Ενα πολυβραβευμένο γαλλικό δράμα φτάνει στις τοπικές οθόνες με πολύμηνη καθυστέρηση, μαζί με μια-επιτέλους- αξιοπρεπή ελληνική κωμωδία.
ΠΡΟΦΗΤΗΣ
UN PROPHETE
Σκην.: Ζακ Οντιάρ
Πρωτ.: Ταχάρ Ραχίμ, Νιλς Άρστρουπ, Αντέλ Μπεντσερίφ, Χιτσέμ Γιακουμπί
Ένας νεαρός κρατούμενος γίνεται αναγκαστικά κι απρόθυμα τσιράκι της εσωτερικής μαφίας, προκειμένου να επιβιώσει. Παρά την προφανή συνεργασία του όμως, εξακολουθεί να υπονομεύει τους προστάτες του αποβλέποντας σε μια πιο ριψοκίνδυνη αλλά πιο αξιοπρεπή διαβίωση.
Η ταινία του Οντιάρ ήταν η επίσημη υποψηφιότητα της Γαλλίας στη φετινή κατηγορία Ξενόγλωσσου Όσκαρ καταφέρνοντας να φτάσει στην τελική πεντάδα, αν και χωρίς τελικά να κερδίσει το βραβείο. Μικρή απογοήτευση, αφού είχε φύγει από το φεστιβάλ Καννών του 2009 με το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής. Ένα δράμα φυλακής, που ενδιαφέρεται κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο ο Μαλίκ καταφέρνει ν’ αντιστρέψει την κατάσταση μέσα στη φυλακή, στην οποία, ενώ αρχικά μοιάζει καταστροφική γι’ αυτόν, τελικά όχι απλώς επιβιώνει αλλά ανακτά την αξιοπρέπειά του μέσα από την εκδίκηση.
Σκληρό, βίαιο, ρεαλιστικό, έντονο, το φιλμ διατηρεί τις ισορροπίες ανάμεσα στις καταστάσεις αποφεύγοντας τις υπερβολές και πλέκοντας ένα έξυπνο σχέδιο που αντανακλά την οξύνοια και την καλοσύνη του Μαλίκ, ο οποίος αν μπορούσε, απλώς θα περίμενε να περάσει η ο χρόνος της ποινής χωρίς να προκαλεί φασαρίες. Από την άλλη όμως η αυτοεκτίμησή του δεν του επιτρέπει να υποχωρήσει σε εκβιασμούς, τους οποίους ξεπληρώνει έστω μακροπρόθεσμα. Μια από τις καλύτερες σεκάνς της ταινίας είναι η δολοφονία του αιγύπτιου συγκρατουμένου του στην οποία εξαναγκάζεται, όπου ξεδιπλώνεται η περιπλοκότητα του χαρακτήρα του. Εκεί αποκτά το τραύμα που τον συνοδεύει στη διάρκεια της ταινίας και που προσπαθεί να επουλώσει. Η εκδίκηση που καταφέρνει δεν αποκαθιστά μόνο τη δική του υπερηφάνεια αλλά και τη μνήμη του αθώου θύματός του.
4 ΜΑΥΡΑ ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ
Σκην.: Ρένος Χαραλαμπίδης
Πρωτ.: Ρένος Χαραλαμπίδης, Γιάννης Ζουγανέλης, Τάκης Σπυριδάκης, Άλκης Παναγιωτίδης, Δημήτρης Πουλικάκος, Τιτίκα Σαριγκούλη
Τέσσερις χρεοκοπημένοι νεκροθάφτες εκμεταλλεύονται την ευκαιρία που τους δίνεται για να ξεχρεώσουν, όταν στη διαθήκη ενός νεκρού έλληνα μετανάστη στη Λατινική Αμερική, δηλώνεται ότι ο νεκρός επιθυμούσε να επιστρέψει περπατητός στο χωριό του, μερικά χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα. Οι τέσσερις συνάδελφοι αναλαμβάνουν να κουβαλήσουν το φέρετρο, αποσκοπώντας φυσικά στην οικονομική αμοιβή που θα τους γλιτώσει από την καταστροφή. Στον δρόμο όμως τους περιμένουν δυσάρεστες εκπλήξεις.
Στην τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία του Ρένου Χαραλαμπίδη, ο σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής ανέλαβε επίσης να γράψει το σενάριο και τη μουσική, δύο καθήκοντα τα οποία εκπλήρωσε με άνισα αποτελέσματα. Η μουσική είναι ένα από τα ωραιότερα στοιχεία του φιλμ, ακολουθώντας το γνώριμο μελαγχολικό, απαισιόδοξο ύφος του Χαραλαμπίδη που χαρακτήριζε και τις προηγούμενες ταινίες του. Οι ήρωές του είναι σχεδόν πάντα οι χαμένοι της υπόθεσης, ξεκινώντας από χαμηλά χωρίς να φτάνουν πολύ ψηλότερα.
Η ιστορία των «Κοστουμιών» έχει έξυπνη κεντρική ιδέα, πρόσφορη για ένα ασυνήθιστο, περιπατητικό road-movie με τέσσερις διαφορετικούς και συμπαθέστατους, πλην τραυματισμένους τύπους, ο καθένας με τη δική του σαφή, ειλικρινή -όχι αναγκαστικά ευγενή- επιδίωξη. Ο Μάκης προσπαθεί άδοξα να απελευθερωθεί από το βάρος του γραφείου κηδειών μέσα από τον τζόγο, ο Κυριάκος συντηρεί τη δική του ψευδαίσθηση για μια ποιοτική καριέρα στο θέατρο, ο μόλις αποφυλακισμένος Κοσμάς προσπαθεί να ξαναβρεί τον δρόμο του στη ζωή, ενώ ο Μπάμπης προσπαθεί να πνίξει στο ποτό την έλλειψη της οικογένειάς του. Και οι πέντε πρωταγωνιστές ανταποκρίνονται με το αναμενόμενο κέφι στους όχι ιδιαιτέρως περίπλοκους παρόλαυτά ενδιαφέροντες ρόλους τους, οι οποίοι όμως υπόσχονται περισσότερα απ’ όσα προσφέρουν, αφού οι τροχιές τους μένουν ημιτελείς ή τουλάχιστον πολύ σύντομες για να δημιουργήσουν το δραματουργικό ενδιαφέρον για το οποίο προδιαθέτουν. Σημαντική είναι η σεκάνς του πανηγυριού, όπου επιτέλους στρώνεται το υπόβαθρο κάθε χαρακτήρα. Όμως, αντί αυτό ν’ αναπτυχτεί περαιτέρω στην υπόλοιπη διαδρομή, αρχίζει η επανάληψη αστείων και ιδιοτροπιών με περιστασιακές εξελίξεις στην υπο-πλοκή που αφορά τη διαθήκη, και με την οποία η ιστορία εμπλουτίζεται περισσότερο. Έτσι το σενάριο εμφανίζει αρκετές αφορμές για να εμβαθύνει χαρακτήρες και καταστάσεις, τις οποίες όμως αφήνει ανεκμετάλλευτες. Για παράδειγμα, δε μαθαίνουμε ποτέ τι πραγματικά συμβαίνει με την οικογένεια του Μπάμπη, ενώ ο έρωτας του Κυριάκου φαίνεται τόσο ξαφνικός όσο και αβάσιμος. Οι ίδιες ελλείψεις στις πορείες των χαρακτήρων είναι που κάνουν το τέλος του φιλμ να μοιάζει απότομο.
Έστω κι έτσι πάντως, το φιλμ είναι διασκεδαστικότερο και κινηματογραφικά πιο συγκροτημένο από τις περισσότερες ελληνικές κωμωδίες των τελευταίων χρόνων. Οι στόχοι του σεναρίου παρότι ελλιπείς, τουλάχιστον είναι έξυπνοι και ξεκάθαροι, οι διάλογοι είναι ευρηματικοί, με αρκετές ατάκες στους χαρακτήρες που ζωντανεύονται με ιδανικό κάστινγκ και διασκεδαστικές ερμηνείες (το χτύπημα του ξύλου, η ‘άπλα’ του Κοσμά, το ‘dust in the wind’ του Μπάμπη, η εμμονή με τη φαλάκρα του Κυριάκου, η μεγαλομανία του Μάκη), ενώ το συνολικό ύφος του φιλμ (ο πεσιμισμός του σκηνοθέτη) υπηρετείται τόσο από τη μουσική, όσο και από τη φωτογραφία που φροντίζει ν’ αποδώσει ένα ξεκάθαρο εικαστικό ύφος στην ιστορία με σκούρες αποχρώσεις που αυξομειώνουν τις διαθέσεις της πλοκής.
ΝΙΑΤΑ Σ’ ΕΞΑΨΗ
YOUTH IN REVOLT
Σκην.: Μιγκέλ Αγκέρτα
Πρωτ.: Μάικλ Σερά, Πόρσια Ντάμπλντεϊ, Τζιν Σμαρτ, Ζακ Γαλιφιανάκης, Φρεντ Γουίλαρντ, Ρέι Λιότα, Στιβ Μπουσέμι, Έρικ Νούτσεν
Ο Νικ Τουίσπ είναι ένας άτολμος έφηβος χωρίς ιδιαίτερες σχέσεις με τις γυναίκες, μέχρι τη μέρα που γνωρίζει κι ερωτεύεται κεραυνοβόλα τη Σίνι, την οποία παρότι αποφασίζει να προσεγγίσει, δεν καταφέρνει να την κερδίσει. Έτσι δημιουργεί μέσα του έναν δεύτερο εαυτό, τον Φρανσουά Ντίλιντζερ, έναν ατρόμητο πλέιμποϊ, ο οποίος τον οδηγεί σε τολμηρές αλλά επικίνδυνες πρωτοβουλίες.
Βασισμένο στα ομώνυμα μυθιστορήματα του αμερικανού συγγραφέα C. D. Payne με ήρωα τον Τουίσπ, το φιλμ αποτελεί το καταλληλότερο δυνατό ‘όχημα’ για τον 22χρονο Σερά, που έχει βρει τον ιδανικό κινηματογραφικό του τύπο ως καλοκάγαθος, έξυπνος, αλλά σεξουαλικά άπειρος έφηβος («Superbad» και «Juno» 2007, «Όταν ο Νικ ερωτεύτηκε τη Νόρα» 2008, «Year one» 2009). Η ιστορία δεν είναι ιδιαιτέρως πρωτότυπη, αλλά τουλάχιστον ικανοποιεί τις προσδοκίες του είδους της εφηβικής κομεντί, και βλέπεται ευχάριστα χάρη στο επιτυχημένο κάστινγκ, που εκτός από τον εξαιρετικό πρωταγωνιστή, προσφέρει ευχάριστες εμφανίσεις από τους Γαλιφιανάκη, Λιότα, Σμαρτ και Γουίλαρντ.

