O αμυντικός του ΠΟΑ μιλάει για την τιμωρία, την επανεμφάνιση μετά από δύο χρόνια στα γήπεδα και τους μελλοντικούς στόχους του

*“Aυτό που έλεγα τότε, λέω και τώρα. Δεν είχα κάνει απολύτως τίποτα”

“Το ποδόσφαιρο είναι αρρώστια και όταν στο στερούν για δύο χρόνια είσαι άρρωστος”


Ο Βενιζέλος Ανυφαντάκης ήταν από τους... τυχερούς ποδοσφαιριστές καθώς τα πλούσια προσόντα του δεν πέρασαν ποτέ απαρατήρητα.

Από τα 14 του χρόνια που ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από την ομάδα του χωριού του, τις Μοίρες ο “Βένι” έκανε τρεις φορές το μεγάλο βήμα με δύο μεταγραφές σε ομάδες Βʼ Εθνικής (ΑΟΑΝ, Αιγάλεω) και μία στην Σούπερ Λιγκ (Εργοτέλης). Όλα έδειχναν ρόδινα για τον 25χρονο τότε Ανυφαντάκη ο οποίος άρχιζε σιγά σιγά να καθιερώνεται στους “κιτρινόμαυρους” και να φτάνει στο σημείο να έχει προσωπικούς αντιπάλους παίκτες παγκόσμιας κλάσης όπως για παράδειγμα ο Ριβάλντο. Το όνειρο όμως μέσα σε λίγες ώρες μετατράπηκε σε εφιάλτη.

Το βράδυ της 21ης Ιανουαρίου 2008, στο παιχνίδι Παναθηναϊκός-Εργοτέλης στην Λεωφόρο ο παίκτης περνάει από ντόπινγκ κοντρόλ και λίγες εβδομάδες αργότερα έσκασε η “βόμβα”. Το δείγμα βρέθηκε θετικό σε απαγορευμένη ουσία και τα φώτα από τον λαμπερό κόσμο που ζούσε ο παίκτης, έσβησαν. Ο ίδιος κραύγαζε για την αθωότητά του, αλλά η τιμωρία για διετή αποκλεισμό ήταν δεδομένη μετά και την εξέταση του δεύτερο δείγματος. Όλα έμοιαζαν να τελειώνουν, με τον Ανυφαντάκη να “εξαφανίζεται” και τους κακεντρεχείς να μιλούν για το φινάλε της ποδοσφαιρικής του καριέρας. Όμως ο “πρωταγωνιστής” της ιστορίας δεν το έβαλε κάτω. Στάθηκε στα πόδια του, συνέχισε τις προπονήσεις και περίμενε να περάσουν τα δύο αυτά χρόνια για να ξαναπαίξει ποδόσφαιρο. Και η μεγάλη επιστροφή έγινε πριν δύο Κυριακές στο Ατσαλένιο, όταν με την φανέλα του ΠΟΑ ξαναεμφανίστηκε στο ντέρμπι με τον Πλατανιά.

“Μόλις μπήκα στο γήπεδο είχα πολύ άγχος. Ήμουν σαν πρωτάρης στα πρώτα δέκα λεπτά αλλά μετά μπήκα στο κλίμα. Θυμήθηκα αυτά που έκανα όταν έπαιζα, ενώ η πίεση του αγώνα αναγκαστικά με προσάρμοσε”, τονίζει για την επανεμφάνισή του ο “Βένι”, όπως τον φωνάζουν οι φίλοι του και στην συνέχεια στέκεται στο ντέρμπι αλλά και στον ΠΟΑ. “Ήταν ένα δύσκολο και κομβικό παιχνίδι που το κερδίσαμε δίκαια. Τώρα είναι όλα καλά. Προχωράμε έχοντας πάνω απʼ όλα την ομάδα και μετά τους εαυτούς μας”. Επιστρέφοντας δύο χρόνια πίσω, ο Ανυφαντάκης δείχνει να “σκοτεινιάζει” αλλά παραμένει το ίδιο σταθερός στις αποφάσεις του. “Δεν θέλω να πω πολλά γιατί ό,τι έγινε, έγινε. Μόν αυτό που έλεγα τότε θα πω και τώρα. Δεν είχα κάνει ποτέ τίποτα. Αδικήθηκα αλλά πλέον δεν αλλάζει τίποτα”.

Πως ήταν όμως εκείνες οι ημέρες και όλο το διάστημα μέχρι τη λήξη της τιμωρίας του;

“Τι να πω τώρα. Πολύ, πολύ δύσκολα. Αν δεν το βιώσει κάποιος δεν μπορεί να το καταλάβει. Δύσκολες ώρες. Έχεις φτάσει κάπου, παλεύεις και ξαφνικά δεν υπάρχεις πουθενά”.

Ο Βενιζέλος Ανυφαντάκης δεν το έβαλε κάτω και συνέχιζε να προπονείται ενώ η ανεύρεση δουλειάς για βιοποριστικούς λόγους ήταν αναγκαία.

“Με το Αιγάλεω είχα άλλα δύο χρόνια συμβόλαιο αλλά επειδή δεν ήθελα να κάθομαι και να παίρνω λεφτά ζήτησα να λύσω το συμβόλαιό μου όπως και έγινε. Μετά ξεκίνησα προπονήσεις με τις Μοίρες και το Ρούβα, ενώ δούλευα σʼ ένα τοστάδικο ενός φίλου μου στις Μοίρες. Έπρεπε να σταθώ στα πόδια μου και να συνεχίσω να αγωνίζομαι”.

Από την πρώτη στιγμή στο πλευρό του τάχθηκαν οι γονείς του αλλά και αρκετοί φίλοι. “Ο καθένας με στήριξε με τον τρόπο του. Κυρίως οι γονείς μου αλλά και κάποιοι φίλοι. Άλλωστε σε τέτοιες δύσκολες στιγμές βλέπεις ποιοι είναι οι πραγματικοί φίλοι. Δεν ξέρω τι έλεγαν πίσω από την πλάτη μου ορισμένοι, αλλά μπροστά μου όλοι σχεδόν με αντιμετώπιζαν σωστά. Όμως δεν με ενδιαφέρει αυτό, το μόνο που με ένοιαζε ήταν πότε θα ξαναπαίξω ποδόσφαιρο”.

Όσο δε για τη συνέχεια ο Ανυφαντάκης δεν σταματά να ονειρεύεται.

“Τώρα κάνω μια νέα αρχή σε μία ομάδα που ξέρω τα πάντα. Πώς δουλευει, την φιλοσοφία της που νιώθω σαν στο σπίτι μου. Το ποδόσφαιρο είναι αρρώστια και όταν στο στερούν είσαι άρρωστος. Όπως εγώ για δύο χρόνια. Τώρα όμως σαν να ξαναγεννήθηκα και θέλω να φτάσω εκεί που ήμουν. Και θα τα καταφέρω”.

Για το φινάλε ο Βενιζέλος Ανυφαντάκης στέλνει μήνυμα στους νεαρούς παίκτες που ξεκινούν τώρα να κάνουν καριέρα. “Ο κάθε παίκτης, λόγω και της αναγνωρισιμότητας, μπορεί πολύ εύκολα να ξεφύγει. Ό,τι και να πω εγώ ή κάποιοι άλλοι δεν παίζει τόσο σημασία. Είναι θέμα κατά πόσο επηρεάζονται από άλλους. Εκεί θα πρέπει να σκεφθούν πιο ώριμα και να μην ξεφύγουν. Το μυαλό τους να είναι μόνο στο ποδόσφαιρο...”.