
Ο Αντώνης Καρτσάκης παρακολουθεί την εξέλιξη της κριτικής της ποίησης από το 1945 ώς το 1967, μέσα στις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες του μεταπολέμου, με ιδιαίτερη εστίαση στη σχέση αισθητικής και ιδεολογίας.
Διαπιστώνει επιλεκτικές κριτικές στάσεις, αποκλεισμούς προσώπων ή έργων, δογματισμούς και αναγνωστικές μονομέρειες που πιστοποιούν ότι η λογοτεχνία και η λογοτεχνική κριτική υπήρξαν θύματα της ταραγμένης εποχής.
Συμπεραίνει, τέλος, ότι τα βιβλιοκριτικά κείμενα, με τις ρητές ή υπαινικτικές ιδεολογικές αναφορές τους, ενισχύουν τη γνώση για τη λογοτεχνική μας εξέλιξη και για τους όρους εδραίωσης του λογοτεχνικού κανόνα, ενώ παρέχουν, ταυτόχρονα, ως πνευματικά αποτυπώματα της εποχής, μιαν άλλη δυνατότητα ανάγνωσης της μετεμφυλιακής ελληνικής κοινωνίας.

