
Έτσι βαπτίστηκε ο Ήφαιστος, μαύρος, κουτσός και ανεπιθύμητος. Μεγαλώνοντας πια στο σπίτι μου και όχι στο ιατρείο, αποφασίσαμε ότι θα περάσουμε μια ζωή μαζί
Το όνομα του θεού της φωτιάς του Ήφαιστου, έδωσε πριν πολλά χρόνια στο σκύλο της η κτηνίατρος Θεώνη Μαρινάκη, η οποία μας γράφει την ιστορία του μικρού τότε κουταβιού, που εγκαταλείφθηκε στο ιατρείο της για να το περιθάλψει, όταν τραυματίστηκε από αυτοκίνητο.
“Έχουν περάσει 11 χρόνια από τότε που η τύχη έφερε στο ιατρείο μου ένα κατάμαυρο λυκοσκυλάκι χτυπημένο από αυτοκίνητο.
Οι ιδιοκτήτες του το άφησαν για να το περιθάλψω όμως σαν να μην υπήρξαν ποτέ, εξαφανίστηκαν χωρίς να αφήσουν κανένα στοιχείο επικοινωνίας.
Περνούσε ο καιρός και το κουτάβι ανάρρωνε από το ατύχημά του προσπαθώντας να αντιμετωπίσει υπομονετικά τη θεραπεία του.
Φιλικό, υπάκουο, τρυφερό περίμενε να βρει μια ξεχωριστή θέση στη καρδιά των ανθρώπων αυτών που θα το υιοθετούσαν.
Δυστυχώς η ανεπαίσθητη αναπηρία του (κουτσαίνει λίγο από το πίσω δεξί πόδι) τον έκανε ανεπιθύμητο στα σπίτια τους.
Έτσι βαπτίστηκε ο Ήφαιστος, μαύρος, κουτσός και ανεπιθύμητος. Μεγαλώνοντας πια στο σπίτι μου και όχι στο ιατρείο, αποφασίσαμε ότι θα περάσουμε μια ζωή μαζί.
Έξυπνος προσαρμοστικός και πειθαρχικός μάθαινε τους κανόνες του σπιτιού και εμείς σαν ανταμοιβή δεν τον αποχωριζόμαστε.
Η αγάπη που νιώθαμε ο ένας για τον άλλο διανθιζόταν από ωραίες στιγμές.
Εκδρομές, βόλτα με το άλογό μας τον Βίκτορα, παιχνίδια και τρέξιμο στην εξοχή, παρέα σε καλοκαιρινό βραδινό ψάρεμα.
Τόσα χρόνια δίπλα μας στη καθημερινότητά μας, δεν νιώθω ότι ξεχωρίζει από άνθρωπο.
Μας καταλαβαίνει, του αρέσει η παρέα των ανθρώπων, την επιζητεί διακριτικά και μας προστατεύει.
Τον αγαπάμε πολύ και αγαπώ όποιο ζωάκι μου τον θυμίζει.
Πάντα θα έχει μία θέση στη ζωή μας, ακόμα και όταν πια θα έχει φύγει”...

