Του Ν. Τσαγκαράκη

Οικογενειακά δράματα και καλλιτεχνικές ανησυχίες.

ΜΟΝΑΚΡΙΒΗ

PRECIOUS: BASED ON THE NOVEL PUSH BY SAPPHIRE

Σκην.: Λη Ντάνιελς

Πρωτ.: Γκαμπούρι Σιντίμπε, Μονίκ, Μαράια Κάρεϊ, Πώλα Πάτον, Λένι Κράβιτς, Σέρι Σέπερντ

Η Πρέσιους είναι μια υπέρβαρη έφηβη που υφίσταται βάναυση κακοποίηση από την οικογένειά της, με αποτέλεσμα η εικόνα της για τη ζωή να είναι εντελώς απαισιόδοξη. Βιασμένη επανειλημμένα από τον πατέρα της, μένει δεύτερη φορά έγκυος με δικό του παιδί, ενώ η μητέρα της τη βρίζει και τη χτυπάει διαρκώς. Μόνη της ελπίδα ένα εναλλακτικό σχολείο, όπου η καθηγήτρια και οι συμμαθήτριές της καταφέρνουν να δημιουργήσουν μια δεύτερη οικογένεια και να τη βοηθήσουν να ξεφύγει από την κόλαση του σπιτιού της.

Βασισμένο στο μυθιστόρημα «Push» της Σάπφαϊρ, το φιλμ του Ντάνιελς κέρδισε δύο Όσκαρ από τα έξι για τα οποία είχε προταθεί, ένα για το διασκευασμένο σενάριό του κι ένα για την ερμηνεία της Μονίκ ως μητέρας. Πρόκειται για μια σκληρή ιστορία που ζωντανεύει με εξαιρετικές ερμηνείες απ’ όλο το καστ, τη συμπαθέστατη Σιντίμπε που με το κινηματογραφικό της ντεμπούτο απέσπασε υποψηφιότητα για Όσκαρ, τη Μονίκ, ακόμα κι απ’ τη Μαράια Κάρεϊ που χωρίς να κάνει πολλά, υπηρετεί επαρκέστατα τον ρόλο της κοινωνικής λειτουργού.

Κατά τ’ άλλα, η σκηνοθεσία άλλες φορές είναι πολύ αποτελεσματική (οι φωτισμοί και το περιβάλλον του σπιτιού φτιάχνουν μια μικρή κόλαση), άλλες μάλλον συνηθισμένη (οι παρενθέσεις διαφυγής της Πρέσιους). Το σενάριο μπορεί να μη διακρίνεται για την πρωτοτυπία του και να φαίνεται υπερβολική η μοίρα που επιφυλάσσει στην ηρωίδα του, αλλά θίγει ζητήματα διαβίωσης κι εκπαίδευσης στις μαύρες συνοικίες, και τουλάχιστον ισοφαρίζει την κακουχία με μια αισιόδοξη κατάληξη που ευτυχώς δεν υπερτονίζεται, αλλά δίνεται με συγκρατημένη αισιοδοξία και πίστη στη δύναμη της κοπέλας.



ARTHERAPY



Σκην.: Νίκος Περάκης

Πρωτ.: Ίλια Πατάπη, Αντρέας Κωνσταντίνου, Αλέξανδρος Βασμουλάκης, Μαίρη Συνατσάκη, Ροσύνα Μπαλτατζή, Πηγή Κωνσταντίνου, Μελίνα Παιονίδου, Δημήτρης Λιγνάδης

Η ταινία παρακολουθεί μια ομάδα νεαρών ανερχόμενων καλλιτεχνών στη σύγχρονη Αθήνα. Ενας ηθοποιός, μια τραγουδίστρια, ένας street-artist και οι φίλοι τους, επίσης καλλιτέχνες, προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα σ’ ένα κύκλωμα που αδιαφορεί για την καλλιτεχνική δημιουργία κι επιδιώκει το άμεσα εμπορικό αποτέλεσμα.

Από έναν σκηνοθέτη όπως ο Περάκης, που θα μπορουσε να έχει επιλέξει την εύκολη λύση μιας ακόμα εμπορικής κωμωδίας, η επιλογή να κάνει ένα ψευδο-ντοκιμαντέρ για τους νεαρούς καλλιτέχνες στη σύγχρονη μεγαλούπολη, μοιάζει περίεργο και αρχικά αντιφατικό. Όταν τελικά δει κανείς το αποτέλεσμα, αφενός απολαμβάνει την απόφαση του σκηνοθέτη ν’ ασχοληθεί μ’ ένα τόσο ενδιαφέρον θέμα που γενικώς αγνοείται από την εγχώρια κινηματογραφία, αφετέρου αντιλαμβάνεται τους περιορισμούς που τίθενται από τον ίδιο τον χειρισμό, ο οποίος δυστυχώς δε δικαιώνει πλήρως τις προσδοκίες όσων είναι εξαρχής επιφυλακτικοί.

Εν ολίγοις, ο Περάκης αποδεικνύει γι’ ακόμα μια φορά ότι αντιλαμβάνεται τη σημερινή νεολαία, και γνωρίζει πώς να στήσει αληθοφανείς καταστάσεις με νέους, χωρίς να υπερτονίζει το ύφος και την αντιδραστικότητα, αλλά δείχνοντας εμπιστοσύνη στους ταλαντούχους καλλιτέχνες που έχει στη διάθεσή του. Να διευκρινιστεί ότι όλα τα πρόσωπα υποδύονται τους εαυτούς τους και οι ιδιότητές τους είναι πραγματικές, μόνο που οι καταστάσεις είναι σκηνοθετημένες από τον Περάκη, παρότι δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι εμπεριέχουν δόσεις αλήθειας.

Οι σκηνοθετικές επιπολαιότητες (μερικοί από τους δεύτερους χαρακτήρες είναι αδούλευτοι), η σχετικά περιορισμένη οπτική του σεναρίου (δεν υπάρχει χρόνος για μεγάλη ποικιλία τάσεων και προσώπων), και οι ελαφροί στόχοι της πλοκής (μια φωτεινή, ελαφρώς χιουμοριστική σύντομη οδύσσεια ανάμεσα στα βιοποριστικά κυρίως προβλήματα των καλλιτεχνών), από τη μία κάνουν την ταινία μια φιλότιμη προσπάθεια που μπορεί να λειτουργήσει ενδεικτικά σ’ έναν βαθμό για το τι συμβαίνει στην Αθήνα, από την άλλη μοιαζει να αφήνει ανεκμετάλλευτο τον πλούτο του θέματος για τον οποίο προδιαθέτει μια τέτοια απόπειρα.



ΠΑΡΑΔΕΙΣΕΝΙΑ ΟΣΤΑ

THE LOVELY BONES



Σκην.: Πήτερ Τζάκσον

Πρωτ.: Σάοϊρς Ρόναν, Μαρκ Γουόλμπεργκ, Ρέιτσελ Βάις, Στάνλεϊ Τούτσι, Σούζαν Σαράντον, Ρόουζ Μακάιβερ, Ρις Ρίτσι

Μια 14χρονη κοπέλα δολοφονείται από έναν παρανοϊκό γείτονα. Προτού περάσει στον Παράδεισο, παραμένει σ’ ένα ενδιάμεσο στάδιο απ’ όπου παρακολουθεί την οικογένειά της καθώς προσπαθεί να συμφιλιωθεί με την απώλεια.

Ο νεοζηλανδός Τζάκσον έγινε πασίγνωστος μέσα από τη μεταφορά της τριλογίας του «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών» (2001, 2002, 2003) και από το ριμέικ του «King Kong» (2005). Εδώ διασκευάζει το ομώνυμο βιβλίο της αμερικανίδας Άλις Σίμπολντ, μ’ ένα αξιόπιστο καστ που πραγματοποιεί καλές εμφανίσεις, με καλύτερη όλων τη μικρή Ρόναν, η οποία είχε δείξει τις δυνατότητές της πριν από μερικά χρόνια όταν βρέθηκε υποψήφια για Όσκαρ β’ Γυναικείου Ρόλου για την «Εξιλέωση». Η Σαράντον κάνει επίσης μια χαρακτηριστική εμφάνιση ως άναρχη γιαγιά της υπόθεσης, και ο Τούτσι ήταν φέτος υποψήφιος για Όσκαρ β’ Ανδρικού Ρόλου. Δυστυχώς όλο το υποκριτικό ταλέντο που είναι μαζεμένο εδώ, χάνεται μέσα σ’ ένα ανερμάτιστο σενάριο που φαίνεται να μην ξέρει τι είδους ιστορία θέλει να πει. Οι τρεις υπο-πλοκές του (η εξιχνίαση της δολοφονίας, η μετάβαση του κοριτσιού, η οικογενειακή κρίση) εναλλάσσονται χωρίς ποτέ να δίνεται αρκετό βάρος στην καθεμία είτε για να επιλυθεί συναρπαστικά (ο δολοφόνος σκοτώνεται κατά τύχη) είτε για να εμβαθύνει στα επιμέρους ζητήματα που της αναλογούν (τι είναι το ενδιάμεσο στάδιο αναμονής πέρα από όμορφα τοπία;).