Ακόμα μία βασιλική προσωπογραφία, που ακολουθεί την τεχνική αρτιότητα και την καλαισθησία του είδους.
ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΒΙΚΤΩΡΙΑ: ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ THE YOUNG VICTORIA
Σκην.: Ζαν-Μαρκ Βαλέ
Πρωτ.: Έμιλυ Μπλαντ, Ρούπερτ Φρεντ, Πωλ Μπέτανυ, Μιράντα Ρίτσαρντσον, Μαρκ Στρονγκ, Γιάσπερ Κρίστενσεν, Τόμας Κρέτσμαν, Τζιμ Μπρόουντμπεντ
Η ταινία αναπαριστά τα νεανικά χρόνια της βασίλισσας Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου, την άνοδό της στον θρόνο και τη γνωριμία της με τον σύζυγό της Αλβέρτο.
Το θέμα του φιλμ δε μάς είναι εντελώς άγνωστο, αφού το 1997 η Τζούντυ Ντεντς είχε υποδυθεί τη Βικτωρία στη «Μεγαλειότατη κυρία Μπράουν» («Mrs. Brown») του Τζον Μάντεν, κερδίζοντας επάξια μια υποψηφιότητα για Όσκαρ. Παρότι σε αντίθετα ηλικιακά άκρα, οι δύο ταινίες παρουσιάζουν θεματικές ομοιότητες, η κεντρικότερη από τις οποίες είναι η σχέση της βασίλισσας με τον Αλβέρτο και η σημασία του ως συντρόφου. Στους διαλόγους εκείνου του φιλμ είχε δοθεί ιδιαίτερη προσοχή ώστε να γίνει ξεκάθαρος ο σεβασμός της Βικτωρίας προς τον -νεκρό τότε- σύζυγό της, ο οποίος μέσα από λίγα λόγια της σκιαγραφήθηκε όχι ως απλός σύζυγος, αλλά ως το πνευματικό και ψυχολογικό της στήριγμα, που τη διαμόρφωσε ως άνθρωπο με την αγάπη και την καθοδήγησή του.
Στη νεότερη ταινία, η τροχιά των χαρακτήρων καταλήγει σ’ αυτό ακριβώς το σημείο. Δηλαδή το κεντρικό ενδιαφέρον της πλοκής είναι ο τρόπος με τον οποίο οι δύο κεντρικοί χαρακτήρες καταλήγουν σ’ αυτό το πολύ δυναμικό, αφοσιωμένο ζευγάρι, ξεπερνώντας το πολιτικό παρασκήνιο στο οποίο αρχικά αποτελούν τα πολυτιμότερα πιόνια.
Γραμμένο από τον βραβευμένο με Όσκαρ για το «Gosford park» Τζούλιαν Φέλοους, το σενάριο φροντίζει να ξεκινήσει με το περιβάλλον να επιβάλλεται στους δύο νέους, και τους αξιωματούχους των δύο θρόνων (Αγγλίας και Βελγίου) να υποκινούν τη συμπεριφορά τους. Αυτό που αρχίζει σταδιακά να τους τραβάει εξω απ’ το στρατηγικό παιχνίδι, είναι η εξυπνάδα και η καλοσύνη τους που τους ωθούν να είναι ειλικρινείς μεταξύ τους αντί να υποκύψουν στις πιέσεις των συγκυριών. Αυτή η ευθύτητα είναι που τους κρατάει σ’ επαφή, καταφέρνει να διαχωρίσει το γνήσιο συναίσθημα από την πολιτική σκοπιμότητα, και τελικά τους ενώνει. Δείχνοντας όμως πόσο καλά ξέρει τις ισορροπίες του, το σενάριο δε θεώρει ότι η τροχιά του ζευγαριού ολοκληρώνεται με τη συνεύρεσή του, και αποφασίζει να θέσει ακόμη μια δοκιμασία προκειμένου να τους ωθήσει στην τελική ισορροπία, αυτή ανάμεσα στον τίτλο (Βικτωρία) και στην αληθινή ικανότητα (Αλβέρτος).
Η Βικτωρία απεικονίζεται ως μια γυναίκα ικανή να διαχειριστεί τον εαυτό και το μέλλον της, αλλά είναι αμφίβολο αν μπορεί να κατανοήσει τον μέχρι τότε αποκλειστικά αντρικό κόσμο της εξουσίας. Αυτό είναι το κενό που θα πρέπει να ‘διαπραγματευτεί’ με τον Αλβέρτο στη μοναδική σκηνή διαφωνίας που έχουν, και που επιλύεται δραστικά με την επίδειξη της αληθινής του αγάπης στην απόπειρα δολοφονίας της- απόδειξη ότι η πολιτική ανάμειξή του δεν ήταν δείγμα καιροσκοπισμού αλλά επιθυμία να την προστατέψει ενάντια σε μελλοντικούς εχθρούς.
Το αγγλικό καστ είναι αξιόπιστο όπως πάντα, με τη Μπλαντ να συνδυάζει εύστοχα την ανάγκη ενός νέου κοριτσιού για ελευθερία, την απόκτηση αυτονομίας που προκαλεί η έλλειψη οικογένειας και το αίσθημα καθήκοντος που προκύπτει από το βαρύτερο κληρονομικό αξίωμα. Η ταινία είναι γυρισμένη σε αληθινές τοποθεσίες, αξιοποιώντας τα άφθονα βρετανικά κάστρα, πανέμορφα φωτογραφημένα από τον γερμανό Χάγκεν Μπογκντάνσκι που λούζει τα πλούσια εσωτερικά με χρυσό κέρινο φέγγος, και μεταχειρίζεται το φως με θαυμαστή δεξιοτεχνία όπως στην αναφορά στον πίνακα του Χένρυ Τ. Γουέλς «Η ανάρρηση της βασίλισσας Βικτωρίας» τη στιγμή που η μελλοντική ηγεμονίδα ειδοποιείται με το νυχτικό της για τα νέα της διαδοχής.
Κλείνοντας, θα θέλαμε πολύ σύντομα να επισημάνουμε ότι τα τελευταία χρόνια οι βασίλισσες της Μεγάλης Βρετανίας απολαμβάνουν την εύνοια των κινηματογραφικών δημιουργών, στάση που παρουσιάζει ιδιαίτερο ιστορικό και ιδεολογικό ενδιαφέρον. Η «Μεγαλειότατη κυρία Μπράουν», η «Ελίζαμπεθ» (Σεκάρ Καπούρ, 1998) και η συνέχειά της «Ελίζαμπεθ: η χρυσή εποχή» (Σεκάρ Καπούρ, 2007), η «Βασίλισσα» (Στήβεν Φρίαρς, 2006), μαζί φυσικά με την ταινία του Βαλέ, όλες αποτελούν προσωπογραφίες θετικά διακείμενες στα πρόσωπα και στον θεσμό της μοναρχίας, χωρίς να εξετάζουν ουσιαστικά ή να αμφισβητούν τη φύση και τη λειτουργία του, κάτι που ίσως να φαινόταν περισσότερο ενδιαφέρον (έστω μέσα στο πλαίσιο ενός αισθηματικού δράματος) στον σημερινό κόσμο όπου ο θεσμός έχει πια απομυθοποιηθεί και σχεδόν αχρηστευθεί. Φέρνοντας παράδειγμα από τη σημερινή ταινία, η απειρία της Βικτωρίας στην πολιτική και η αντιπάθεια μιας μερίδας του κόσμου αποτελούν προφανή στοιχεία του σεναρίου, τα οποία όμως αναχαιτίζονται γρήγορα από την παρουσία του Αλβέρτου καταλήγοντας στο τελικό πλάνο που θεμελιώνει το ζευγάρι εικονογραφικά, πολιτικά, αισθηματικά και ιδεολογικά.

