Του Ν. Τσαγκαράκη
Καμιά φορά η πραγματικότητα προκύπτει ηρωικότερη από τη μυθολογία.
ΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ
DESERT FLOWER
Σκην.: Σέρυ Χόρμαν
Πρωτ.: Λία Κεμπέντε, Σάλυ Χώκινς, Τίμοθυ Σπωλ, Κρεγκ Πάρκινσον, Άντονι Μακί, Σοράγια Ομάρ-Σέγκο
Η αληθινή ιστορία της σομαλής Γουόρις Ντίρι, η οποία στα 3 της χρόνια υπέστη ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων, όπως επιβάλλει η μουσουλμανική παράδοση σε πολλές χώρες. Αργότερα, με αφορμή τον καταναγκαστικό επικείμενο γάμο της μ’ έναν κατά πολύ μεγαλύτερό της άντρα, δραπετεύει από την οικογένειά της και καταλήγει στο Λονδίνο. Μετά από χρόνια ευκαιριακής εργασίας και εξαθλιωμένης διαβίωσης, ανακαλύπτεται από έναν διάσημο φωτογράφο και γίνεται ένα από τα πιο διάσημα και ακριβοπληρωμένα μοντέλα της δεκαετίας του ’80 και ’90, αναλαμβάνοντας παράλληλα ακτιβιστική δράση ενάντια στο απάνθρωπο έθιμο που την τραυμάτισε, όπως και εκατομμύρια κορίτσια ετησίως.
Βασισμένη στην ομώνυμη αυτοβιογραφία της Ντίρι (ο τίτλος είναι μετάφραση του ονόματός της), η ταινία είναι μια αισιόδοξη ιστορία επιβίωσης, για μια γυναίκα που παρά τα όσα της συνέβησαν δεν έχασε ποτέ τη δύναμή της και τη θέληση για ζωή. Αντί να παραιτηθεί στη δυστυχία της, τη βλέπουμε να παραμένει χαμογελαστή και να διατηρεί την αθωότητά της χωρίς να την ξεπουλάει ή να την αφήνει ανυπεράσπιστη.
Η Ντίρι απεικονίζεται εξαρχής ως ξεχωριστή από την υπόλοιπη φυλή της και το περιβάλλον της, με το πολύχρωμο φόρεμά της να αναδεικνύεται στο φόντο του ερημικού τοπίου από τα πρώτα κιόλας πλάνα, ανταποκρινόμενο μεταφορικά στον τίτλο του φιλμ. Η πανέμορφη Κεμπέντε (επίσης παγκοσμίου φήμης μοντέλο και ακτιβίστρια, από την Αιθιοπία) αποδίδει επιτυχημένα την παιδικότητα της ενήλικης Ντίρι, την τραυματισμένη αθωότητα, την αλύγιστη καλοσύνη και την αποφασιστικότητα για επιβίωση.
Η ταινία ‘χρωματίζει’ κάθε χρονική περίοδο της πλοκής με διαφορετικό ύφος, υπηρετώντας τις δύο εξίσου σημαντικές πλευρές της ζωής της Ντίρι. Από τη μία έχουμε το παρόν που είναι χιουμοριστικό, αισιόδοξο κι απεικονιζει την επιβίωση και τη σταδιοδρομία της Ντίρι, ως μοντέλο και ακτιβίστρια. Σημαντικό στοιχείο είναι επίσης η ζωηρή παρουσία της Χώκινς, την οποία θα θυμάστε από τον ρόλο της στο «Τυχερή κι ευτυχισμένη» του Μάικ Λη για τον οποίο βραβεύτηκε με Αργυρή Άρκτο και Χρυσή Σφαίρα. Από την άλλη έχουμε τις αναδρομές στο παρελθόν, που ξετυλίγουν τη δραματική παιδική ηλικία του κοριτσιού και καταλήγουν στην κλειτοριδεκτομή, η οποία δομικά συμπίπτει με την κορύφωση της δημοφιλίας της ως καθιερωμένης επαγγελματία πια. Έτσι το φιλμ αναγνωρίζει τη σημασία του να προχωράει κανείς και να ξεπερνάει τραύματα και δυσκολίες, αφήνει όμως τελευταίο (κι έτσι προσδίδοντάς του ακόμη περισσότερη αξία) το σοκ από τη βαναυσότητα της μουσουλμανικής πρακτικής (εθιμικής και όχι δογματικής), για να υπογραμμίσει ακόμη περισσότερο την ακτιβιστική πλευρά της Ντίρι και τη σημασία της αφυπνιστικής της προσπάθειας, που απ’ ό,τι ενημερώνει η κατακλείδα, έχει βοηθήσει σημαντικά.
ΤΙΤΑΝΟΜΑΧΙΑ
CLASH OF THE TITANS
Σκην: Λουί Λετεριέ
Πρωτ.: Σαμ Γουόρδινγκτον, Τζέμα Άρτερτον, Ρέιφ Φάινς, Λίαμ Νίσον, Μαντς Μίκελσεν, Λίαμ Κάνινχαμ, Νίκολας Χουλτ, Αλέξα Ντάβαλος, Τζέισον Φλέμινγκ
Θέλοντας να εκδικηθούν τους ανθρώπους για την αλαζονεία τους, οι θεοί αρχίζουν να σκοτώνουν όσους αψηφούν την εξουσία τους. Ανάμεσα στις παράπλευρες απώλειες βρίσκεται η οικογένεια του Περσέα, ενός ψαρά που στην πραγματικότητα είναι ημίθεος, καθώς πατέρας του είναι ο Δίας. Ο Περσέας ξεκινάει να εκδικηθεί τους θεούς, που έχουν δώσει μικρή διορία ίσους ανθρώπους πριν στείλουν στο Άργος το θαλάσσιο τέρας Κράκεν να καταστρέψει την πόλη.
Πρόκειται για ριμέικ της ομότιτλης ταινίας του 1981 η οποία παραμένει μνημείο για τα οπτικά εφέ της εποχής, που είχε επιμεληθεί ο βετεράνος Ρέι Χάριχάουσεν, και που τώρα πια φαίνονται βέβαια παιδαριώδη. Η ταινία του Λετεριέ εκσυγχρονίζει οπτικά την ιστορία, αλλά πέρα απ’ αυτό δεν προσφέρει περισσότερες απολαύσεις. Τα οπτικά εφέ είναι αρκούντως αληθοφανή κι εντυπωσιακά, με καλύτερες σκηνές εκείνες των σκορπιών και του Κράκεν. Το κάστινγκ είναι επίσης ικανοποιητικό, αλλά η ταινία προδίδει το διεκπεραιωτικό παρελθόν του σκηνοθέτη της, Λετεριέ («Transporter 2» 2005 και «The incredible Hulk» 2008), εξαιτίας της αδιάφορης μουσικής και του επιπόλαιου σεναρίου.
Ο Περσέας ξεκάνει με κεντρικό στόχο να εκδικηθεί με κάποιον τρόπο τους θεούς, και αναλαμβάνει να σκοτώσει το Κράκεν, κάτι που γίνεται μόνο εάν πρώτα έχει σκοτώσει τη Μέδουσα. Στην πορεία μαθαίνουμε ότι ο Άδης ετοιμάζει ανατροπή του Δία, ενώ αργότερα πρόκειται να θυσιαστεί η Ανδρομέδα. Ανοίγονται δηλαδή συνεχώς νέες υπο-πλοκές χωρίς να γεφυρώνονται επαρκώς μεταξύ τους: -για την Ανδρομέδα δε νοιαζόμαστε ποτέ γιατί το σενάριο δεν της δίνει αρκετό χρόνο ούτε τη συσχετίζει με άλλους χαρακτήρες -η Ιό δεν έχει ουσιαστικό λόγο ύπαρξης αφού η ερωτική σύνδεση του Περσέα με την Ανδρομέδα θα ήταν πιο λειτουργική, όπως στο πρωτότυπο φιλμ -ο Περσέας στο τέλος συντάσσεται με τον Δία χωρίς να ξέρει για το σχέδιο του Άδη, παραμερίζοντας αδιαμαρτύρητα τον θυμό του -έτσι, παραγκωνίζεται συνολικά και το κεντρικό ζήτημα του σεναρίου που αφορά τη διαμάχη θεών και ανθρώπων.

