά που απασχολούν όλους μας, θέματα επικαιρότητας, δίνουν το ερέθισμα για ένα όμορφο ποίημα. Ο Μ. Καφφετζάκης εκφράζει τα συναισθήματά του μέσα από τα έργα του αλλά, παράλληλα, καυτηριάζει πρόσωπα και καταστάσεις της επικαιρότητας.

Ποιητές που θαυμάζει είναι ο Οδυσσέας Ελύτης, ο Κ.Π. Καβάφης, η Κική Δημουλά.

Ο Μ. Καφφετζάκης έχει ήδη εκδώσει μία ποιητική συλλογή ενώ ετοιμάζεται και για μία δεύτερη δουλειά. Επίσης, στα σκαριά βρίσκεται ένα μυθιστόρημα με αναφορά σε βιογραφικά και μυθοπλαστικά στοιχεία.

Ο ίδιος γράφει για τον Οίστρο και την Έμπνευση: «Αχνό το επιλύχνιο φως- μυσταγωγία/ Ενόραση και οίστρος πορφυρό ζεύγα/ της σκέψης το άγγελμα. /Δάκρινα βραδινά περιδέραια/ στιλβώνουν την έμπνευση/ Σπουδή σφυρήλατη του ασύλητου κάλλους το κόσμημα/ Στοές της μύησης μυστικές/ Μετάξινο κουκούλι του μυαλού/ Υφάντρα η προνύμφη της μέθεξης/ Το πνεύμα βομβίζει στα φτερά της μετάπλασης/ Συστρέφει ο νους την ασήμαντη ύλη/ Ερέθισμα που πλέκει τα πέπλα της αρμονίας/ Άναυδα τα μάτια, καλλωπισμένα χαμόγελα/ Κριτές του ωραίου- πράξεις θριάμβου/ Τα φτερά του έρωτα εκμάγειο/ χυτεύουν της τέχνης πνοές».

Ένα άτιτλο ποίημά του, έχει ως εξής: «Έμελλε να πεθάνουμε/ πριν την αθανασία να λυτρωθούν με θάνατο κάποιοι άλλοι/ ετοιμόρροπες μνήμες οι μεγάλες θυσίες/ οι νέοι αδειάζουν τους παλιούς τάφους».

«Ικεσία» τιτλοφορείται το εξής ποίημα: «Κοίταξέ με κατάματα, νιώσε με/ πάρε με στη βαθειά σου γαλήνη/ μύησε την ψυχή μου στα άχραντα/ άλωση του κορμιού μου την οδύνη/ την αυγή που θ’ ανοίξεις τη νύχτα μου/ την ωχρή μου αποκάλυψη να φωτίσει/ κοινωνός του σωτήριου μυστηρίου/ κήρυκας στον άμβωνα της χλωμής Κυριακής/ σάλπισμα ουράνιο τα λόγια σου/ ρόδισες στα χείλη μου προσευχή/ στο δειλινό βαραίνουν τα βλέφαρα/ δοκιμάζει η νύχτα την αντοχή/ ένας ήσυχος ύπνος να συνοδεύει τα όνειρα/ Θεού πάλι καινούργια μέρα να δώσει/ αναφορά στην αυγή».