
Πόσες φορές αυτά τα πρέπει δεν μας κάνουν δύσκολη τη ζωή μας. Πόσες φορές δεν έχουν προκαλέσει πολέμους, συγκρούσεις και ταραχές; Πόσες φορές δεν έχουν πραγματικά σταυρώσει λαους και ανθρώπους, μικρά παιδιά, αθώες ψυχές...
Δεν μιλάμε για κάτι ξένο, δεν αναφερόμαστε σε κάτι άγνωστο. Μιλάμε για ανθρώπινες ενέργειες, για σταυρώσεις που προκαλεί ο άνθρωπος στον άνθρωπο, που όλο και κάποιοι Πόντιοι Πιλάτοι τους ενθαρρύνουν, γιατί “δόξα τω Θεώ” γύρω μας βρίσκονται αρκετοί.
“Σήμερα κρεμάται επί ξύλου”, ο Χριστός μας και μαζί του κάποιες έννοιες και αξίες. Δυσεύρετες για σήμερα και κάπως μακρυνές για μας. Εννοιες όπως η αγάπη, η αρετή, η αλήθεια, το ήθος, η δικαιοσύνη, η καλωσύνη.
Και τώρα στα καθ’ ημάς. Πάντοτε τελούντες εν αναμονή για την μεγαλύτερη ή μια από τις μεγαλύτερες γιορτές της Χριστιανοσύνης όπως είναι η Ανάσταση του Χριστού μας. Δεν γνωρίζουμε τις προθέσεις του καιρού και αν κρίνουμε από τις πληροφορίες των μετεωρολόγων μας το φετινό Πάσχα θα είναι μάλλον ηλιόλουστο.
“Χριστούγεννα στην πόλη και Πάσχα στο χωριό”, έλεγαν οι παλιότεροι. Πραγματικά τα Χριστούγεννα θέλουν χιόνια, κρύο και θαλπωρή, αντίθετα με το Πάσχα που θέλει φύση, χλόη, εξοχή, δέντρα λουλουδιασμένα και χώρο για να στηθούν οι σούβλες ή οι ψησταριές με τον πατροπαράδοτο ελληνικής προέλευσης ή (για λόγους οικονομίας) βουλγαρικής προέλευσης οβελία.
Μεγαλοβδομάδα στο Μεγάλο Κάστρο! όπως θα έλεγε και ο μεγάλος λογοτέχνης και ποιητής, ο μπαρμπέρης Μανώλης Δερμιτζάκης.
Πάει να ζωηρέψει η κίνηση στην αγορά, αλλά πώς; Το δώρο των υπαλλήλων κουτσουρεμένο κατά 30% προκειμένου να σωθεί η οικονομία μας... Διστακτικοί οι καταναλωτές ακόμα και στα λαμπροκούλουρα, στα τσουρέκια, στα πασχαλινά αυγά και στις διάφορες πασχαλινές προκλήσεις εξαιρουμένων των ειδών ένδυσης και υπόδησης που εξαιτίας της ακρίβειας έχουν αφεθεί ελεύθεροι στα γούστα των τσιγγάνων και άλλων μικροεμπόρων των λαϊκών αγορών, τελευταία δε και στα χέρια των Κινέζων και Κορεατών πωλητών.
Η καρδιά όμως τούτες τις μέρες χτυπά μέσα στις εκκλησίες όπου αλλεπάλληλες εικόνες και σκέψεις μας κατακλύζουν για το Θείο Δράμα, για τα Πάθη του Χριστού μας. Εκεί μέσα η ψυχή μας αναβαπτίζεται, αναπτερώνει, αποκτά θάρρος και δύναμη, ελπίδα και αισιοδοξία.
Μεγαλοβδομάδα στο Μεγάλο Κάστρο! Ετσι όπως ήθελε αυτή τη διαδρομή ο Μανόλης Δερμιτζάκης την οιποία και περιγράφει: “Από τα Μουτάφικα (στη συμβολή των οδών 1821 και Μονής Οδηγητρίας) πάλι θα φτάναμε κάτω στο υφασματοπωλείο του Τσαχάκη, στο πλάτος τούτο θα περνούσαμε το μαχαλά της μεγάλης Εκκλησίας του Αγίου Μηνά, το πλατύ Σοκάκι, του Καρά-Καντί τη βρύση, τα σπιτάλια (πρώην Παιδαγωγική Ακαδημία), την εκκλησία του Αγίου Ματθαίου και περνώντας ακόμα το μακρύ σοκάκι θα είμαστε στο μαχαλά της Πηγάδας. Σ’ αυτή την περιοχή σήμερα είναι και ο χώρος εργασίας μου. Εκεί δίπλα στον Αγιο Ματθαίο στεγάζεται η Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη, ένας χώρος ιδιαίτερα αγαπητός σε μένα. Τυχαίνει καθημερινά να κάνω αυτή την προαναφερόμενη διαδρομή του Μανόλη Δερμιτζάκη και να πηγαίνω στο Δημαρχείο για κάποιες δουλειές. Να περνώ από τα σπιτάλια, από την βρύση του Καρα Καντί (τη σημερινή πλατεία των ευκαλύπτων ή Ρήγα Φερραίου, όπου είναι τα γραφεία της εφημερίδας “ΠΑΤΡΙΣ”), να περνώ από τον Αγιο Μηνά, σημείο αναφοράς για τους Καστρινούς... Να περνώ από ένα ιδιαίτερα γοητευτικό και ζεστό χώρο που αυτές τις μέρες έχει να μας δώσει πάρα πολλά, αλλά και όλες τις μέρες του χρόνου. Πρόκειται για το βιβλιοπωλείο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης. Κάποιοι άνθρωποι εκεί δίνουν τον εαυτό τους, προσπαθούν και εξυπηρετούν με ξεχωριστό μεράκι, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, με ευαισθησία και αγάπη για την δουλειά τους και προπάντων με χαμόγελο, κάτι που λείπει στις σημερινές ανθρώπινες σχέσεις και συναλλαγές. Κάτω από την αθόρυβη και σεμνή καθοδήγηση του πατέρα Αντωνίου Σπινθουράκη, τη συνεχή και ακούραστη προσπάθεια του πάντα πρόθυμου να σε εξυπηρετήσει Ευάγγελου Σουργιά αλλά και των άλλων παιδιών της Μαρίας Πιταροκοίλη, της Ελένης Κουκουριτάκη και της Κατερίνας Μοσχογιαννάκη, το βιβλιοπωλείο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης, με το πλούσιο και πολύ ενδιαφέρον για τον καθένα μας περιεχόμενό του, αποτελεί μια πραγματική όαση στις μέρες μας, στους δύσκολους πραγματικά καιρούς που περνούμε, σε καιρούς χαλεπούς, που πραγματικά θα μας οδηγήσουν... “επί ξύλου κρεμάμενους”.

