Ιστορίες για την ενηλικίωση και την ωρίμανση, που καμιά φορά δεν έρχονται ποτέ.



Η ΑΛΙΚΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ

ALICE IN WONDERLAND



Σκην.: Τιμ Μπάρτον

Πρωτ.: Μία Βασίκοφσκα, Τζόνυ Ντεπ, Έλενα Μπόναμ Κάρτερ, Αν Χάθαγουεϊ, Κρίσπιν Γκλόβερ, Στήβεν Φράι (φωνή), Άλαν Ρίκμαν (φωνή), Μάικλ Σιν (φωνή)

Η Αλίκη έχει μεγαλώσει κι έχει έρθει ο καιρός να παντρευτεί, αλλα η μητέρα της την προξενεύει σ’ έναν εντελώς αντιπαθητικό γόνο πλουσίων, κι έτσι τη στιγμή που εκείνος ετοιμάζεται να της κάνει πρόταση γάμου μπροστά σε όλους τους καλεσμένους της δεξίωσης, αυτή τρέχει να κρυφτεί και πέφτει ξανά στην τρύπα που οδηγεί στη Χώρα των Θαυμάτων.

Εκεί θα συναντήσει ξανά όλες τις γνώριμες φυσιογνωμίες που είχε γνωρίσει στο πρώτο της ταξίδι, και θα αντιμετωπίσει καινούριες προκλήσεις προκειμένου να ανατρέψει την Κόκκινη Βασίλισσα και να επαναφέρει το φως και τη χαρά.

Ο Τιμ Μπάρτον φαινόταν γεννημένος για ένα σχέδιο σαν κι αυτό, ένα αρχετυπικό αλληγορικό παραμύθι με αλλόκοτους χαρακτήρες και σουρεαλιστικές καταστάσεις. Ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί στοιχεία και από τα δύο βιβλία του βρετανού Λούις Κάρολ, «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» (1865) και «Μεσ' στον καθρέφτη και τι είδε η Αλίκη εκεί» (1872), για να φτιάξει μια εκδοχή πιο γκροτέσκα από τις συνηθισμένες αλλά λιγότερο σκοτεινή απ’ όσο ίσως προδιαθέτει η φιλμογραφία του.

Είναι χαρακτηριστικό, ότι τα γυρίσματα διήρκεσαν μόλις 40 μέρες και η υπόλοιπη εικονογράφηση του φιλμ πραγματοποιήθηκε με ψηφιακή επεξεργασία, γεγονός που επέτρεψε να στηθεί ένας πλούσιος, πολύχρωμος, ευφάνταστος κόσμος, με πολύ χιούμορ και έξυπνα φτιαγμένους χαρακτήρες, οι οποίοι είναι άλλοτε περισσότερο (ο Ντεπ ως Καπελάς και η Μπόναμ Κάρτερ ως Κόκκινη Βασίλισσα) και άλλοτε λιγότερο ενδιαφέροντες (ο Γκλόβερ ως Βαλές και η Χάθαγουεϊ ως Λευκή Βασίλισσα).

Η γενικότερη σύλληψη και η πλοκή κινούνται λοιπόν στο πλαίσιο προσδοκιών που δημιουργεί το όνομα του σκηνοθέτη, και παρότι θα μπορούσε κανείς να φέρει αντιρρήσεις σχετικά με τη σαφήνεια των σεναριακών στόχων (το διακύβευμα είναι η ανεξαρτησία της Αλίκης -που συνδυάζεται με το επιχειρηματικό της δαιμόνιο- αλλά σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας, περιφέρεται μέσα στη Χώρα χωρίς να καταλαβαίνουμε τη σημασία της περιπλάνησης για τη δική της ζωή) το αποτέλεσμα παραμένει διασκεδαστικό- ειδικά στην τρισδιάστατη εκδοχή του την οποία είδαμε κι εμείς.



Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ

BROOKLYN’S FINEST



Σκην.: Αντουάν Φούκουα

Πρωτ.: Ίθαν Χωκ, Ντον Τσιντλ, Ρίτσαρντ Γκιρ, Γουέσλι Σνάιπς, Βίνσεντ Ντ’ Ονόφριο

Οι ιστορίες τριών αστυνομικών σε τμήμα της Νέας Υόρκης. Ο Σαλ χρησιμοποιεί χρήματα από μπάζες ναρκωτικών για να αγοράσει καινούριο σπίτι στην πολυμελή οικογένειά του, ο Τάνγκο είναι χρόνια τώρα μυστικός αστυνομικός σε συμμορίες εμπορίας ναρκωτικών με τίμημα την προσωπική ζωή του, και ο Έντι βρίσκεται εφτά μέρες πριν τη σύνταξη και προσπαθεί απλώς να τη βγάλει καθαρή μέχρι την ώρα της απόσυρσης.

Δε θα ήταν δύσκολο να επιχειρηματολογήσει κανείς για το ότι η «Μέρα εκπαίδευσης» (2001) είναι η καλύτερη ταινία στη φιλμογραφία του σκηνοθέτη, παρότι οι υπόλοιποι τίτλοι του κινούνται ανάμεσα σε διάφορα είδη με ενδιαφέροντα παρότι άνισα αποτελέσματα («Δάκρυα του ήλιου» 2003, «Βασιλιάς Αρθούρος» 2004, «Shooter» 2007).

Είναι λοιπόν μάλλον εύλογο ότι μετά από τόσα χρόνια επιστρέφει στο αστυνομικό δράμα που είναι το είδος το οποίο μέχρι τώρα χειρίζεται ικανοποιητικότερα από τα υπόλοιπα. Η συγκεκριμένη κατηγορία μάς έχει δώσει αρκετούς τίτλους τον τελευταίο καιρό, όπως ο «Πληροφοριοδότης» ( «The departed», Μάρτιν Σκορσέζε, 2006), «Η νύχτα μάς ανήκει» («We own the night», Τζέιμς Γκρέι, 2007), «Η εξουσία της νύχτας» («Street Kings», Ντέιβιντ Άγιερ, 2008) και «Διαφθορά στη Νέα Ορλεάνη» («Bad lieutenant: port of call New Orleans», Βέρνερ Χέρτσογκ, 2009), οπότε λίγο-πολύ η τυπολογία είναι πια καθιερωμένη και γνώριμη.

Η ταινία του Φούκουα δεν πρωτοτυπεί ιδιαιτέρως, αλλα τουλάχιστον εκτελεί τη συνταγή με αξιόπιστο καστ που δίνει καλές ερμηνείες και σενάριο που ολοκληρώνει τους ήρωές του, παρέχοντας μια συνηθισμένη αλλά ικανοποιητική προσθήκη στο ειδος.



ΟΛΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΛΙΓΗ ΑΓΑΠΗ

NOWHERE BOY



Σκην.: Σαμ Τέιλορ Γουντ

Πρωτ.: Άαρον Τζόνσον, Κριστίν Σκοτ Τόμας, Ανν-Μαρί Νταφ, Τόμας Σάνγκστερ, Ντέιβιντ Μόρισεϊ

Στη δεκαετία του ’50, ο νεαρός Τζον Λένον μεγαλώνει με τη θεία και τον θείο του, αφού η μητέρα του τον είχε εγκαταλείψει όταν ήταν μικρός. Πλησιάζοντας την ενηλικίωση, ο Τζον συναντά τη μητέρα του για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, και ταλαντεύεται ανάμεσα στις δύο γυναίκες, καθεμία με διαφορετικό αλλά εξίσου θεμιτό δικαίωμα στη μητρότητα.

Βασισμένο στα απομνημονεύματα της ετεροθαλούς αδερφής του Λένον, το φιλμ της Γουντ αφηγείται τα εφηβικά χρόνια του θρυλικού μουσικού, τα οποία περιλαμβάνουν επίσης τη γνωριμία του με ορισμένα από τα μέλη των Beatles, συγκεκριμένα τον Πωλ Μακάρτνεϊ και τον Τζωρτζ Χάρισον.

Στο σενάριο πάντως δεν ακούγεται καν το όνομα του συγκροτήματος (ίσως υπάρχει νομικό κώλυμα), αλλα αυτό δεν είναι πρόβλημα καθώς η πλοκή ξεκάθαρα εστιάζει στην οικογενειακή κατάσταση του Λένον, και στον δρόμο για την ωρίμανση που περνάει μέσα από την αποδοχή δύο διαφορετικών μορφών μητρότητας.

Επιτυχημένες διακυμάνσεις ανάμεσα στο χιούμορ και το δράμα, με καλές ερμηνείες και μια εξαιρετική Κριστίν Σκοτ Τόμας ως καλλιεργημένη, συνετή, εγκρατής, αυστηρή, στοργική θεία.