
«Η γυναίκα μου και o γιος μου ήταν το μεγάλο στήριγμα για μένα.
Από κει και πέρα όμως με στήριξε η ομάδα μου.
Τόσο η προηγούμενη διοίκηση όσο και η τωρινή”.
Πόσο υποκειμενική είναι στʼ αλήθεια η έννοια της δύναμης. Και πόσο παρερμηνεύεται καθημερινά όταν γιʼ αυτή τίθενται ως μέτρα σύγκρισης τα κιλά και τα μπράτσα.
Κι όμως. Η πραγματική δύναμη μετριέται διαφορετικά. Η πιο σκληρή αναμέτρηση είναι αυτή που μας φέρνει αντιμέτωπους με τον εαυτό μας.
Μʼ αυτόν από τον οποίο δε μπορούμε να κρυφτούμε με τίποτα. Ο Μανώλης Μονιάκης είναι ένας από αυτούς που κλήθηκαν να αναμετρηθούν μʼ αυτόν όταν πέρυσι στις 7 Μαΐου τιμωρήθηκε με αποκλεισμό 6 μηνών παρουσίας σε αγωνιστικές εκδηλώσεις εξαιτίας της ανίχνευσης απαγορευμένης ουσίας στο παιχνίδι του ΟΦΗ με το Λεβαδειακό στις 8 Μαρτίου 2009. Το χτύπημα γίνεται μεγαλύτερο όταν στις 22 Ιουλίου η Επιτροπή Εφέσεων της ΕΠΟ κάνει δεκτή την έφεση που είχε υποβάλει το ΕΣΚΑΝ κατά της πρωτόδικης απόφασης αυξάνοντας την ποινή σε ένα χρόνο. Ο 22χρονος αμυντικός του ΟΦΗ χάνει ένα χρόνο από την καριέρα του, όταν αυτή δείχνει να βρίσκεται στο ψηλότερο σημείο της. Ο χρόνος όμως έχει ήδη ξεκινήσει να μετρά αντίστροφα για την επανεμφάνιση του προικισμένου ποδοσφαιριστή στα γήπεδα, καθώς στις 28 Μαΐου η τιμωρία του λήγει.
Ο ίδιος τονίζει ότι η επιστροφή του στις επάλξεις θα τον βρει απόλυτα προετοιμασμένο για να αποδείξει πράγματα.
«Τώρα πρέπει να κλείσω τα στόματα όλων αυτών που με κατέκριναν. Να αποδείξω ότι δεν είμαι αυτό που θα θέλανε. Αισθάνομαι δυνατός. Αν δεν αισθανόμουν θα είχα σταματήσει τη μπάλα. Αγαπάω όμως το ποδόσφαιρο κι έχω πίστη στον εαυτό μου» αναφέρει ο 22χρονος ποδοσφαιριστής του ΟΦΗ ο οποίος περιγράφει το πώς κύλησε ο χρόνος που πέρασε μακριά από τα γήπεδα:
«Στην προπόνηση ήμουν αυτός που ήμουν και πριν. Δούλευα το ίδιο. Ζορίζεσαι βέβαια όταν ξέρεις ότι δε μπορείς να παίζεις, αλλά δεν πρέπει να τα παρατήσεις».
Στήριγμα σʼ αυτό το διάστημα ήταν η οικογένεια του, αλλά και ο ΟΦΗ. Από διοίκηση και συμπαίκτες μέχρι τον απλό φίλαθλο ο οποίος του ανέβαζε το ηθικό.
«Η γυναίκα μου Ελένη και o γιος μου Γιώργος ήταν το μεγάλο στήριγμα για μένα. Από κει και πέρα όμως με στήριξε η ομάδα μου. Τόσο η προηγούμενη διοίκηση όσο και η τωρινή. Οι προηγούμενοι προπονητές Σηφάκης και Παπαβασιλείου και ο κ. Γκουλής. Οι συμπαίκτες μου που μου έλεγαν ότι ο καιρός περνάει, και ο κόσμος του ΟΦΗ που με έβλεπε και μου έλεγε συνέχεια να προχωρήσω. Πρέπει να το ανταποδώσω αυτό», επισημαίνει ο Μανώλης Μονιάκης που αισθάνεται σα θηρίο στο κλουβί όταν βλέπει γεμάτο από κόσμο το «Γεντί Κουλέ» κι αυτός είναι στην εξέδρα.
«Θέλω να μπω μέσα και να παίξω. Τρελαίνομαι όταν βλέπω τόσο κόσμο στις κερκίδες. Μια φορά έχω παίξει στο «Γεντί Κουλέ» με τη Μικτή της ΕΠΣΗ και δεν είχε πολύ κόσμο. Θέλω να μπω και να παίξω όταν βλέπω να είναι γεμάτο» δηλώνει ο 22χρονος αμυντικός για τον οποίο το δίδαγμα από την περιπέτεια που πέρασε είναι η μεγαλύτερη επιφυλακτικότητα προς τους ανθρώπους. Πιστεύει ότι η δική του επιστροφή θα συνδυαστεί με την επιστροφή του ΟΦΗ στα μεγάλα σαλόνια:
«Πιστεύω ότι θα ξανάρθει η ώρα που ο κόσμος του ποδοσφαίρου θα ασχοληθεί με μένα και σε μεγαλύτερο βαθμό από τότε που με την Εθνική Νέων είχαμε βγει δεύτεροι στην Ευρώπη. Κι αυτό θα γίνει με τον ΟΦΗ. Για να ξανάρθω όμως στα ίσα μου πρέπει να προετοιμαστώ με την ομάδα το καλοκαίρι. Είναι δύσκολο να προλάβω να αγωνιστώ φέτος χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αν μου ζητηθεί από τον προπονητή δε θα το κάνω», λέει ο Μανώλης Μονιάκης με τη φετινή χρονιά στη Βʼ Εθνική να ολοκληρώνεται στις 9 Ιουνίου με το τέλος των πλέι – οφ, ενώ ο ικανός ποδοσφαιριστής από τώρα αφιερώνει την πρώτη του εμφάνιση μετά την τιμωρία, στο γιο του και στον κόσμο του ΟΦΗ που τον στήριξε στη διάρκεια της προηγούμενης χρονιάς.

