-Πώς ονομάζεσθε;
- …….. (εδώ οι τελείες σημαίνουν την έκπληξη την απορία… το μουγκαφόν).
- Όνομα; … νέιμ… your name?
- Emerson… είπε φοβισμένα ο άνθρωπος.
- Έμερσον, επανέλαβε ο ευγενέστατος αστυνομικός, αντανακλαστικά και με μια δόση αμηχανίας.
Εδώ που τα λέμε, το όνομα του μαύρου… «λαθροπωλητή» ήχησε στ’ αυτιά του, πολύ αγγλοσαξωνικό και διανοουμενίστικο. Κάτι σαν «Έντισον» ή «Στήβενσον», ας πούμε… ονόματα που σε παραπέμπουν αλλού… στις εφευρέσεις, στις πολυάριθμες και χρησιμότατες ανακαλύψεις αν προηγείται το Τόμας ή στο «Νησί των Θησαυρών», αν το Στήβενσον ακολουθεί το ονόματα Ρόμπερτ – Λιούις… αλλά ο τριαντάρης λαθροπωλητής ήτανε «φως φανάρι» ότι η σχέση του με τη Γηραιά Ήπειρο ήταν σαφώς βιοποριστική και μόνο.
Ανοίγουμε παρένθεση για να δηλώσουμε, ότι είναι άδικο να προσάπτουμε στους προερχόμενους από την Αφρική τον επιθετικό προσδιορισμό «μαύρος». Τουλάχιστον έτσι εύκολα… γιατί ελάχιστοι είναι πραγματικά μαύροι –κατράμι… καλή ώρα, όπως ο Έμερσον.
Είναι το ίδιο λάθος με αυτό που γίνεται όταν ακούμε στα ΜΜΕ να τους αποκαλούν (από λεπτότητα;) «έγχρωμους». Ίσως να είναι ακόμα ατυχέστερος ο προσδιορισμός αυτός, καθότι παραπέμπει σε έγχρωμη ταινία. Δηλ. «με χρώμα». Με πολλά και ωραία χρώματα. Όμως και αυτό παραπέμπει – μοιραία- στο πολύχρωμο, πράγμα που δεν είναι σωστό, απόλυτα. Αν και οι αυτόχθονες της Μαύρης Ηπείρου έχουν άσπρες παλάμες και πατούσες. Ακόμα και η ήπειρος της Αφρικής ονομάστηκε-ρατσιστικά - Μαύρη. Μήπως πρέπει να μετονομασθεί σε «Έγχρωμη Ήπειρος»; Αλλά, αν το «έγχρωμος» αναφέρεται στο χρώμα, τότε και ποιος δεν είναι έγχρωμος; Όλοι μας! Άρα, …αδικία. Το πιο σωστό θα ήταν «σκουρόχρωμος». Αυτό… μάλιστα.
Όμως, η διάκριση με βάση το χρώμα του δέρματος είναι αναχρονιστική, ντεμοντέ. Παραπέμπει σε ρατσιστική προδιάθεση. Είναι στενοκεφαλιά. Είσαι πίσω, παλιομοδίτης, αν προσδιορίζεις κάποιον με βάση το χρώμα του δέρματός του…
Το ίδιο και με βάση τη θρησκεία του. Άσε, τώρα, που το θρήσκευμα δεν αναγράφεται πια στις ταυτότητες. Έτσι, ο συλλαμβανόμενος, δεν είναι ξεκάθαρο… «σε τι Θεό πιστεύει»! Μάλιστα, υπό τις συνήθεις συνθήκες σύλληψης, είναι δύσκολο για τον αστυνομικό, όσο διαβασμένος και διανοούμενος κι αν είναι, ν’ ανοίξει συζήτηση περί Θεού και να εξακριβώσει το θρήσκευμα, του υπό σύλληψη ατόμου. Αφήστε, που αν ο συλλαμβανόμενος ερωτηθεί περί αυτού, η συζήτηση θα πάρει σε μάκρος, ώσπου να ξεκαθαρίσει σε ποια θρησκεία πιστεύει και ειδικότερα … σε ποιο δόγμα!
Αν είναι χριστιανός, το ερώτημα είναι αν ανήκει στους Καθολικούς, στους Διαμαρτυρόμενους, στους Ορθόδοξους, τους Κόπτες κ.λπ. Αλλά και πάλι, αν είναι για παράδειγμα Διαμαρτυρόμενος, πρέπει να διευκρινιστεί αν είναι Λουθηρανός, Ευαγγελιστής, Βαπτιστής, Πρεσβυτεριανός κ.ο.κ. Αν όμως ο άτυχος (ή τυχερός;) τρομοκράτης που συλλαμβάνεται είναι π.χ. ινδουϊστής ή βουδιστής ή βραχμάνος, παγανιστής, τοτεμιστής, δωδεκαθεϊστής ή ζεν, τότε οι γνώσεις στην ανακριτική φαρέτρα του αστυνομικού δεν είναι επαρκείς για να τον προσδιορίσουν γρήγορα και με ακρίβεια, πάντα, το θρήσκευμα. Κι αν, τελικά, διαπιστωθεί ότι δεν είναι χριστιανός, ο αστυνομικός θα καταλήξει σ’ ένα άχαρο… «άπιστε», που δεν έχει και μεγάλη χρηστική σημασία, υπό τις συνθήκες της σύλληψης.
Η αμφιταλάντευση ως προς το χαρακτηρισμό «τυχερός» ή «άτυχος», αναφορικά με το συλλαμβανόμενο, είναι ότι με τις συνθήκες που γίνονται οι συλλήψεις στις πορείες, στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και στα συλλαλητήρια, δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν ως προκαθορισμένες. Ο αστυνομικός δεν γνωρίζει πριν ξεκινήσει μια πορεία, ποιον θα συλλάβει. Ακόμα κι όταν (στην –αναλογικά- πολύ σπάνια περίπτωση) κάποιος συλλαμβάνεται, για τον αστυνομικό, αλλά και για το συλλαμβανόμενο, η πράξη αυτή καθεαυτή είναι ένα τυχαίο, στατιστικό γεγονός.
Ιδιαίτερα όταν ο διαδηλωτής είναι κουκουλοφόρος, θα ήταν αδικία να θεωρήσουμε ότι η σύλληψη έγινε μεροληπτικά… δηλ. επειδή «η φάτσα του δεν άρεσε» στον αστυνομικό. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, οι συλλήψεις έχουν καθαρά στατιστικό χαρακτήρα και σαν ένα τέτοιο και μάλλον σπάνιο γεγονός θα πρέπει να χαρακτηρίζονται.
Από αυτή την άποψη, ο συλλαμβανόμενος «είναι τυχερός». Αν είναι και έξυπνος, όταν θα αφεθεί σύντομα ελεύθερος, (όπως γίνεται συνήθως, λόγω κομματικών παρεμβάσεων), θα πρέπει να κατευθυνθεί το συντομότερο στο πλησιέστερο κατάστημα νόμιμων τυχερών παιχνιδιών (προπατζίδικο) και να συμπληρώσει αρκετά δελτία από όλα τα τυχερά –κρατικά- παιχνίδια. Γιατί αυτές τις ώρες είναι που η τύχη του, τον τριγυρίζει. Είναι τυχερός. Ο αστυνομικός τον συνέλαβε τυχαία, αθώα, όπως τραβάμε «τυφλοίς όμμασιν», ένα κλήρο από μια παραδοσιακή κληρωτίδα…
Αυτό που είναι στη μόδα, τα τελευταία χρόνια, είναι να γίνεται ο χονδρικός προσδιορισμός του κρατουμένου, με βάση την ηλικία. Στο κάτω – κάτω, τι σημασία έχει το όνομα… τι στιγμή που ο συλλαμβανόμενος δεν είναι «επώνυμος»; Καμία. «Το ρόδο θα μύριζε πάντα το ίδιο ωραία, όποιο κι αν ήταν το όνομά του», όπως αναφέρει ο Σαίξπηρ. Και από λουλούδια και αρώματα, είναι γεμάτη η κοινωνία που ζούμε…
Έτσι, ηχεί ακόμα στ’ αυτιά μας η «τριανταπεντάχρονη», που είχε συλληφθεί πριν ένα – δυο χρόνια, εξαιτίας κάποιου ροζ σκανδάλου. Τι κι αν έγινε γνωστό το όνομά της αργότερα. Το ξεχάσαμε. Να γιατί το «τριανταπεντάχρονη» ήταν πιο χαρακτηριστικό. Αυτό μας έμεινε. Τώρα, βέβαια, η Δικαιοσύνη (που βαδίζει αργά, για να πηγαίνει στα σίγουρα), καθυστέρησε με την υπόθεση της κυρίας, η οποία μένοντας μέσα, κρατούμενη, έκλεισε τα τριανταπέντε … και μπήκε στα τριανταέξι. Κι όμως –λάθος- όλοι (μέσα σ’ αυτούς και μεις) συνεχίσαμε να την αποκαλούμε «τριανταπεντάχρονη». Λένε: Καλύτερα να σου βγει το μάτι, παρά το όνομα!
-Έμερσον… τι; Έμερσον Φιντιμπάλντι; …ρώτησε με προσποιητή αμφιβολία ο αστυνομικός. Ο τριαντάχρονος, σκουρόχρωμος, λαθροπωλητής γούρλωσε τα μάτια, που έτσι έδωσαν στον άνθρωπο τουλάχιστον δυο τόνους αθωότητας, παραπάνω.
-Το άλλο σου; Other name? Επίθετο;
-Ν’Γκουανγκότο… ψέλλισε ο τριαντάχρονος.
-Μάλιστα… και δεν ξέρεις ότι απαγορεύεται σε κάθε γωνιά ν’ απλώνουμε την πραμάτεια μας και ν’ ανοίγουμε μαγαζάκι; Τι θ’ απογίνουν όλοι οι επαγγελματίες που πληρώνουν νοίκι, εφορία, ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΙΚΑ, ΤΕΒΕ, ΕΡΤ, νερό, δημοτικά τέλη, τέλη προστασίας… αλλά που να καταλάβεις; Άντε, μάζεψε το μπόγο σου και πάμε στο τμήμα, για τα περαιτέρω… Το μπόγο σου, επ’ ώμου! Το μπόγο…
-Μπόγο, μπόγο… μπόγο! ...επανέλαβε ο συμπαθής σκουρόχρωμος τριαντάχρονος, με σαφώς καλύτερη προφορά από τον αστυνομικό, σαν να ήθελε να τον διορθώσει. Και με μια επιδέξια κίνηση έβαλε στον ώμο του το ριχτάρι, μέσα στο οποίο χωρούσε η πραμάτεια μισού καταστήματος. Από επώνυμες τσάντες της μόδας (made in China), γυαλιά ηλίου, ζώνες, κινητά κ.α. και ακολούθησε τον αστυνομικό.
Στις ειδήσεις μεταδόθηκε ότι οι συλλήψεις αυτών των μικροπωλητών γίνονται όλο και πιο συχνές. Στις ανταποκρίσεις, το ίδιο συχνοί είναι και οι υπαινιγμοί των υπό συνέντευξη μικρο- επαγγελματιών, για σκόπιμη ή τυχαία παράβλεψη του γεγονότος, από την αστυνομία. Και ο δημοσιογράφος κλείνει με την αναφορά του ιλιγγιώδους ποσού που διαφεύγει από τα ταμεία του κράτους (πολλά δις ? /έτος), λόγω της ανεξέλεγκτης αυτής πρακτικής.
Συλλήψεις έγιναν και την εβδομάδα που πέρασε, κάπου στην Πανόρμου (Αμπελόπηποι, Κηφισίας), κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης για τα δικαιώματα των μεταναστών. Μια ομάδα κουκουλοφόρων, με λοστούς, μαδέρια και φυσικά αντίθετες απόψεις, λέγεται ότι τους επετέθη.
Το χαρακτηριστικό της συμπλοκής ήταν η αδεξιότητα των κουκουλοφόρων να αποφύγουν την αστυνομία, με αποτέλεσμα να συλληφθούν 45 απ’ αυτούς. Αριθμός δυσανάλογα μεγάλος για μια μάλλον σύντομη συμπλοκή χωρίς χτυπητά θύματα και τραυματισμούς, τη στιγμή που το Δεκέμβριο του 2008, όταν μισοκαταστράφηκε το κέντρο της Αθήνας συνελήφθησαν… πόσοι;
Το άλλο χαρακτηριστικό της ημέρας ήταν η ασυνήθιστη ευσυνειδησία και η αποτελεσματικότητα της αστυνομίας, να προβεί σ’ αυτόν το μεγάλο αριθμό συλλήψεων, που είναι ένα ελπιδοφόρο μήνυμα, εφ’ όσον επεκταθεί και σε άλλες συγκεντρώσεις, όπου οι κουκουλοφόροι δηλώνουν ότι ανήκουν σε χώρους με χρώματα από την απέναντι άκρη του ορατού φάσματος… κοντά στο υπέρυθρο!
Και μια ευχάριστη αλλά και δυσάρεστη νότα… Όταν βγαίνουμε «γκρο – πλαν» στις ειδήσεις, ακόμα κι αν δεν είναι για καλό, τουλάχιστον ακούγεται το όνομά μας, γίνεται συζήτηση και αντί για την αφάνεια, όπου μας αρμόζει, μπορεί να γίνει συζήτηση για μας και να προκύψει και κάτι καλό. «Ουδέν κακόν, αμιγές καλού»!
Σε ολοσέλιδη καταχώρηση, στο παγκοσμίου κυκλοφορίας περιοδικό Newsweek, και με τίτλο: «Ποιος χρωστάει τα πιο πολλά» διαβάζει ο αναγνώστης: GREEKS: $27.746. Η φιλοσοφία της διαφήμισης λέει ότι αυτό μένει στον αναγνώστη, εφ’ όσον δεν εντρυφήσει στα ψιλά γράμματα. Κι αυτό είναι η θετική πλευρά –να δει ο κόσμος τους Έλληνες, πρώτους … στα οικονομικά!
Η έρευνα αυτή, από τους Matthew Philips & Ian Yarett, με πηγή τα στοιχεία από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, για το β! εξάμηνο του 2009, που αφορά στο εξωτερικό δημόσιο χρέος, δεν έγινε –προφανώς- για να διαφημιστεί η Ελλάς. Αντίθετα για να καταδειχτεί ότι οι ΗΠΑ, αν και οφείλει $799 δις, μόνο στην Κίνα, δεν βρίσκεται και στο χείλος του γκρεμού, τη στιγμή που η μικρή και σε πολλούς άγνωστη Ελλάδα έχει σχεδόν δυόμισι φορές μεγαλύτερο κατά κεφαλή, δημόσιο χρέος. Η Ελλάδα, μια μικρή κουκίδα πάνω στο χάρτη, έρχεται πρώτη…! Όμως, το χρέος δεν ξέρει από γεωγραφικά μήκη και πλάτη. Στον κατάλογο, η Αμερική (με χρέος $11.094), βρίσκεται στη μέση, με τελευταία τη Σλοβενία, με $3.635.
Ο αισιόδοξος έλληνας, λέει: Ποιος λαός, απ’ όλους στον κατάλογο, περνάει καλύτερα;
Ο απαισιόδοξος, ρωτάει: Και τώρα, τι κάνουμε;
[email protected]

