Το ποδόσφαρο είναι πιο γοητευτικό από τα υπόλοιπα ομαδικά αθλήματα γιατί είναι απρόβλεπτο κι έχει ως κύριο συστατικό το ανθρώπινο λάθος.
Μια λάθος πάσα, μια λάθος αλλαγή ή ένα λάθος σφύγιγμα μπορεί να κρίνει ένα παγκόσμιο Κύπελλο και η ιδιαιτερότητα αυτή κάνει το σπορ πιο συναρπαστικό αφού έτσι οι “μικροί” έχουν περισσότερες πιθανότητες να επιβληθούν των “μεγάλων”.
Στην Ελλάδα όμως το πράγμα έχει ξεφύγει για τα καλά και δυστυχώς μπαίνουμε στην τελική ευθεία του πρωταθλήματος της Σούπερ Λιγκ, όπου παίζεται τόσο ο τίτλος όσο και ο υποβιβασμός, μη έχοντας πλέον καμμία εμπιστοσύνη στους “άρχοντες” των αγώνων. Τα λάθη που δεν είναι ανθρώπινα, είναι δεκάδες και τώρα που ο “πόλεμος” κορυφώνεται, το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι ευχολόγια. Ο Θεός να βάλει το χέρι του. Γιατί όμως φτάσαμε ως εδώ; Ας επιχειρήσουμε να κάνουμε μια προσέγγιση στο θέμα και θα διαπιστώσετε ότι η... μαύρη τρύπα της Ελληνικής Διαιτησίας έχει... αμέτρητη διάμετρο.
• Οι διαιτητές δέχονται “πίεση” από παράγοντες και ΜΜΕ με αποτέλεσμα να μπαίνουν στο γήπεδο χωρίς καθαρό μυαλό.
• Σε πολλές περιπτώσεις ενεργούν αυτόβουλα και σφυρίζουν υπέρ των “μεγάλων”, νομίζοντας ότι στο μέλλον θα... βοηθηθούν.
• Δεν προπονούνται όπως πρέπει και πολλές φορές αδυνατούν να ακολουθήσουν έναν γρήγορο ρυθμό που δίνουν οι σαφώς πιο γυμνασμένοι ποδοσφαιριστές.
• Φαίνεται πως υπάρχει μεγάλο πρόβλημα με την “ηγεσία” της διαιτησίας καθώς τα μέλη της ΚΕΔ/ΕΠΟ δεν είναι αποδεκτά από την πλειοψηφία των διαιτητών, εν ενεργεία ή μη, με αποτέλεσμα να υπάρχει ένας “εμφύλιος” που βλάπτει γενικότερα το σύστημα.
• Η παρουσία του Κύρου Βασσάρα σε θεσμική θέση που δεν υπάρχει σε κανένα κράτος (“εκπαιδευτής”)
έχει διχάσει τους περισσότερους διαιτητές και αυτό παίζει σημαντικό ρόλο στην εικόνα τους.
• Μεγάλο “αγκάθι” είναι και οι παρατηρητές που σε αρκετές περιπτώσεις καλύπτουν τα λάθη των διαιτητών με τους οποίους διατηρούν στενές φιλικές σχέσεις. Έχει παρατηρηθεί μάλιστα το φαινόμενο διαιτητής να παίζει 4-5 παιχνίδια με τον ίδιο παρατηρητή.
• Υπάρχουν διαιτητές που δεν μπορούν να σταθούν στην Σούπερ Λιγκ και προωθήθηκαν μόνο και μόνο γιατί είχαν καλές δημόσιες σχέσεις.
• Όσοι κάνουν λάθη δεν τιμωρούνται επί της ουσίας και μάλιστα για “επιβράβευση” στέλνονται στο Κατάρ ή στο Κουβέιτ, εκεί όπου τα χρήματα είναι περισσότερα.
• Δεν γίνεται προσεκτικός ορισμός με αποτέλεσμα στα ντέρμπι να ορίζονται συνεχώς οι ίδιοι (Κάκος, Δαλούκας), να υπάρχουν περιπτώσεις που ο ίδιος διαιτητής να παίζει αρκετές φορές την ίδια ομάδα ενώ έχουμε δει και το “έκτρομα” να “σφυρίζει” Πειραιώτης τον Ολυμπιακό και Θεσσαλός την Λάρισα (!).
• Ακόμα και οι τηλε-διαιτητές κάνουν κακό καθώς κρίνουν ανάλογα τις... φιλίες τους ενώ υπάρχουν καταγγελίες ότι οι “μεγάλοι” επιβάλουν συγκεκριμένους ανθρώπους για τις θέσεις αυτές.
Όλα αυτά είναι ορισμένα και όχι όλα, από τα... οφσάιντ της Ελληνικής Διαιτησίας που δυστυχώς φαίνεται πως θα συνεχίσει τον... κατήφορο.
Και το χειρότερο όλων είναι πως αβίαστα πλέον βγαίνει το συμπέρασμα ότι για να δούμε καλύτερες διαιτησίες στο μέλλον θα πρέπει να το θελήσουν κυρίως οι παράγοντες και φυσικά οι ίδιοι οι διαιτητές. Άλλη λύση δεν υπάρχει και όσα προτείνονται κατά καιρούς είναι απλώς “μπαλώματα”.
Μανόλης Χρονάκης

