Του Ν. Τσαγκαράκη
Οικογένειες σε δύσκολες στιγμές.

ΟΤΑΝ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ
À DERIVA
Σκην.: Ετόρ Ντάλια
Πρωτ.: Βενσάν Κασέλ, Λώρα Νέιβα, Ντέμπορα Μπλοχ, Καμίλα Μπελ, Καούα Ρεϊμόντ
Σ’ ένα παραθαλάσσιο σπίτι στη Βραζιλία, η 14χρονη Φιλίπα προσπαθεί να χειριστεί τις εφηβικές της ορμές που αρχίζουν να ξυπνάνε, και παράλληλα να καταλάβει τον λόγο για τον οποίο ο λατρευτός πατέρας της απατάει τη μητέρα της.
Γραμμένο από τον ίδιο τον σκηνοθέτη, αυτό το οικογενειακό δράμα υιοθετεί κυρίως την οπτική της Φιλίπα, η οποία ως μεγαλύτερη και εξυπνότερη κόρη, βρίσκεται ανάμεσα σε δύο κόσμους που προσπαθεί να καταλάβει. Από τη μία, στον κόσμο της εφηβείας με την πρώτη εξερεύνηση της σεξουαλικότητας. Από την άλλη, στον κόσμο των ενηλίκων που φαίνεται να διαλύεται ανεξήγητα μπροστά της και χωρίς εκείνη να μπορεί να κάνει τίποτα.
Η στάση του πατέρα της επηρεάζει τη δική της συμπεριφορά προς τον φίλο της, τα συναισθήματά της γι’ αυτόν ως άντρα αλλά και ως ερωτικό σύντροφο. Η Φιλίπα βρίσκεται στο μεταίχμιο της σεξουαλικής ολοκλήρωσης, αλλά ως ωριμότερη του αγοριού, προσπαθεί πρώτα να καταλάβει τους γονείς της. Γι’ αυτήν, η σεξουαλική επαφή μοιάζει κάτι διαδικαστικό, στο οποίο δίνει την εντύπωση ότι αφήνεται απλώς για να προλάβει τους συνομηλίκους της που έχουν ολοκληρώσει λίγο πριν, και αφού προηγουμένως έχει παραδεχτεί το λάθος της με τον φίλο της διαλέγει τον έμπειρο μεγαλύτερό της νεαρό μπάρμαν για να καλύψει την απόσταση- ο οποίος έχει υπάρξει εραστής της ερωμένης του πατέρα της.
Συνολικά, η ταινία προσφέρει μια ιδανική οικογενειακή κινηματογραφική έξοδο, όπου τα όμορφα νιάτα, οι καλές ερμηνείες, το μποέμικο στιλ και η ουτοπική διάθεση (η τοποθεσία εικονογραφείται ως καταφύγιο ξενοιασιάς κι ερωτισμού) αποζημιώνουν για το κοινότοπο σενάριο που από ένα σημείο και μετά κυλάει χωρίς να προσθέτει εκπλήξεις ή κάποια συναρπαστική κλιμάκωση πέρα από τα αναμενόμενα.

ΥΠΟΨΙΑ
CHLOE

Σκην.: Ατόμ Εγκογιάν
Πρωτ.: Τζουλιάν Μουρ, Λίαμ Νίσον, Αμάντα Σίφριντ, Μαξ Θιεριό

Η Κάθριν κι ο Ντέιβιντ είναι ένα ευτυχισμένο παντρεμένο ζευγάρι επιτυχημένων επαγγελματιών, εκείνος καθηγητής πανεπιστημίου κι εκείνη γυναικολόγος, μ’ έναν γιο που ασχολείται με τη μουσική. Εξαιτίας της ελεύθερης συμπεριφοράς του Ντέιβιντ με τις γυναίκες, η σύζυγός του αποφασίζει να του ρίξει ‘δόλωμα’ μια πόρνη πολυτελείας για να εξακριβώσει αν την απατά. Οι επιπτώσεις όμως αυτής της επιλογής θα είναι δραματικές κι εντελώς απρόβλεπτες.
Το αισθηματικό δράμα του καναδού σκηνοθέτη είναι ριμέικ της ταινίας «Nathalie» που είχε σκηνοθετήσει η Αν Φοντέν το 2003, με πρωταγωνιστές την Εμμανουέλ Μπεάρ, τη Φανύ Αρντάν, και τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ. Το αξιόπιστο καστ, η περιπλοκή των καταστάσεων και η μικρή (σχετικά προβλέψιμη) ανατροπή προσδίδουν ενδιαφέρον, αν και η τελική έκβαση είναι εξεζητημένη και ανεπαρκώς θεμελιωμένη στην πλοκή, παρότι όχι εντελώς αληθοφανής.

ΧΑΡΙ ΜΠΡΑΟΥΝ
HARRY BROWN

Σκην.: Ντάνιελ Μπάρμπερ
Πρωτ.: Μάικλ Κέιν, Έμιλυ Μόρτιμερ, Τσάρλι Κριντ-Μάιλς, Ντέιβιντ Μπράντλεϊ, Μπεν Ντρου, Λίαμ Κάνινγκχαμ

Πριν καλά-καλά συνέλθει από τον θάνατο της γυναίκας του, ο ηλικιωμένος Χάρι Μπράουν χάνει επίσης τον καλύτερό του φίλο, τον οποίο σκοτώνει η συμμορία που είναι υπεύθυνη για τη γενικότερη βία στη γειτονιά.
Η ταινίες vigilante, δηλαδή με χαρακτήρες που παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους, άνθισαν κυρίως από τη δεκαετία του ’70 κι εξής. Μια από τις πιο πρόσφατες προσθήκες που σχετίζεται περισσότερο με την ταινία του Μπάρμπερ, είναι το «Gran Torino» που σκηνοθέτησε ο Κλιντ Ίστγουντ το 2008. Κι εκεί ο ήρωας είναι ηλικιωμένος, πρώην πεζοναύτης, που καλείται ν’ αντιμετωπίσει συμμορίες της γειτονιάς του. Όμως η συνολική τροχιά του χαρακτήρα οδηγούσε το σενάριο σε πιο προοδευτικές λύσεις, όπως η αποδοχή των μεταναστών και η εγκατάλειψη ακριβώς αυτής της σκληροπυρηνικής εικόνας που είχε καλλιεργήσει ο Ίστγουντ στην αρχή της καριέρας του. Εδώ δυστυχώς ο Κέιν κινείται αντίστροφα.
Η ταινία ξεκάνει σαν ένα συγκινητικό δράμα χαρακτήρων, με εξαιρετική ερμηνεία από τον Κέιν και υποβλητική ατμόσφαιρα από τον Μπάρμπερ, που δίνει τη θλίψη, τη μοναξιά και τον φόβο του Χάρι μέσα από σιωπές, καταθλιπτικούς φωτισμούς και άδειους χώρους. Το ζήτημα όμως για την ταινία, είναι απλώς να εκδικηθεί ο Μπράουν για να μπορέσει να περνάει ανενόχλητος μέσα από το την υπόγεια διάβαση πεζών. Σ’ αυτή την πορεία δεν υπάρχει κανένα άλλο διακύβευμα από την ‘εκκαθάριση’ της γειτονιάς από τους ‘χούλιγκαν’ ώστε να βρουν οι ηλικιωμένοι την ησυχία τους. Οι νεαροί είναι μονοδιάστατα και γενικευμένα κακοί, ενώ ο ηλικιωμένος έχει στο πλευρό του την καλή αστυνομία.
Από το σημείο όπου ο Χάρι αναλαμβάνει δράση, η ταινία μετατρέπεται σ’ ένα απλοϊκό, παλιομοδίτικο, συντηρητικό παραλήρημα ‘ηρεμίας, τάξης και ασφάλειας’, ενδεικτική του οποίου είναι η πανεύκολη τελική αλλαγή της κατάστασης: έπειτα από μια νύχτα ταραχών και συμπλοκής με την αστυνομία, η γειτονιά μεταμορφώνεται αυτόματα σε παράδεισο και η διάβαση είναι πια ασφαλής για τον Χάρι. Επίσης, σε αντίθεση με τον Ίστγουντ, ο Μπάρμπερ δεν έχει φροντίσει να προετοιμάσει επαρκώς για τον ‘άλλο’ εαυτό του Χάρι, που υπονομεύεται και από τις μέτρια εκτελεσμένες σκηνές δράσης.