Του Ν. Τσαγκαράκη
Ενδιαφέρουσες ιδέες με αδύναμες εκτελέσεις.
ΝΑ ΜΕ ΘΥΜΑΣΑΙ
REMEMBER ME
Σκην.: Άλεν Κούλτερ
Πρωτ.: Ρόμπερτ Πάτινσον, Έμιλυ Ντε Ράβιν, Κρις Κούπερ, Πιρς Μπρόσναν, Λένα Όλιν, Ρούμπυ Τζέρινς
Ο Τάιλερ και η Άλυ είναι δύο νέοι, ο καθένας με το δικό του προβληματικό οικογενειακό παρελθόν, που ερωτεύονται ενώ παράλληλα προσπαθούν να τακτοποιήσουν ανοιχτά ζητήματα των οικογενειών τους.
Το σενάριο δεν ξεφεύγει από τις απαιτήσεις ενός εφηβικού ή γενικότερα νεανικού κοινού, αλλά τουλάχιστον φροντίζει εκτός από το να απολαμβάνει τον κεντρικό συναισθητικό δεσμό ανάμεσα στους νεαρούς πρωταγωνιστές, να επουλώσει επίσης οικογενειακά τραύματα, και να τα πλαισιώσει με το πιο συλλογικά τραυματικό γεγονός στην ιστορία των Η.Π.Α. για να προσδώσει τραγικότητα στην ιστορία, κάτι που επιτυγχάνεται χάρη στη συγκρατημένη, αμιγώς ανθρωπιστική, απο-πολιτικοποιημένη χρήση του χτυπήματος της 11ης Σεπτεμβρίου.
Ο Πάτινσον και η Ντε Ράβιν είναι αναμενόμενα ικανοποιητικοί, με τον πρώτο να καθιερώνεται πια ως ρομαντικός ‘επαναστάτης χωρίς αιτία’ της γενιάς του, η μικρούλα Τζέρινς είναι η ανήσυχη αλλά γλυκύτατη αδερφή, ενώ ο Μπρόσναν δίνει μια αξιοπρόσεχτη ερμηνεία (παρότι σύντομη και χωρίς πολύ χώρο για ανάπτυξη) κρύβοντας βαθειά την πατρική του ευαισθησία κάτω από το σκληρό δικηγορικό προσωπείο, την οποία όμως ανασύρει αποτελεσματικά όταν τελικά απαιτηθεί χωρίς να μαλακώνει πολύ.
ΤΟ ΚΟΥΤΙ
THE BOX
Σκην.: Ρίτσαρντ Κέλι
Πρωτ.: Κάμερον Ντίαζ, Τζέιμς Μάρσντεν, Φρανκ Λανγκέλα, Τζέιμς Ρέμπχορν
Η Νόρμα κι ο Άρθουρ είναι ένα τυπικό μεσοαστικό ζευγάρι που μεγαλώνει το γιο του με σχετική οικονομική άνεση. Όμως μετά από δυσάρεστες εξελίξεις στη δουλειά τους τα πράγματα αρχίζουν να μοιάζουν δύσκολα, και ακριβώς εκείνη τη στιγμή εμφανίζεται ένας μυστηριώδης, παραμορφωμένος κύριος με μια περίεργη προσφορά. Τους παραδίδει ένα κουτί που περιέχει μια συσκευή και τους δίνει μια επιλογή: να πατήσουν ή όχι ένα κουμπί με το οποίο θα σκοτώσουν έναν άνθρωπο κάπου στον κόσμο και ταυτόχρονα θα κερδίσουν ένα εκατομμύριο δολάρια.
Το φιλμ είναι βασισμένο στο διήγημα «Button, Button» του αμερικανού συγγραφέα φαντασίας Ρίτσαρντ Μάθεσον, και είναι η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του Κέλι, που το 2001 δικαίως είχε ενθουσιάσει κοινό και κριτικούς με το «Donnie Darko». Εδώ χειρίζεται μια έξυπνη ιστορία που χρησιμοποιεί το αφηγηματικό πρότυπο της ‘έξωσης από τον παράδεισο’ για να σχολιάσει την ανθρώπινη φύση- τουλάχιστον αυτό καταλαβαίνουμε εμείς ως πρόθεση του φιλμ. Δυστυχώς, η εκτέλεση ξεκινάει με συναρπαστικές υποσχέσεις τις οποίες όμως αδυνατεί να εκπληρώσει. Αντιθέτως, η πλοκή ανοίγει συνεχώς καινούρια ερωτήματα τα οποία συσσωρεύει χωρίς να απαντάει ικανοποιητικά, προκαλώντας σύγχυση, κορεσμό και απορία.
Το ηθικό δίλημμα του ζευγαριού, το λατρεμένο τους μοναχοπαίδι ως πιθανό διακύβευμα, ο απόκοσμος κ. Στούαρντ, το διαστημικό πρόγραμμα, όλα είχαν τη δυναμική μιας μεταφυσικής ιστορίας που μας έχει λείψει εδώ και καιρό, αφού η «Ομίχλη» («The mist», 2007) του Φρανκ Ντάραμποντ δεν κατάφερε να καλύψει τις απογοητεύσεις του Μ. Νάιτ Σαϊάμαλαν με το «Lady in the water» (2006) και το «Συμβάν» («The happening», 2008). Όμως το σενάριο που έγραψε ο ίδιος ο σκηνοθέτης χάνεται μέσα στον ίδιο του τον λαβύρινθο, χωρίς να τακτοποιεί ποτέ όλες του τις εκκρεμότητες. Οι κανόνες του πειράματος δεν εξηγούνται ποτέ με αρκετή σαφήνεια, ώστε να καταλάβει κανείς τον λόγο ύπαρξης των τουρμπίνων, τον υπνωτισμό του πληθυσμού, τη μεταφορά τους ανάμεσα σε τοποθεσίες για την ‘προετοιμασία’ του πειράματος, και τέλος πάντων την πηγή όλου αυτού του κακού. Κάπου στο τέλος μπερδεύεται η μεταθανάτια ζωή και η λύτρωση ως σκοπός της αποστολής του Στούαρντ, αλλά μέχρι τότε τα ερωτήματα έχουν ξεπεράσει σε αριθμό τις απαντήσεις, και το ενδιαφέρον έχει μειωθεί δραματικά καθώς κανείς προσπαθεί να βρει την εσωτερική λογική της πλοκής (Η αρχική υποψία για την ύπαρξη εξωγήινων επιβεβαιώνεται αλλα δεν αποσαφηνίζεται, με αποτέλεσμα να υποβαθμίζεται η ένταση της έκπληξης. Επίσης, αν έχει στηθεί κοτζάμ υπόστεγο με τουρμπίνες, ποιος ο λόγος να χρησιμοποιηθεί η πισίνα ενός μοτέλ για δεξαμενή;).
Η ελαφριά θαμπάδα του φωτισμού αποπνέει ταυτόχρονα ζεστασιά και μυστήριο, η ανασύσταση της εποχής είναι επιτυχημένη, η μουσική είναι δυναμικά παρούσα, οι ερμηνείες επαρκείς, η ατμόσφαιρα καταλλήλως απαισιόδοξη, αλλά όλα χάνονται στο ανερμάτιστο, ελλιπές σενάριο που τους στερεί τη συνοχή και την έκπληξη που θα τους επέτρεπαν να φτιάξουν μια υποδειγματική ταινία του είδους.
180 ΜΟΙΡΕΣ
Σκην.: Νικόλας Δημητρόπουλος
Πρωτ.: Παναγιώτα Βλαντή, Μιχάλης Μαρίνος, Βλαδίμηρος Κυριακίδης, Νικολέττα Καρρά, Γιώργος Γιαννόπουλος, Δημήτρης Κουρούμπαλης
Παραμελημένη και απατημένη σύζυγος πάμπλουτου φιλότεχνου το σκάει με γοητευτικό διαρρήκτη που μπαίνει στη βίλα τους για να κλέψει πανάκριβους πίνακες. Στην πορεία ερωτεύονται, ενώ ο οργισμένος σύζυγος προσπαθεί να τους εντοπίσει.
Ας περιγράψουμε κατευθείαν μια σκηνή, κατά την οποία το αυτοκίνητο των δύο μπράβων του Γιάννη έχει ακινητοποιηθεί από ένα μπλουζάκι που σκέφτηκε να βάλει ο Βασίλης στην εξάτμιση. Η σκηνή εκτείνεται στα δύο περίπου λεπτά (μπορεί και παραπάνω, δεν κρατούσα χρονόμετρο) και περιλαμβάνει επίσης έναν μηχανικό που έχει φωνάξει ο Τζο για να ελέγξει το αυτοκίνητο. Στο τέλος της σκηνής ο έλεγχος έχει ολοκληρωθεί χωρίς αποτέλεσμα, και μόνο τότε ανακαλύπτεται το μπλουζάκι στην εξάτμιση. Όχι κάπου μέσα στη μηχανή. Στην εξάτμιση! Εξωτερικά δηλαδή, εκεί όπου θα μπορούσε να το δει ο καθένας με μια απλή ματιά γύρω από το αυτοκίνητο, με τον ίδιο τρόπο που ελέγχει τα λάστιχα, καθιστώντας ολόκληρο το στήσιμο της σκηνής ανώφελο.
Ο Κυριακίδης, όπως και στη «Νήσο», είναι ξανά ο κάφρος Έλληνας κακός της υπόθεσης, αλλά γενικότερα το συμπαθητικό καστ μένει αναξιοποίητο από την αδιάφορη σκηνοθεσία και το ανύπαρκτο σενάριο. Ακόμα κι αυτή η ποικιλία των τοποθεσιών που ομολογουμένως σπανίζει στο ελληνικό σινεμά, θα μπορούσε να αξιοποιηθεί τουλάχιστον για εντυπωσιακά κάδρα, αν όχι και για ποικιλία στη δράση. Όμως οι φωτισμοί, το καδράρισμα, το μοντάζ, οι διάλογοι, όλα απλώς παραπέμπουν σε μια αρτιότερη σύνθεση που παραμένει ανέφικτη. Το κυνηγητό με τ’ αυτοκίνητα και η αποσπασματικότητα των σκηνών στη διάρκεια της μετακίνησης του ζευγαριού είναι ενδεικτικά του χάσματος ανάμεσα στην πρόθεση και τις δυνατότητες των συντελεστών.

