Του Ν. Τσαγκαράκη

Το τέλος είναι η αρχή

Άλλοι δεν έχουν κανέναν, κι άλλοι δε θέλουν ούτε αυτούς που έχουν.

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ

UP IN THE AIR

Σκην.: Τζέισον Ράιτμαν

Πρωτ.: Τζωρτζ Κλούνι, Βέρα Φαρμίγκα, Άννα Κέντρικ, Έιμυ Μόρτον, Μέλανι Λίνσκυ, Τζέισον Μπέιτμαν, Τζ. Κ. Σίμονς, Ζακ Γαλυφιανάκης

Ο Ράιαν εργάζεται σε μια ιδιωτική εταιρεία η οποία αναλαμβάνει να απολύει εργαζόμενους σε επιχειρήσεις που κάνουν περικοπές. Η δουλειά του τον αναγκάζει να ταξιδεύει αεροπορικώς σχεδόν καθημερινά, κι έτσι δεν έχει καταφέρει να φτιάξει μια σταθερή προσωπική ζωή, κατάσταση που με τα χρόνια τον έχει βολέψει. Η γνωριμία του όμως με μια εφήμερη ερωτική σύντροφο και με την καινούρια κατά πολύ νεότερή του συνεργάτρια, θα τον βοηθήσει να λάβει δραστικές αποφάσεις για τη ζωή του.

Βασισμένο στο βιβλίο του Γουόλτερ Κερν, το φιλμ είναι μια ανάλαφρη αλλά όχι επιπόλαιη κομεντί για τη σημασία των συναισθηματικών δεσμών στη ζωή και για τη δύναμη να προχωρήσουμε σε μια νέα αρχή. Στο επίκεντρο, ένας άνθρωπος που χρησιμοποιεί τη δουλειά του ως υπεκφυγή από τη δέσμευση και το ρίζωμα, αφού όχι μόνο έχει απομακρυνθεί από τ’ αδέρφια του και δεν αποφασίζει να δεσμευτεί αισθηματικά, αλλά διατηρεί ένα δίχωρο διαμέρισμα απλώς για να κοιμάται όσες μέρες του χρόνου δεν ταξιδεύει, το οποίο είναι κάτασπρο και σκέτο σαν την άδεια του ζωή.

Ο Ράιτμαν που έγραψε την ταινία μαζί με τον Σέλντον Τέρνερ, μάς είχε πείσει από το «Juno» ότι ξέρει να χειρίζεται το γλυκόπικρο στις σωστές αναλογίες, κι εδώ τα καταφέρνει ξανά με μια ιστορία που μπορεί να μην είναι όσο feel-good ακούγεται, αλλά μεταφέρει τη μελαγχολία της με εικονογραφική σπιρτάδα (το μοντάζ κάνει θαύματα στην αρχή όταν παρουσιάζει την τυποποιημένη ζωή του Ράιαν, ενώ προσέξτε πώς μετά από τη γνωριμία του Ράιαν με την Άλεξ εισέρχεται σταδιακά, διακριτικά αλλά σίγουρα το κόκκινο χρώμα στη μέχρι τότε τεχνοκρατική μπλε/γαλάζια παλέτα της σκηνοθεσίας), πολύ καλές ερμηνείες (τρεις οσκαρικές υποψηφιότητες για Κλούνι, Φαρμίγκα και Κέντρικ) σ’ ένα έξυπνο, ευθύ, χιουμοριστικό σενάριο που ξέρει πώς ν’ αναδείξει τους ήρωές του και να τους συνδέσει με το γενικότερο θέμα της νέας αρχής (η πειθώ του Ράιαν προς τον απολυόμενο με τις σπουδές στη μαγειρική) και προσφέρει τουλάχιστον δύο πολύ καλές ατάκες: “I ‘m like my mother. I stereotype. It’s faster” και “Αν το καλοσκεφτείς, οι αγαπημένες σου αναμνήσεις, οι σημαντικότερες στιγμές στη ζωή σου… Ήσουν μόνος; Η ζωή είναι καλύτερη με παρέα”.

Επίσης, ας σημειωθεί ότι η πλειοψηφία των απολυμένων που μιλούν στην κάμερα είναι αληθινοί εργαζόμενοι που την εποχή του γυρίσματος είχαν μόλις χάσει τη δουλειά τους. Ο Ράιτμαν τους προσέλκυσε μέσω αγγελίας για υποτιθέμενο ντοκιμαντέρ σχετικό με την οικονομική κρίση, και τελικά η παρουσία τους προσέδωσε αυθεντικότητα στον προβληματισμό της ταινίας.

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΜΑΓΕΙΡΙΚΕΣ

Σκην.: Βασίλης Τσελεμέγκος

Πρωτ.: Γιώργος Χωραφάς, Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Κάτια Ζυγούλη, Μυρτώ Αλικάκη, Θεοφανία Παπαθωμά

Ο Δαμοκλής είναι ένας καταξιωμένος σεφ που μένει στο κέντρο της Αθήνας, ενώ στο διπλανό διαμέρισμα κατοικεί ο Δημήτρης, ένας μάγειρας σε καράβια. Οι δύο άντρες θα μοιραστούν την ίδια γυναίκα, τη μοιραία Νανά, πανέμορφο μοντέλο στη σχολή Καλών Τεχνών που προτιμά να δοκιμάζει χωρίς να διαλέγει.

Κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου best-seller του Αντρέα Στάικου, η ταινία θα ήθελε να είναι ένα γοητευτικό σύγχρονο αστικό ρομάντζο, αλλά καταλήγει ακόμα μία άτεχνη, εντελώς ακίνδυνη συνταγή, με υπερβολικές δόσεις πόζας, στόμφου και κλισέ.

Εκ πρώτης όψεως, το κάστινγκ μοιαζει ιδανικό, αφού συγκεντρώνει δύο δημοφιλείς ηθοποιούς με συγκεκριμένους κι αντίθετους τύπους αρρενωπότητας, γύρω από ένα πανέμορφο μοντέλο στην πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση, την οποία συνοδεύει μια πολύ θετική εξωφιλμική εικόνα. Μάλιστα έχει ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο η διανομή των γυναικείων ρόλων αποτυπώνει την εποχή παραγωγής του φιλμ, αφού δύο από τις μοιραίες γυναίκες της δεκαετίας του ’90, η Αλικάκη και η Παπαθωμά, υποχωρούν πλέον μπροστά στη φρεσκάδα της Ζυγούλη και τοποθετούνται σε δεύτερους ρόλους χωρίς ερωτικό ή σεξουαλικό ενδιαφέρον- το αντίθετο μάλιστα.

Όσο εμφανισιακά εύστοχο κι αν είναι το κάστινγκ πάντως, οι ηθοποιοί δεν έχουν πολλά πράγματα να κάνουν με τους ρόλους τους, αφού οι τελευταίοι παραμένουν απλοϊκοί και μονοδιάστατοι, χωρίς άλλη ουσιαστική ιδιότητα εκτός από την αγάπη για το φαγητό και το σεξ.

Όσο για τη Ζυγούλη, επιδεικνύει τα πανέμορφα πράσινα μάτια της και σε ελάχιστα πλάνα το γυμνό της σώμα, ενώ αρκείται σε μερικές ατάκες τις οποίες προφέρει σαν να μην υπάρχει σκηνοθέτης. Η διάρθρωση της πλοκής αποτελείται από διαδοχικές σκηνές που δε μπαίνουν καν στον κόπο ν’ αναπτυχθούν εσωτερικά, αλλά απλώς διαδέχονται η μία την άλλη με αντιγραφική ακρίβεια: συνάντηση, μαγείρεμα, σεξ. Όταν αποφασίζει κανείς να μιλήσει ακούγονται αμπελοφιλοσοφίες για τις ομοιότητες γαστριμαργίας και συνουσίας, χωρίς οι χαρακτήρες ν’ αναπτύσσονται ή ν’ αντιμετωπίζουν σοβαρά ζητήματα (η οπτική της Νανάς γύρω από τη συμπεριφορά της δεν απασχολεί ποτέ την ταινία, ο ανταγωνισμός ανάμεσα στους άντρες είναι άνευρος και πλαδαρός).

Το όποιο πάθος του φιλμ εξαντλείται σε μερικά άγαρμπα στριμώγματα της Ζυγούλη πάνω σε έπιπλα, και κατά τ’ άλλα το σενάριο δεν τολμάει ούτε να ξεστομίσει ‘επικίνδυνες’ λέξεις, αποκαλύπτοντας την υποκριτική, μικροαστικά σεμνότυφη φύση του.

Μερικές εύστοχες σεναριακές ιδέες (π.χ. η ονομασία των συνταγών από τις ερωτικές εμπειρίες των ζευγαριών) και ο επιμελημένος χρυσοκόκκινος φωτισμός στα πράσινα εσωτερικά που διαχέει τον ερωτισμό της Νανάς στους χώρους, δεν είναι αρκετά για να διατηρήσουν το ενδιαφέρον σε μια τετριμμένη και άνοστη (πόσο πιο κυριολεκτικό μπορεί να γίνει;) ερωτική ιστορία σαν κι αυτή.