Του Ν. Τσαγκαράκη

Δύο καθιερωμένοι ηθοποιοί στο είδος της ρομαντικής κομεντί, σε μια ευχάριστη αλλά συνολικά μέτρια προσθήκη στη φιλμογραφία τους.



ΤΑ ΜΑΘΑΤΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΟΡΓΚΑΝ;

DID YOU HEAR ABOUT THE MORGANS;

Σκην.: Μαρκ Λώρενς

Πρωτ.: Χιου Γκραντ, Σάρα Τζέσικα Πάρκερ, Σαμ Έλιοτ, Μαίρη Στινμπέργκεν

Ο Πωλ και η Μέριλ χώρισαν πρόσφατα εξαιτίας της απιστίας του πρώτου, ο οποίος όμως εξακολουθεί να επιμένει ότι επρόκειτο για ‘στιγμιαίο λάθος’ και ότι αγαπάει αληθινά τη γυναίκα του, κάτι για το οποίο εκείνη παραμένει επιφυλακτική. Όταν συμπτωματικά γίνονται μάρτυρες μιας δολοφονίας, η φυγάδευσή τους από την αστυνομία σε μια επαρχιακή πόλη του Γουαϊόμινγκ, θα γίνει η αφορμή για να λύσουν τις διαφορές τους και ν’ αναθερμάνουν το αίσθημά τους.

Και οι δύο πρωταγωνιστές καθιερώθηκαν μέσα από τη ρομαντική κομεντί, με τον καθένα να έχει συμμετάσχει σε μερικούς από τους καλύτερους τίτλους του είδους (ο Γκραντ στα «Τέσσερις γάμοι και μια κηδεία», «Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ», «Αγάπη είναι…», και η Πάρκερ στο «Sex and the city»), οπότε μια συνεργασία τους ταιριάζει εύστοχα την αμερικανική ζωηράδα και την αγγλική αμηχανία, χαρακτηριστικές ιδιομορφίες καθενός από τους δύο ηθοποιούς, οι οποίοι τελικά αποτελούν και το ουσιαστικότερο θέλγητρο του φιλμ.

Η κεντρική ιδέα είναι ακόμη μια παραλλαγή του θέματος ‘μαλθακοί αστοί στην πρωτόγονη επαρχία’ που έχει ξαναδουλευτεί αρκετές φορές στο παρελθόν: «Τι έκανες μπαμπά στην Άγρια Δύση;» (1991), «For richer or poorer» (1997) και αντιστρόφως στους «Επαρχιώτες» (1970, ριμέικ 1999). Εδώ έχουμε μια εκδοχή που ευνοείται από το πρωταγωνιστικό δίδυμο το οποίο αναπτύσσει ευχάριστο, ζωηρό ανταγωνισμό, όμως τα ευρήματα του σεναρίου άλλοτε λειτουργούν κι άλλοτε όχι, ενώ η πλοκή δεν κάνει καμία προσπάθεια ν’ αποφύγει την κοινοτοπία. Εν τω μεταξύ, μπορεί ν’ ακούγεται σχολαστικό, αλλά είναι η εντύπωσή μας ότι για αρκετή ώρα το μοντάζ εμφανίζει ένα σταθερό πρόβλημα με τη συνέχεια (continuity) ανάμεσα στα πλάνα, γεγονός που μπορεί να περάσει απαρατήρητο και που δε βλάπτει ουσιαστικά την ευχαρίστηση της ταινίας, αλλά που φανερώνει ένα είδος επιπολαιότητας το οποίο ζημιώνει ακόμη περισσότερο την εικόνα της- τουλάχιστον σε όσους μπορούν να το παρατηρήσουν.