Με τα εγκαίνια της έκθεσης “Stop Carre” ξεκινά σήμερα το μεγάλο αφιέρωμα στο Νίκο Κούνδουρο που διοργανώνουν το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κρήτης, ο δήμος Χανίων και το Κέντρο Αρχιτεκτονικής της Μεσογείου.

Η έκθεση εγκαινιάζεται απόψε στις 7, στη συνέχεια θα παρουσιαστεί η ζωή και το έργο του σκηνοθέτη.

Θα χαιρετήσουν ο δήμαρχος Χανίων, Κυριάκος Βιρβιδάκης, ο αντιδήμαρχος Χανίων και πρόεδρος του ΚΑΜ, Άρης Παπαδογιάννης, ο πρόεδρος του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης, Γιώργος Βούρβαχης και ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης, Μιχάλης Αεράκης. Θα μιλήσουν ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης, Γιώργος Γραμματικάκης, ο Επ. Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Γιώργος Στεφανίδης, ο συγγραφέας, Πέτρος Τατσόπουλος, ο σκηνοθέτης, Μανούσος Μανουσάκης και ο ίδιος ο Νίκος Κούνδουρος. Την εκδήλωση συντονίζει η φιλόλογος, Βαρβάρα Περράκη.

Σημειώνεται πως η έκθεση θα διαρκέσει ως τις 22 Απριλίου και θα λειτουργεί από τις 10 το πρωί ως τις 2 το μεσημέρι και από τις 6 το απόγευμα ως τις 9 το βράδυ, εκτός Κυριακής.

Την ερχόμενη Πέμπτη 15 και Παρασκευή 16 Απριλίου θα προβάλλονται ταινίες του διακεκριμένου σκηνοθέτη.

Το πρόγραμμα των προβολών έχει ως εξής

ΠΕΜΠΤΗ 15/4/10:

ΩΡΑ 11:00 «1922» (για μαθητές)

ΩΡΑ 19:00 «ΜΠΟΡΝΤΕΛΟ» (για κοινό)

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 16/4/10:

ΩΡΑ 11:00 «1922» (για μαθητές)

ΩΡΑ 19:00 «ΜΠΑΥΡΟΝ, ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΓΙΑ

ΕΝΑΝ ΔΑΙΜΟΝΑ» (για κοινό)

Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.

Στο σημείωμά του, ο σκηνοθέτης αναφέρει «Μέσα σε τόσο χρόνο που πέρασε, σε τόσες ταινίες που γύρισα και σε τόσες που δεν γυρίστηκαν ποτέ, σχέδια που ξωμείνανε ξεχασμένα σε συρτάρια, σε ντουλάπια και σε ράφια, μάρτυρες σιωπηλοί της ζωής ενός σκηνοθέτη του κινηματογράφου. Ενθουσιασμοί, ιδέες, οράματα, καταδικασμένα στη λησμονιά, που ψάχνω τώρα να συναρμολογήσω μέσα από εικόνες ακίνητες νεκρωμένες θά ΄λεγες στο χρόνο ενός καρέ της κινηματογραφικής ζελατίνας. Θα προσθέσω μόνο πως η εικόνα δεν έχει ανάγκη από επιχειρήματα, γιατί είναι η ίδια επιχείρημα. Δεν χρειάζεται υποστήριξη γιατί η ίδια αυτοϋποστηρίζεται. Ορίζει με ακρίβεια το φανερό, αγνοεί προκλητικά εκείνο που δεν φαίνεται, καταγράφει και συγχρόνως προκαλεί το θεατή να την αντιμετωπίσει σα σημείο εκκίνησης ή σαν τέλος κάποιας αφήγησης που προηγήθηκε. Η εικόνα είναι ακίνητη μόνο αν δεν θες ή δε μπορείς να τη βάλεις εσύ σε κίνηση. Ονόμασα «stop carre» τούτη την έκθεση με την ελπίδα πως ο θεατής θα δει στις εικόνες που κρέμασα σ΄ αυτούς τους τοίχους το ημερολόγιο πενήντα χρόνων παιδεμού με τα σχήματα, με το φως και τα σκοτάδια της δουλειάς μου. Ευχαριστώ τους φίλους που με βοήθησαν να νοικοκυρευτώ και να καταθέσω σ΄ αυτούς τους τοίχους τα κατακερματισμένα κομ- μάτια της ζωής μου στον κινηματογράφο».