Φωτογραφίες: Αναγνωστόπουλος Γιώργος
Ιστοσελίδα: www.friendsofnature.gr
Η ανυπομονησία μου ήταν μεγάλη γιατί σε αυτήν την εκδρομή ήξερα πως θα ερχόταν ο φίλος μου ο Μύρωνας. Ο Μύρωνας είναι ένας από τους καλύτερους μου φίλους. Είναι οκτώ χρονών και πηγαίνει Γ’τάξη. Ξύπνησα πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι μου. Εκείνο το πρωί ήμουν μέσα στην τρελή χαρά, έφαγα με όρεξη το πρωινό μου, ντύθηκα γρήγορα και τάισα το κουνέλι μου τον Τζάσπα με ευχαρίστηση. Η μαμά μου είχε λίγη αγωνία για τον καιρό. Άδικα όμως. Ήτανε μια ανοιξιάτικη ηλιόλουστη ημέρα. Ο μετεωρολόγος της παρέας (κ. Ζαχαράκης) είχε τελικά δίκιο.
Φύγαμε από το σπίτι 7:30 και φτάσαμε στο πούλμαν 8:00, δηλαδή περίπου την ώρα που θα έφευγε το πούλμαν. Εκείνη τη στιγμή ακριβώς που φθάσαμε ήρθε και ο Μύρωνας με τη μαμά του. Τότε όλοι ανεβήκανε στο πούλμαν και … ξεκινήσαμε! Πέρασε κανένα μισάωρο όταν περάσαμε από το χωριό Σίβα και κολλήσαμε σε ένα στενό δρομάκι όπως την προηγούμενη φορά στην εκδρομή στον Κόφινα. Εγώ τότε είπα στη μαμά μου: «Μάλλον το πούλμαν θα πρέπει να κάνει δίαιτα!». Ευτυχώς όμως αυτή τη φορά δεν ξεσηκώσαμε όλο το χωριό.
Καθώς περνούσε η ώρα ο Μύρωνας και εγώ κοιτάζαμε έξω από το παράθυρο και ξαφνικά παρατηρήσαμε πως πάνω στη νότια πλευρά του Ψηλορείτη τα βουνά ήταν κάτασπρα από χιόνι. Τότε ο Μύρωνας και εγώ, φωνάξαμε: «Χιόνι! Χιόνι!». Αμέσως όλοι γύρισαν το βλέμμα τους προς τα βουνά. Εκείνη τη στιγμή ήθελα και εγώ να ήμουν εκεί.
Η στάση μας ήτανε στη Μονή Οδηγήτριας. Όταν φτάσαμε στη Μονή, η κα Κατερίνα μας κέρασε φανουρόπιτα. Ήτανε η πιο γευστική φανουρόπιτα που είχα φάει ποτέ στη ζωή μου. Μετά τη φανουρόπιτα η ξεναγός Σταυρούλα Στρατήγη μας είπε για την ιστορία με το Ξωπατέρα, και τώρα θα σας τη διηγηθώ: Στην Τουρκοκρατία η Μονή Οδηγήτριας ήτανε κρυψώνα για τους επαναστάτες. Εκεί κρύφτηκε για να ξεφύγει ο Ξωπατέρας, ένας γενναίος πολεμιστής. Στο μοναστήρι υπήρχαν οι μοναχοί, ο Ξωπατέρας, η γυναίκα του, το παιδί του, η αδερφή του και μερικοί συμπολεμιστές. 3000 Τούρκοι προσπαθούσαν για 3 ημέρες να μπούνε μέσα στο μοναστήρι. Ο Ξωπατέρας και οι συμπολεμιστές του πάλεψαν σκληρά. Οι μοναχοί και οι συμπολεμιστές του σκοτώθηκαν όλοι, εκτός από δύο. Έτσι ο Ξωπατέρας, η οικογένειά του και οι δύο αγωνιστές κλειδώθηκαν στον πύργο της Μονής. Στο τέλος οι Τούρκοι τον αποκεφάλισαν. Το αληθινό όνομα του Ξωπατέρα ήτανε Ιωάννης Μαρκάκης.
Μετά την αφήγηση της ιστορίας με το Ξωπατέρα βγήκαμε έξω από το μοναστήρι και ξεκινήσαμε την πορεία μας προς το Αγιοφάραγγο. Ο δρόμος στην αρχή ήτανε χωματόδρομος. Προχωρήσαμε για αρκετή ώρα όταν είδαμε έναν κλειστό φράχτη. Ο φράχτης ήτανε κλειστός για να μην βγούνε τα πρόβατα έξω.
Μια στιγμή πετάγεται από τη μέση του πουθενά ένας βοσκός και μας λέει: «Έπαε! Από τον άλλο δρόμο για Αγιοφάραγγο!». Όμως ο κ. Κώστας Αλιφιεράκης (ένας από τους οδηγούς) ήξερε ότι αυτό ήτανε το σωστό μονοπάτι. Στο τέλος έπεισε το βοσκό να μας αφήσει να περάσουμε, με τη συμφωνία να κλείνουμε όσους φράχτες ανοίγουμε.
Στη διαδρομή είδαμε πολλές ασκελετούρες (έτσι λένε τα άγρια κρεμμύδια), που είχαν πάνω τους πολλά σαλιγκάρια. Η μαμά μου είπε πως τα σαλιγκάρια ήτανε κολλημένα στις ασκελετούρες γιατί εκεί ένιωθαν ασφάλεια. Η Βενετία έμπειρη σε αυτές τις εκδρομές μας ρώτησε αν θέλαμε αντηλιακό. Η Βενετία μου αρέσει πολύ σαν άνθρωπος. Έχει θετική ενέργεια και έχει μια τσάντα σαν της Mary Poppins. Έχει ότι χρειαστείς και επιθυμήσεις εκεί μέσα! Μετά τη στάση για αντηλιακό συνέχισα να περπατάω με το Μύρωνα και συζητούσαμε για το σχολείο. Όμως μετά από λίγο έπρεπε να σταματήσω τη συζήτηση γιατί φτάσαμε σε ένα δύσκολο κομμάτι με βράχια που γλιστρούσε από την υγρασία. Ήτανε το κατέβασμα στο Αγιοφάραγγο.
Όταν το περάσαμε, αρχίσαμε πάλι τη συζήτηση, μέχρι που βρέθηκε μπροστά μας ένα ποτάμι! Για εμάς αυτό το μέρος ήτανε μια περιπέτεια, γιατί είχε παντού καλάμια και δέντρα και δεν ήξερες από πού να πας. Τα καταφέραμε όμως. Μας είπαν ότι όπου νάνε θα βρούμε τη θάλασσα. Μαζευτήκαμε όλοι για μια στάση σε ένα εκκλησάκι όπου ο Μύρωνας και εγώ βρήκαμε μια αγριόγατα και αρχίσαμε να νιαουρίζουμε και οι δυό μαζί. Μετά είδαμε μερικούς από την παρέα να μπαίνουνε μέσα από μια πορτούλα στο βράχο και ακολουθήσαμε και εμείς από περιέργεια. Για να μπεις έπρεπε να σκύψεις. Προχωρώντας πιο μέσα σαν μαγικό, ο χώρος γινόταν τεράστιος! Ήτανε μια μεγάλη σπηλιά. Μας είπε η κ. Σταυρούλα ότι στα παλιά τα χρόνια οι παπάδες κάνανε τη λειτουργία μέσα σε σπηλιές. Την ώρα της λειτουργίας όλοι καθόντουσαν πάνω σε βράχους μέσα στη σπηλιά. Αν κάποιος έλειπε από το βράχο την ώρα της λειτουργίας, αυτό σήμαινε πως είχε πεθάνει. Το Αγιοφάραγγο ονομάστηκε έτσι γιατί λένε ότι ήταν το φαράγγι των Αγίων. Σε αυτό έμεναν πολλοί μοναχοί.
Στο τέλος βρεθήκαμε μπροστά στη θάλασσα. Όλοι τότε κάτσανε πάνω στα βότσαλα και απολαμβάνανε τη θέα. Όλοι, εκτός από το Μύρωνα και εμένα που πηδούσαμε στα ρυάκια που καταλήγανε στη θάλασσα από το Αγιοφάραγγο, ώσπου μας φώναξε ο αρχηγός για να συνεχίσουμε την πορεία μας προς τους Καλούς Λιμένες. Κάποια στιγμή στρίψαμε δεξιά και κάναμε μια στάση στο Βουρβουλίτη στις θαλάσσιες καταβόθρες. Οι θαλάσσιες καταβόθρες έμοιαζαν με ένα μεγάλο πηγάδι. Κάποιος από την παρέα είπε πως συνδέεται με τη θάλασσα. Η θαλάσσια καταβόθρα με τρόμαξε λίγο γιατί ήτανε πολύ βαθιά και σκοτεινή.
Μετά τις καταβόθρες συνεχίσαμε το περπάτημα. Καθώς φτάναμε στους Καλούς Λιμένες ο Μύρωνας και εγώ είχαμε κουραστεί πάρα πολύ, τόσο που δεν θέλαμε να περπατήσουμε άλλο! Αλλά η μαμά μου μας έδινε θάρρος και επιτέλους φτάσαμε!
Στους Καλούς Λιμένες πήγαμε σε ένα καφενείο. Ο Μύρωνας και εγώ παραγγείλαμε μια ζεστή σοκολάτα. Βαρεθήκαμε μετά από λίγο για αυτό πήγαμε να πάρουμε το UNO από το πούλμαν που μας περίμενε, για να παίξουμε. Όπως γυρίζαμε στο καφενείο βρήκαμε ένα τραυματισμένο βατραχάκι που του είχε κοπεί λίγο το χέρι. Ο Μύρωνας και εγώ αποφασίσαμε να τον πάμε κάπου ασφαλές. Η μαμά του Μύρωνα ήρθε να δει τι κάνουμε. Όταν είδε το βατραχάκι έκανε κάτι περίεργες κινήσεις από πάνω του με το χέρι της. Το βατραχάκι σαν από μαγικό, κουνήθηκε! Τη ρώτησα τι του έκανε και εκείνη απάντησε «Ρέικε». Τότε η μαμά του Μύρωνα μας είπε να το βάλουμε κάπου κοντά στη θάλασσα. Εκεί θα ήταν πιο ασφαλές. Τότε εμείς τον μετακινήσαμε πάνω σε ένα ξύλο. Ελπίζω να σώθηκε!
Λίγο αργότερα μας φώναξαν γιατί θα φεύγαμε. Όταν ξεκίνησε το πούλμαν, όλοι αποκοιμήθηκαν, αλλά εγώ και ο Μύρωνας δεν νυστάζαμε με τίποτα! Μέσα στο πούλμαν ο αρχηγός της εκδρομής, ο Νίκος ο Μυλωνάς μας είπε ότι είχαμε κάνει 12 και μισό χιλιόμετρα. Εγώ νόμισα πως είχαμε κάνει περισσότερα χιλιόμετρα, αλλά αυτό δεν με πείραξε. Είχα περάσει πολύ πολύ ωραία! Στο σπίτι τάισα το κουνέλι μας με λίγο τσόχους που είχε μαζέψει η μαμά στην εκδρομή (λιχουδιά για κουνέλια).
• Η Σερένα είναι φίλη του Ομίλου Φίλων Βουνού και Θάλασσας, είναι 10 1/2 χρονών και μαθήτρια της Ε’ Δημοτικού.
ΟΜΙΛΟΣ ΦΙΛΩΝ ΒΟΥΝΟΥ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΑΣ
Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2010
Δεντροφύτευση στα Καπετανιανά
Κοπή πίτας του Ομίλου
3ωρη πεζοπορία Καπετανιανά - Λούκια
Αρχηγός: Διοικητικό Συμβούλιο
Αναχώρηση στις 8.00 από τα ΚΤΕΛ Χανιώπορτας
Πληροφορίες, εγγραφές, ακυρώσεις συμμετοχών καθημερινά Δευτέρα έως Παρασκευή 8-10 το βράδυ, Σμύρνης 43 τηλέφωνο 2810 344588 και 2810282587 ώρες καταστημάτων.
