Μεγαλοφυΐα στο χώρο του πολιτισμού είναι εκείνος που του "δόθηκε" το χάρισμα αλλά και το καθήκον να κεφαλαιώνει αλλά και να "δείχνει" προς τα πού θα πρέπει να "κοιτάζει" η ανθρωπότητα ώστε να μην χάνεται σε σκοτεινούς δαιδάλους.
Είναι ο "Δείξας" κατά την ανώτερη εντολή.
Όπως "έδειξε" ο Πλάτωνας τον αιώνιο έρωτα της ψυχής να επανευρεθεί με το ΘΕΙΟ, όπως "έδειξε" ο Μπετόβεν με την ενάτη συμφωνία του την αιώνια χαρά, όπως "έδειξε" ο Ντα Βίντσι την αιώνια απορία με το αινιγματικό χαμόγελο της Τζοκόντα, όπως "έδειξε" ο δικός μας Δομήνικος Θεοτοκόπουλος τον "άνω κόσμο" που ο άνθρωπος πρέπει να ανυψωθεί για να "ανέλθει" (για αυτό και τα «τραβηγμένα» προς τα πάνω πρόσωπά του και όχι βέβαια οι ανοησίες των δυτικών για αστιγματισμό του Γκρέκο) κ.λ.π..
O πολιτισμός μας γέννησε στους αρχαίους καιρούς τουλάχιστον μια δεκάδα που "έδειξαν" και όρισαν ολόκληρο τον πολιτισμό της λεγομένης Δύσης, άπαξ και οριστικά. Όμως από τους αρχαίους κόσμους της Αθηναϊκής άνθησης -που εμπεριέχει και κεφαλαιώνει την βαθύτατη γνώση των Μινωιτών - έως τον 20ο αιώνα που εμφανίζονται μεγάλοι διεθνείς Έλληνες που κατακτούν την υφήλιο και δείχνουν Ελληνικά -άρα οικουμενικά-, μεσολάβησε ένα κενό 25 αιώνων χωρίς παρουσία διακεκριμένων Ελλήνων με επιρροή στο διεθνές πολιτισμικό σκηνικό. Με μία και μοναδική εξαίρεση: τον δικό μας, τον Ηρακλειώτη, τον μέγιστο Δομήνικο Θεοτοκόπουλο. Και αυτόν, παρ’ ότι η δύση γρήγορα υποκλίθηκε στην μεγαλοφυΐα του, ουσιαστικά άργησαν να τον "αναγνωρίσουν". Έπρεπε να περάσουν 3 αιώνες σιωπής γύρω από τον όνομα του, για να έρθει ο τερατώδης Ισπανός Πικάσο να τον προσκυνήσει, να τον αποκαλέσει μέγιστο δάσκαλο και να τον επαναφέρει στο υψηλό του βάθρο. (Τον αναγνωρίζουν πλέον οι πολλοί, γιατί έγινε μόδα … όχι για την πραγματική του αξία.)
Γιατί τα γράφω αυτά; Μα γιατί, ενώ είναι δικός μας, οι ανόητες ξενόφερτες προσεγγίσεις και αναλύσεις μας έκρυψαν ουσιαστικά την μεγαλοφυΐα του. Έπρεπε να εμφανιστεί ένας άλλος Μεγαλοφυής Έλληνας, μέλος του κοσμικού ήθους και της παγκόσμιας Ελληνικής ψυχής, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, να μας τον "δείξει" ως είναι με το κείμενο που ακολουθεί, και που πιστεύω ότι είναι ένα από τα ουσιαστικότερα κείμενα που γράφτηκαν ποτέ πάνω στην Τέχνη, και τη Δημιουργία, όχι μόνο στη χώρα μας. Να πω επίσης πως είναι συγγενής μας αφού από την μεριά της μητέρας του φαίνεται ότι είναι Κρητικής γενιάς, και πως η πρόσφατη δημιουργία του, η μεγαλοφυής ΜΥΘΩΔΙΑ συνδέει με ένα πρωτόγνωρο τρόπο το κέντρο του Σύμπαντος με το ελληνικό ήθος, το ελληνικό μέτρο. Με άλλα λόγια "δείχνει" στους αντιπνευματικούς καιρούς μας (όπως και ο Γκρέκο στους "σκοτεινούς" καιρούς του) που το μέλλον της ανθρωπότητας για να είναι αρμονικό και να απελευθερώνει ευτυχία, θα πρέπει να στηρίζεται στο ελληνικό ήθος, την ελληνική πνευματικότητα.
Οι Μεγαλοφυΐες κατανοούν τις Μεγαλοφυΐες. ‘Όπως επίσης κατανοούν τις μεγαλοφυΐες οι "καθαρές ψυχές", οι αμόλυντες.
Τούτο το κείμενο απευθύνεται στις αμόλυντες και διψασμένες ψυχές της Κρήτης του Ηρακλείου που, θέλω να πιστεύω, είναι πολλές και έτοιμες για την υψηλή επικοινωνία που εν τέλει είναι επικοινωνία με τη σφαίρα της αθωότητας και της ελπίδας. Το παραθέτω στις ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ γιατί πιστεύω ότι το κείμενο του Βαγγέλη Παπαθανασίου είναι "νήνεμα επαναστατικό" και λυτρωτικό και έχει ιδιαίτερη σημασία για μας τους Ηρακλειώτες, αφού ο Μέγας Κρήτας Δομήνικος Θεοτοκόπουλος "ο Δείξας" συνεχίζει να μας σκεπάζει με τις φτερούγες του (ακόμα και όταν παρασπονδούμε) και να μας στέλνει τους αγγέλους του κάθε ζωηρό σούρουπο ,με μορφή ποικιλόμορφων συννέφων, εκεί ψηλά πάνω από τις κορφές του Θεοβάδιστου Ψηλορείτη.
ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ
Του Βαγγέλη Παπαθανασίου
Αυτόν τον Έλληνα τιμώ, αυτόν που συγκεντρώνει και μεταδίδει δια μέσου των αιώνων τις ελληνικές αξίες πέρα από παροδικές μόδεςκαι απόψεις.
Μέγας μύστης και δάσκαλος, μέγας πρωτοπόρος μέχρι και σήμερα της ζωγραφικής, γνώστης της ψυχής και της ουσίας, με άλλα λόγια ένας σωστός Έλληνας εν δράσει.
Αρμός και κλειδί της χώρας μας ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος.
Αυτόν τον Έλληνα τιμώ, γνωρίζοντας ότι δεν είμαι ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος που κάνει κάτι τέτοιο. Ζωγράφοι πολλοί
πήραν από αυτόν χωρίς όμως κανείς ποτέ να μπορέση να τον μιμηθή.
Αυτόν τον Έλληνα τιμώ, με όλη μου την καρδιά γιατί ξέρω ότι
Μόνο καλό θα προκαλή όταν το βλέμμα μας συναντά τις δημιουργίες του, που περιέχουν το μέτρο και τον χυμό της παγκόσμιας Ελληνικής ψυχής.
Αυτόν τον Έλληνα τιμώ, γιατί μέσα από τους συνειδητά ή ασυνείδητα προδοτικούς καιρούς που ζούμε, αυτός εξακολουθεί να κρατά τη σκυτάλη του κοσμικού ήθους και αυτό απλάμεταφράζεται σε ελπίδα.
Αν προσέξουμε το έργο του Θεοτοκόπουλου θα δούμε ότι περιέχει όλα αυτά τα στοιχεία τα οποία αποκαλούμε στη ζωγραφική κινήματα και επαναστάσεις ενώ ουσιαστικά στη δημιουργία δεν υπάρχει τίποτε από όλα αυτά.
Υπάρχει μόνο θέσις και η θέσις είναι συνειδητοποίησις και η κατά το δυνατόν μεγαλύτερη προσέγγισις, έως ταύτισις, με τον κοσμικό νόμο.
Και πιστέψτε με, όποιος το κατορθώσει αυτό είναι και θα είναι πάντα επίκαιρος. Ενώ σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση ακολουθεί ημερομηνία λήξεως.
Δικαίως λοιπόν, μεγάλε Κρήτα, υπογράφεις δίπλα στο όνομά σου ως ο δείξας.
Δομήνικε Θεοτοκόπουλε, χαίρε.
Υ.Γ. Επειδή στις παλιές καλές εποχές, στις απαντήσεις υπήρχαν και ανταπαντήσεις, ανταπαντώ λοιπόν στους σχολιασμούς του αγαπητού Άρη Σφακιανάκη πως ο πολιτισμός δεν πρέπει να είναι πανηγύρι, ακριβώς για να μην ανακατεύονται τα μετάξια (όπως ο αγαπητότατος Ψαραντώνης, ο Σαββόπουλος και η Σπυράτου, που κατά αγαθή σύμπτωση έχουμε συνεργαστεί στο παρελθόν) με τις υπαίθριες ψησταριές και τα ζωοτόμαρα όπως γίνεται στα πανηγύρια), ακριβώς για να μην παίρνει το μεταξένιο πρόσωπο του πολιτισμού μας «μυρωδιές» που δεν του ανήκει.
