Η πρώην διεθνής τερματοφύλακας του Εργοτέλη που άφησε τα γκολ ποστ για τη διαιτησία μιλά στην “Π”

“O διαιτητής θα πρέπει να σφυρίζει ό,τι βλέπει και να σέβεται τον ιδρώτα των παικτών”


Στην υποθετική ερώτηση για το τι είναι πιο εύκολο, να αποκρούσεις ένα πέναλτι ή να το σφυρίξεις, η Μαρία Γρύλλου, πριν απαντήσει, φρόντισε να τα... δοκιμάσει και τα δύο.

Η πανέμορφη Ηρακλειώτισσα, πρόσωπο της επικαιρότητας τον τελευταίο καιρό, άνοιξε την καρδιά της στην “Π” σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη που μπορεί να μην δίνει άμεση απάντηση στο “δίλημμα” του προλόγου, αλλά σαφέστατα μας οδηγεί σε νέους κόπους. Πιο όμορφους, πιο λαμπερούς.

Η “ηρωίδα” της σημερινής μας αναφοράς είναι η 25χρονη Μαρία Γρύλλου η οποία, παρά τα νιάτα της, την ομορφιά της, δεν θέλησε να μπει σε πασαρέλες αλλά σε αγωνιστικούς χώρους. Και να ασχοληθεί όχι με τα λεγόμενα “ευγενή” αθλήματα, αλλά με το “βίαιο” ποδόσφαιρο.

Από μικρή στο γηπεδάκι του εξοχικού της οικογένειας στην Φοινικιά, παρέα με τα αδέλφια και τους φίλους της, έπαιζε ποδόσφαιρο και “ερωτεύτηκε” τη στρογγυλή θεά. Πήγε στην γυναικεία ομάδα του Εργοτέλη, αγωνίστηκε για πέντε χρόνια έχοντας μάλιστα αρκετές επιτυχίες. Κλήθηκε στην Εθνική Νεανίδων, έπειτα στην Εθνική Γυναικών αλλά και στην ολυμπιακή ομάδα του 2004. Κι όμως εντελώς ξαφνικά “εξαφανίστηκε”.

“Μετά από τους Ολυμπιακούς Αγώνες πίστευα ότι θα γίνει κάτι αλλά απογοητεύτηκα.

Δεν ήρθαν τα αναμενόμενα αποτελέσματα και ο κόσμος έβλεπε το γυναικείο ποδόσφαιρο με το ίδιο μάτι. Ετσι αποφάσισα να σταματήσω να παίζω ποδόσφαιρο και μάλιστα για τέσσερα χρόνια δεν πήγαινα ούτε στο γήπεδο” μας εξηγεί η Γρύλλου για το “διαζύγιο” που πήρε με τα γκολ ποστ, όμως η “αποχή” της από τα γήπεδα δεν κράτησε πολύ “τον περασμένο Δεκέμβριο ξύπνησα ένα πρωί και κάτι μου έλειπε.

Ηθελα να επιστρέψω στα γήπεδα, εκεί που πέρασα τα καλύτερα μου χρόνια. Οχι όμως ως αθλήτρια, γιατί έβλεπα ότι μένει πίσω το γυναικείο ποδόσφαιρο και δεν υπήρχαν προοπτικές για πρόοδο”.

Και το συνοικέσιο με την διαιτησία πώς έγινε;

“Πριν δύο χρονιά το είχα σκεφτεί αλλά όλοι μου έλεγαν να μην το τολμήσω γιατί είναι δύσκολα λόγω της συμπεριφοράς των απʼ έξω. Σε μια τυχαία συνάντηση με τον διαιτητή Μιχάλη Σφακιανάκη το συζητήσαμε και ήταν αυτός που μου έβαλε την ιδέα. Να προσθέσω απλά ότι δεν ήξερα καν τι εστί διαιτητής, ούτε όταν αγωνιζόμουν τους είχα προσέξει. Αυτό ήταν. Μόνο και μόνο στην ιδέα ότι θα έμπαινα ξανά σε γήπεδο, δεν χρειαζόταν να σκεφτώ τίποτα άλλο”.

Η Σοφία Γρύλλου “μπολιάστηκε” με το εμβόλιο και έπειτα τα υπόλοιπα ήταν… απλή υπόθεση.

“Πήγα στον Σύνδεσμο και παρόλο που τελείωναν τα μαθήματα της σχολής και παρακολούθησα μόνο 2-3 ώρες είπα στον κ Ιωαννίδη να με βάλει να παίξω. Όπως και έγινε. Ήταν το παιχνίδι Χάνδακας-Ηρακλής Ηρ. στην Αλικαρνασσό, στο οποίο ο πρόεδρος μας ο κ. Κουναλάκης ήταν πάντα δίπλα μου παρά τη βροχή και τον ευχαριστώ θερμά για αυτό. Ένιωθα ασφάλεια και σιγουριά. Από κει και πέρα ανυπομονούσα κάθε εβδομάδα πότε θα έρθει το Σαββατοκύριακο για να παίξω. Θέλω να γίνομαι καλύτερη βήμα, βήμα”.

Αυτός σημαίνει ότι θέλεις να κάνεις καριέρα και ως διαιτητής;

“Κάτι τέτοιο είναι δύσκολο. Εγώ θέλω να αποκτήσω εμπειρία και έπειτα θα με κρίνουν τόσοι σημαντικοί άνθρωποι που βρίσκονται στον χώρο. Το ξεκινάω ως χόμπι και βλέπουμε. Το θέλω όμως. Με βοηθάει αρκετά το ότι έχω παίξει ποδόσφαιρο και κυρίως το ότι βρίσκομαι σε χώρο που τον αγαπάω πολύ”.

Η Γρύλλου έχει “διευθύνει” ως τώρα 13 ματς, πάντα σε ρόλο βοηθού αλλά πρόσφατα στο παιχνίδι Ν. Μοχού-Ατρόμητος ο Βασίλης Κοκκινάκης, που ήταν διαιτητής της έδωσε την σφυρίχτρα για τα τελευταία 15 λεπτά. “Τον ευχαριστώ για αυτό που έκανε. Ήταν κάτι το φοβερό και με βοήθησε πολύ ότι όταν άφησα την θέση μου και μπήκα στο γήπεδο οι φίλαθλοι και οι παίκτες με χειροκρότησαν. Δεν αγχώθηκα, έτρεξα και ένιωθα σαν να αγωνίζομαι”.

Στην ερώτηση τώρα για το “τερματοφύλακας ή διαιτητής” η Γρύλλου δεν απαντά με την ίδια… ορμή. “Είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Ίσως στο μόνο που μοιάζουν είναι στο ότι και οι δύο θέσεις έχουν ευθύνη για την αποφυγή λάθους. Ένα λάθος και από τους μεν και από τους δε μπορεί να κρίνει ένα αποτέλεσμα. Βέβαια τολμώ να πω ότι ζηλεύω βλέποντας τους τερματοφύλακες να κάνουν ζέσταμα, να πέφτουν αλλά αυτό το κεφάλαιο τελείωσε. Τώρα πάμε για άλλα”…

Η Σοφία Γρύλλου έχει μια πολύ σωστή άποψη σχετικά με τους διαγωνιζόμενους σε ένα ομαδικό άθλημα, προφανώς γιατί έχει περάσει και από τα δύο στάδια.

“Οι διαιτητές θα πρέπει να δίνουν αυτά που βλέπουν. Όταν ένας διαιτητής δεν προκαλεί, είναι όσο μπορεί πιο σωστός στις υποδείξεις του και κυρίως όταν σέβεται και εκτιμά τον κόπο και τον ιδρώτα των παικτών που προπονούνται κάθε μέρα για να παίξουν ενενήντα λεπτά, δεν θα υπάρχει κανένα πρόβλημα. Ο διαιτητής θα πρέπει να μπαίνει στο μυαλό των παικτών και το αντίθετο. Η καλή συνεργασία μόνο οφέλη θα έχει”.