Η διάλυση του κοινωνικού ιστού, το Εγώ πάνω από το Εμείς… Τα παραπάνω σημεία των καιρών μας διαπραγματεύεται το έργο του Τζων Πρίσλεϋ «Ο επιθεωρητής έρχεται» που μπορεί να αναφέρεται στην Αγγλία του 1912, έχει όμως, τρομακτικές ομοιότητες με την Ελλάδα του σήμερα.
Την παράσταση, που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Μανούσου Μανουσάκη, παρουσιάζει και στο Ηράκλειο το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κρήτης. Οι παραστάσεις θα δοθούν από την ερχόμενη Τετάρτη 20 ως την Δευτέρα 25 Ιανουαρίου στο Θεατρικό Σταθμό Ηρακλείου.
«Το θέατρο είναι αθάνατο», λέει, σε συνέντευξή του στην «Π», ο κ. Μ. Μανουσάκης, ο οποίος σχολιάζει τη σημερινή τηλεοπτική πραγματικότητα.
Η συνέντευξη έχει ως εξής:
Το έργο εξελίσσεται το 1912…
«Παραμονές του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, σε μια περίοδο πλήρους δόξης της βιομηχανικής επανάστασης με μεγάλα κέρδη σε λίγα χέρια με μια εποχή, δηλαδή, που αναπτύσσεται το εγώ και καταλύεται ο κοινωνικός ιστός της σύγχρονης βιομηχανικής εποχής. Το έργο είναι αυτό ακριβώς, η διάλυση του κοινωνικού ιστού, πια τον άνθρωπο τον ενδιαφέρει ο εαυτούλης του και τα συμφέροντά του και τίποτα άλλο κι αυτό είναι το έργο, το θέμα των ευθυνών του ανθρώπου απέναντι στη σύγχρονη κοινωνία.»
Κάποια στιγμή εμφανίζεται ένα πρόσωπο κλειδί, αυτό του επιθεωρητή
«Ο επιθεωρητής αποκαλύπτει τους χαρακτήρες στην πραγματικότητά τους φέροντάς τους σε μια στιγμή κρίσης.»
Στην Αγγλία του 1912 και την Ελλάδα του 2010…
«Οι αντιστοιχίες είναι συγκλονιστικά όμοιες, το έργο είναι σα να γράφτηκε και χθες και να αφορά όχι μόνο την Ελλάδα αλλά τη σύγχρονη εποχή μας, με την κρίση… Αφορά, δηλαδή, το σήμερα.»
Οι θεατές αναγνωρίζουν γεγονότα και χαρακτήρες…
«Θα αναγνωρίσουν τους εαυτούς τους, κατ αρχάς, και τον τρόπο που είμαστε αναγκασμένοι να σκεφτόμαστε από τη βία και την πίεση της καθημερινότητας….»
Ο κόσμος αρχίζει σιγά- σιγά να στρέφεται ξανά προς το θέατρο;
«Νομίζω πως ναι αλλά στο θέατρο δεν στρέφεται ξανά, το θέατρο ποτέ δεν υπήρξε μια τέχνη παραμελημένη. Πάντα ήταν μια λαϊκή τέχνη, μια τέχνη που συγκέντρωνε μεγάλες ομάδες πληθυσμιακού κόσμου να το δούνε. Το θέατρο περνάει κρίση κατά περιόδους αλλά δεν περνάει κρίσεις σαν είδος. Μπορεί κανείς να πει ότι είναι εξαιρετικά πολλοί οι θίασοι των Αθηνών, της Αττικής, οπότε μοιραίο είναι σε τόσο μεγάλη αριθμητική επάρκεια των θιάσων να μην μπορούν όλοι να επιβιώσουν. Είναι πάνω από 100 θίασοι, κάτι που είναι υπερβολικό για ένα πληθυσμό 4εκατομμυρίων ανθρώπων, ούτε στο Λονδίνο μπορεί να μην υπάρχουν τόσοι θίασοι, και μοιραίο είναι κάποιος να περνάει κρίση αλλά το θέατρο σα θεσμός δεν πέρασε ποτέ καμία κρίση, ο κόσμος ποτέ δεν έστρεψε την πλάτη του στο θέατρο. Μπορεί μια οικονομική συγκυρία να το έκανε λίγο ακριβό και δυσπρόσιτο και ο κόσμος να ελαττώθηκε, όμως, μετά, την επόμενη σεζόν θα ξαναπάει, το θέατρο είναι αθάνατο, υπάρχει στην ανθρωπότητα εδώ και 3.000 χρόνια.»
