
“Προσπαθώ να τον βοηθήσω όπως κάνω με κάθε άλλο παιδί που παίζει στην ομάδα. Όταν όμως χρειάζεται να του βάλω τις φωνές, το κάνω”
Ο χώρος του ποδοσφαίρου είναι ένας από τους λίγους εναπομείναντες που δεν έχουν γίνει και δεν πρόκειται να γίνουν “έρμαια” της οικογενειοκρατίας.
Μʼ όλα τα άσχημα και τρωτά του σημεία, η φύση του αθλήματος είναι τέτοια που δεν επιτρέπει να δίνεται άκοπα το “χρίσμα” διαδοχής για τη συνέχεια της παράδοσης. Υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις. Με παίκτες που συνέχισαν να βαδίζουν στα χνάρια συγγενικών τους προσώπων. Στην περίπτωση μας, η εξαίρεση είναι μια από τις πλέον...θεαματικές καθώς το “μήλο δεν έπεσε απλώς κάτω από τη μηλιά” αλλά πατέρας (ο Γιάννης) και γιος (ο Μίκαελ) βρίσκονται συμπαίκτες στην ίδια ομάδα (ΕΓΟΗ). Γιάννης και Μίκαελ Καλαφάτης δεσπόζουν στην άμυνα του ΕΓΟΗ με τον πατέρα να καθοδηγεί την ανασταλτική λειτουργία από τη θέση του λίμπερο και το γιο να μάχεται στη θέση του δεξιού οπισθοφύλακα.
“Δε φανταζόμουν ποτέ ότι θα παίζαμε ποδόσφαιρο μαζί με τον πατέρα μου. Το έφερε όμως έτσι η ζωή και συνέβη. Στην αρχή μου φαινόταν περίεργο. Τώρα...συνήθισα. Από μικρός τον παρακολουθούσα στους αγώνες και τον είχα ως πρότυπο. Ήμουν περήφανος γιʼ αυτόν. Έχω βάλει στοίχημα να τον ξεπεράσω” αναφέρει ο Μίκαελ με τον... πρεσβύτερο Καλαφάτη να συμπληρώνει: “Του άρεσε από μικρός να παίζει ποδόσφαιρο, κι εγώ του έδωσα παραπάνω ώθηση για να ασχοληθεί. Το ποδόσφαιρο μπορεί να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Σου χτίζει χαρακτήρα και σε κάνει δυνατότερο παρά τις πίκρες που μπορεί να σου αφήσει. Μακάρι να με ξεπεράσει”.
Στη διάρκεια του αγώνα οι σχέσεις αλλάζουν και γίνονται καθαρά συναδελφικές.
“Προσπαθώ να τον βοηθήσω όπως κάνω με κάθε άλλο παιδί που παίζει στην ομάδα. Όταν όμως χρειάζεται να του βάλω τις φωνές το κάνω” επισημαίνει ο αρχηγός του ΕΓΟΗ, με το Μίκαελ να σκιαγραφεί το πώς κυλάει το εκάστοτε 90λεπτο.
“Μου μεταδίδει πάθος και δύναμη. Όπως σε κάθε συμπαίκτη μου με συμβουλεύει να ενεργώ όσο γίνεται καλύτερα. Μέσα στα αποδυτήρια τον νιώθω όπως και οι υπόλοιποι παίκτες ως αρχηγό της ομάδας”.
Σε μια τέτοια άκκρως ποδοσφαιρική κατάσταση η σύζυγος και μητέρα (Μελίνα) καλείται να παίξει ρόλο “ισορροπιστή” στο σπίτι, παρά το γεγονός ότι αναγκαστικά εδώ και πολλά χρόνια διατηρεί σχέσεις με το αντικείμενο.
“Και στο σπίτι συζητάμε για ποδόσφαιρο, και βλέπουμε αγώνες μαζί. Συμμετέχει και η γυναίκα μου. Είκοσι χρόνια μαζί, συνήθισε το ποδόσφαιρο. Παλιά, όταν έπαιζα στον ΠΟΑ ερχόταν κάθε Κυριακή στο γήπεδο. Μπήκε κι αυτή στο κλίμα. Δε μπορούσε να κάνει διαφορετικά. Ο ρόλος της πάντως είναι περισσότερο εξισορροπητικός” τονίζει ο 39χρονος ποδοσφαιριστής.
Εκτός από τα αγωνιστικά του καθήκοντα ο Μίκαελ δεν αμελεί και τις σπουδές του καθώς είναι φοιτητής στο τμήμα της διοίκησης επιχειρήσεων του ΤΕΙ Ηρακλείου. Αν στο μέλλον υπάρξει δίλλημα μεταξύ των δύο δραστηριοτήτων έχει ήδη κάνει τις επιλογές του.
“Στην παρούσα φάση μπορώ να τα συνδυάσω και τα δύο. Αν στο μέλλον χρειαστεί θα διαλέξω το ποδόσφαιρο εφόσον όμως μου δοθούν τα ανάλογα κίνητρα”.
Από την πλευρά του ο Γιάννης Καλαφάτης σέβεται την επιλογή του γιου του, παρά το γεγονός ότι δεν κρύβει το παράπονο του κάνοντας έναν απολογισμό της ποδοσφαιρικής του πορείας.
“Το αν θα παίξει ποδόσφαιρο σε υψηλό επίπεδο εξαρτάται και από την τύχη. Εμένα δε με πήρε ποτέ από κάτω παρά το γεγονός ότι έβλεπα ότι γινόταν αδικίες, ότι δε μου δόθηκε η ευκαιρία όπως και σε άλλα παιδιά να παίξουμε στον ΟΦΗ. Πιστεύω ότι αρκετοί παίκτες που προερχόμασταν από τον Ερασιτέχνη, θα μπορούσαμε να παίξουμε στην πρώτη ομάδα”.

