Kείμενο - φωτογραφίες: Βασίλης Δρόσος.
Την Κυριακή 18 του Απρίλη ο Ε.Ο.Σ. Λασιθίου με αρχηγό τον Κώστα Τσουκάκη και ο Ορειβατικός Σύλλογος Αγ. Νικολάου με αρχηγό το Λεωνίδα Κλώντζα, είχαν οργανώσει πεζοπορία στην ωραία φύση του Καρτερού.
Συναντηθήκαμε στο Δήμο Αλικαρνασσού απ’ όπου οργανωθήκαμε για την προγραμματισμένη πεζοπορία μας. Η ημέρα ήταν ζεστή, η άπνοια δημιουργούσε μια κουφόβραση, παρόλο που ξεκινήσαμε πρωί νιωθαμε την αύρα του νότου να μας ενοχλεί. Οι δεντροστοιχίες στην όχθη του ποταμού μας υποδέχτηκαν στη σκιά τους και έκαναν την πεζοπορία μας ευχάριστη. Η βλάστηση σε πολλά σημεία κλείνει το μονοπάτι. Η κοίτη του Καρτερού έχει στερέψει, κάπου η υγρασία κρατά ακόμα ή έχει αρχίσει να σκάει, δημιουργώντας γραμμικά σχέδια που μοιάζουν με ζωγραφικοί πίνακες του Miro. Ολάνθιστη φύση μας αγκαλιάζει με τα πολυποίκιλα χρώματά της. Οι παπαρούνες οργιάζουν, ανηφορίζουν στα ανατολικά πρανή, φτάνουν κάτω από τα ανάγλυφα ασβεστολιθικά πετρώματα. Βλέπουμε ένα φανταστικό κόσμο με λαξεμένες μορφές που η φύση έχει δημιουργήσει. Έργα τέχνης που δε χορταίνεις να τα βλέπεις, δημιουργήματα που τα στοιχειά της φύσης ακούραστα σμιλεύουν.
Λίγο πιο μέσα βλέπουμε μια μικρή λιμνούλα με λιγοστό θολό νερό και δυο χελώνες να κολυμπούν βαριεστημένες, μοιάζουν σαν άρρωστες. Βλέπουμε πιο πέρα μια άλλη, έχει ψοφήσει και επιπλέει στο λιγοστό νερό. Ένα σκυλάκι που κάποιος από την παρέα μας έφερε μαζί του πήγε να πιεί νερό, αλλά μόλις το μύρισε γύρισε πίσω.
Η άγρια φύση οργιάζει, κλείνει τελείως το μονοπάτι διεκδικώντας το χώρο που της στέρησαν, περίπου 1 χλμ. είναι θαμμένο. Τα βήματά μας ανοίγουν το μονοπάτι που έχει χαθεί μέσα στην πλούσια βλάστηση. Οι τσουκνίδες ξεπερνούν το ένα μέτρο, φτάνουν σχεδόν στις μασχάλες μας. Ανηφορίζουμε στα ανατολικά πρανή όπου ο ήλιος φωτίζει άπλετα τη στολισμένη από ανοιξιάτικα χρώματα φύση. Μια πανδαισία χρωμάτων στολίζει το τοπίο, εδώ το νερό είναι πιο καθαρό. Βλέπουμε χελώνες να λιάζονται ξαπλωμένες στις μάργες της δυτικής όχθης, μόλις μας αντιλαμβάνονται δίνουν βουτιά και χάνονται. Περνάμε κάτω από τις ανατολικές μάργες που φτερουγίζουν πάνω από την κοίτη, δημιουργώντας μια ομπρέλα που σκιάζει, ένα ωραίο χώρο με θέα εκπληκτική. Καθίσαμε εδώ να πάρουμε μια ανάσα και να απολαύσουμε τη γραφικότητα του τοπίου. Τεράστιοι βράχοι έχουν κατολισθήσει και αιωρούνται πάνω από την κοίτη, δημιουργώντας γραφικά μπαλκόνια.
Από εδώ βλέπουμε πανοραμικά την κατάφυτη από δέντρα κοίτη, το νερό που κι εδώ δημιουργεί μια μικρή λίμνη, καθώς και χελώνες.
Δυο κατάλευκοι μετανάστες φτερούγισαν πάνω από τα δέντρα, στην αρχή νομίσαμε ότι ήταν γλάροι. Πλησίασαν κοντά μας και κάθισαν στις κορυφές των δέντρων. Ήταν ερωδιοί. Θαυμάσαμε αυτά τα πουλιά που φτερουγίζουν ελεύθερα στη φύση. Θα μείνουν όμως ζωντανά, ή θα βρεθεί καποιος “έξυπνος” που θα κάνει σκοποβολή για να δείξει τις ικανότητές του; Αυτό το φαράγγι πρέπει να γίνει βιότοπος και να απαγορευτεί το κυνήγι. Πιθανόν, αυτό το ζευγάρι να έχει κτίσει τη φωλιά του εδώ!
Με αυτές τις σκέψεις προχωρήσαμε προς το υδραγωγείο Γεωργιάδη, περάσαμε την υδρογέφυρα και κατεβήκαμε στην κοίτη, απ’ όπου συνεχίσαμε μέχρι τη γέφυρα Αϊτανίων. Ξεκουραστήκαμε για λίγο εδώ και πήραμε το μονοπάτι της επιστροφής. Μετά από τρεις ώρες πεζοπορίας, επιστρέψαμε στο χώρο αναψυχής. Εκεί στον κατάλληλα διαμορφωμένο χώρο ξεκουραστήκαμε και φάγαμε ζεστά σουβλάκια και σαλάτα που ετοίμασαν τα μέλη του Συλλόγου μας Μανώλης Φλουρής και η γυναίκα του Ισμήνη.
Ήταν ακόμα μια ωραία πεζοπορία του Συλλόγου μας, στα μονοπάτια της κρητικής φύσης.

