
Χωρίς παιδιά, αφού ο γιος και η κόρη τους έχουν φύγει από το Ηράκλειο για σπουδές, αλλά με... σκυλιά και συγκεκριμένα τον Καζανόβα, ο Μανόλης Κοτσυφός και η σύζυγός του Ευαγγελία, έχουν βρει την καλύτερη παρέα στο σπίτι και την ιδανική συντροφιά για περπάτημα και βόλτες στα τείχη.
Ο Μ. Κοτσυφός, μας γράφει την ιστορία του σκύλου τους.
Το περασμένο καλοκαίρι, ο γιος μας, ο Στέλιος, που σπουδάζει πληροφορική εδώ στο Ηράκλειο, μας ανακοίνωσε ότι με το πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών θα πήγαινε Τσεχία για ένα 6μηνο. Η κόρη μας, η Εβίτα, ήδη Αρχιτεκτονική στο Βόλο….. οπότε; ….τώρα;…. μόνοι μετά από τόσα χρόνια; « ούτε παιδιά ούτε σκυλιά;...»
Κάπως έτσι ωρίμασε ξαφνικά η χρόνια σκέψη να αποκτήσουμε ένα σκύλο.
Μετά από αρκετό ψάξιμο, διάβασμα, ενημέρωση σε διάφορα κυνοφιλικά Βlogs, αφού έμαθα για τις άθλιες συνθήκες εκτροφής και εμπορίας, τα puppy mills στις χώρες εισαγωγής του πρώην ανατολικού μπλόκ, κ.λ.π. κατέληξα να αποκτήσω τον Καζανόβα μου, τον περασμένο Αύγουστο από γνωστό εκτροφείο ( Μ.C. of PULMHILL ) στον Αγ. Σττέφανο Αττικής.
Ο Καζανόβας είναι ένα μαύρο Labrador retriever 11 μηνών σήμερα, γιος της Ελληνίδας Unique και του Ιρλανδού Famous.
Το όνομα του ήταν ήδη καταχωρημένο στο πιστοποιητικό του και παρά τα όσα λέγονται ότι δήθεν οι σκύλοι ακούνε μόνο δύο συλλαβές κ.λ.π. σε μας άρεσε, το θεωρήσαμε ιδιαίτερο και το κρατήσαμε. Του ταιριάζει άλλωστε !!!
Ο Καζανόβας είναι ένας κούταβος , γλυκός, αγαπησιάρης, παιχνιδιάρης και γεμάτος ενέργεια!!!
Είναι όνομα και πράγμα… γοητεύει όποια τον κοιτάξει!!! «Γειά σου κούκλε… !!!» είναι το σύνηθες που ακούω στη βόλτα, ΜΟΝΟ όταν τον έχω μαζί μου!!! Λατρεύει τα παιδιά, το παιχνίδι , και μπορεί να κυνηγάει μια μπάλα μέχρις εξαντλήσεως του συμπαίκτη του!!! Επίσης σαν retriever που είναι μπορεί να επαναφέρει το αγαπημένο του μπαλάκι όσες φορές και όσο μακριά κι αν του το πετάξεις.
Ο Καζανόβας πιάνει αμέσως φιλίες με όλα τα άλλα σκυλιά ανεξαρτήτως φυλής, αλλά αποζητά πάρα πολύ την ανθρώπινη συντροφιά.. Στο σπίτι είναι φρόνιμος , κάθεται στο χαλάκι του δεν πειράζει τίποτα και δεν ζητάει τίποτα αν δεν του το προσφέρεις ακόμα κι αν τρώμε μπροστά του.
Όπως όλα τα Labrador είναι λαίμαργος, τρώει όσο νάναι κι ό,τι νάναι, γι αυτό θέλει προσοχή στη δίαιτα του.
Στενοχωριέται όμως όταν μείνει πολλές ώρες μόνος, αγχώνεται και αρχίζει να μασουλάει ότι βρει πρόχειρο.
Όταν έρθει η ώρα για τη βόλτα του παίρνει το λουρί του στο στόμα και δείχνει την πόρτα άσχετα αν κάνει κρύο ή αν βρέχει, άλλωστε δεν κρυώνει και λατρεύει το νερό, είναι δεινός κολυμβητής.
Κοντά σ΄ αυτόν βέβαια έμαθα κι εγώ να περπατάω, και να δείτε που μου αρέσει κιόλας, εγώ που δεν έκανα βήμα χωρίς τη μηχανή ή το αυτοκίνητο μου.
Γιʼ αυτό όμως που είναι πραγματικά αξιολάτρευτος είναι η ευγνωμοσύνη και η αγάπη που κάθε στιγμή σου χαρίζει και αυτό που θα έπρεπε πραγματικά να διδαχτούμε όλοι εμείς , οι λογικοί άνθρωποι , τα ανώτερα όντα , «τα αφεντικά», είναι να λέμε καθημερινά ευχαριστώ σε όλους εκείνους που είναι δίπλα μας για ότι μας προσφέρουν, αλλά και μόνον γιατί είναι εκεί, γιατί υπάρχουν και για μας… και να τους λέμε κάθε μέρα… πολλές φορές , πόσο πολύ τους αγαπάμε… πιστέψτε με δεν είναι πάντα αυτονόητο!!!!

