
“Θεωρούμε αυτονόητο και μη αναμενόμενο, ότι πριν φθάσουμε στο έσχατο σημείο επίσημα να κατεδαφίζονται διατηρητέα, πρέπει να λαμβάνονται (από πολύ νωρίτερα, αλλά έστω και τελευταία στιγμή), όλα τα μέτρα προστασίας και διατήρησής τους, όπως και από τη νομοθεσία προβλέπεται.
Όπως είναι γνωστό, με πρόσφατη αιτιολογική έκθεση του Υπουργείου Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής που έχει διαβιβασθεί στον Δήμο Ηρακλείου, , 28 κτίρια της περιοχής της Αγίας Τριάδας, έχουν χαρακτηρισθεί ως διατηρητέα και νομοθετικά έχουν την ίδια αντιμετώπιση με τα ήδη κηρυγμένα, προστατεύονται ήδη τονίζει ο σύλλογος και επισημαίνει ότι το Ηράκλειο προστατεύεται και όχι μόνο για τα αρχαιολογικά ευρήματα του υπεδάφους, ούτε μόνο για τα κυρηγμένα μνημεία, (τα οποία εξ άλλου προστατεύονται αυτοτελώς, οπουδήποτε και αν βρίσκονται). Στην Υπουργική Απόφαση του 1965 σαφώς αναφέρεται: "….αποφασίζομεν: τον χαρακτηρισμόν του Δήμου Ηρακλείου- Κρήτης ως οργανωμένου αρχαιολογικού τόπου, ήτοι τόπου έχοντος ιστορικήν και αρχαιολογικήν αξίαν, λόγω της εν αυτώ υπάρξεως αξιόλογων αρχαιολογικών ευρημάτων και σπουδαίων ιστορικών μνημείων και τελούντος υπό την άμεσον κρατικήν εποπτείαν…"Στον προαναφερόμενο Ν3028/2002 στο άρθρο 16 αναφέρεται επίσης "Στους ιστορικούς τόπους εφαρμόζονται αναλόγως οι διατάξεις των άρθρων 12,13,14 και 15".
Είναι σημαντικό, αναφέρει, εδώ επί πλέον να τονίσουμε και να έχουμε πάντα υπ' όψιν, ότι για την τύχη και τον χαρακτηρισμό κτηρίων, το Υπουργείο Πολιτισμού & Τ. δεν είναι η μόνη αρμόδια υπηρεσία. Το Υπουργείο Περιβάλλοντος Εν. & Κλ. Αλλαγής έχει επ' αυτού ανεξάρτητη και διακριτή αρμοδιότητα, και για τις κατεδαφίσεις κτιρίων δεν αρκεί μόνη, ούτε υπερισχύει πιθανή θετική γνωμοδότηση του ΥΠΠΟΤ. (πρόσφατο παράδειγμα τα σχετικά με το κτήριο του Ερυθρού Σταυρού).
« Το πρώτο κτίσμα που είχε επιλεγεί προς κατεδάφιση, επί της οδού Βαλέστρα 2, περιλαμβάνεται στα κτήρια που η προαναφερόμενη έκθεση του Υπουργείου Περιβάλλοντος Εν.& Κλιμ. Αλλαγής χαρακτηρίζει διατηρητέα, επιλεγμένο ως "δείγμα της λαϊκής ανώνυμης αρχιτεκτονικής, το οποίο κατασκευάστηκε κατά την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα (~1905)". Είχε επιλεγεί να κατεδαφιστεί, αν και βρισκόμενο μισό μόνο βήμα πριν την τελική κήρυξή του ως διατηρητέου μνημείου, (παρ' όλο που -όπως προαναφέρθηκε- η από τον νόμο αντιμετώπισή του είναι αυτή των ήδη κηρυγμένων).
Το επόμενο στάδιο για την κήρυξή του, - όπως και των υπόλοιπων 27 που περιλαμβάνονται στην αιτιολογική έκθεση -, που θα έπρεπε να γίνει άμεσα, δηλαδή η ανάρτηση του πίνακα από τον Δήμο Ηρακλείου, δεν έχει ακόμη προωθηθεί και καθυστερεί» και καταλήγει:
« Η πολιτεία οφείλει (εκτός των άλλων) να λαμβάνει και όλα τα μέτρα διατήρησης, προστασίας και ανάδειξης της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.
Η Πολιτεία οφείλει να σέβεται και να προωθεί μελέτες προς αυτή την κατεύθυνση, που η ίδια έχει αναθέσει και χρηματοδοτήσει.
Η παρέμβασή μας δεν είναι θέμα ούτε "επιλεκτικής ευαισθησίας", (εξ άλλου όλη η παραπάνω παράθεση νομοθεσίας το αποδεικνύει), ούτε όψιμης (θα ήταν τουλάχιστον άδικο να κατηγορηθούμε γι' αυτό).
Οφείλουμε, και ως πολίτες αυτής της πόλης, να μην αποδεχόμαστε αποτελέσματα και πρακτικές που υπερβαίνουν ή παρακάμπτουν νομοθετικά κατoχυρωμένες διαδικασίες και λύσεις».

