Του Γιάννη Γιακουμάκη, δημοσιογράφου-συγγραφέα
Υπάρχουν ακόμα οι γραφικές εκείνες στιγμές που μπορείς να διασκεδάσεις, να χαρείς και να απολαύσεις τον ερχομό του καινούργιου χρόνου. Ακόμα και άλλες εκδηλώσεις διαφορετικές στην πορεία του κάθε χρόνου. Γιορτές χαρούμενες, εορταστικές, που η μια παρασέρνει την άλλη στο ρυθμό της νέας τάξης πραγμάτων, γενικότερα της παγκοσμιοποίησης που θέλει τους νέους και γενικά όλους εμάς στο δικό της άχαρο ρυθμό.
Εκείνες οι οικογενειακές συνάξεις που έφερναν ζεστασιά στις ψυχές των ανθρώπων, οι στιγμές του ρομαντισμού, της αυτοπεποίθησης, γεμίζουν ακόμα την ψυχή σου και σε κρατούν δέσμιο όση ώρα κρατάνε, αρκεί να τις πετύχεις, να τις βρεις στο ψάξιμό σου.
Δεν θα ήθελα ποτέ η δημοσιογραφική πένα μου να προβεί σε διαφήμιση κάποιου χώρου, συγκριτικά με ισάξιους άλλους, αλλά ορμώμενος από εκείνη την καταπληκτική παραμονή Πρωτοχρονιάς που πέρασα τυχαία, θα ήθελα να εξυμνήσω παλιούς καλούς καιρούς που συνεχίζονται όταν ψάξεις και που δεν έσβησαν ακόμα.
Ψάχνοντας με την παρέα μου εκείνο το βράδυ κάποιο μέρος να χωθούμε και να γιορτάσουμε κι εμείς την αλλαγή του χρόνου, ο δρόμος μας έβγαλε κάπου εκεί στην Αλικαρνασσό πάνω ακριβώς από το κύμα της καινούργιας παραλιακής.
Ολα τα κέντρα σχεδόν ήταν σκοτεινά, κλεισμένα για τη βραδιά. Μια ταμπέλα μόνο υπήρχε φωτεινή που περίμενε κόσμο. “Θαλασσινή αύρα” έγραφε επάνω της. Χωθήκαμε μέσα. Τι άλλο να κάναμε έπειτα από πολλή ώρα αναζήτησης.
“Είμαστε κομπλέ”, μας είπαν. Τελικά με άψογη ευγένεια μας βρήκαν κάποιο χώρο και βολευτήκαμε.
Δεν θα έγραφα ποτέ τίποτα για τη βραδιά εκείνη, μήτε σκοπός είναι να διαφημίσω το υπέροχο αυτό ταβερνάκι που όντως διαφέρει από πολλά και σε οδηγεί πίσω σε αξέχαστες εποχές, τότε που οι άνθρωποι ήξεραν και ήθελαν να γλεντήσουν.
Δεν είχα καθόλου αυτό το σκοπό να γράψω.Οταν όμως ένας γραφικός τύπος πήρε την κιθάρα του και ο έτερος παραδοσιακός το μπουζούκι του, γέμισε η αίθουσα από μελωδίες. Μελωδίες αξέχαστες, μελωδίες γλυκές, απίθανες, γιορταστικές, που σε έφερναν πίσω και όχι πολλά χρόνια, να ζήσεις ξανά και να θυμηθείς αλήθεια πως γιόρταζαν αυτές τις μέρες οι παλαιότεροι, οι γονείς μας.
Εκείνα τα αξέχαστα τραγούδια, εκείνη η γλυκιά μουσική, η όμορφη, η απαλή από δυο δεξιοτέχνες που ήξεραν να την προσφέρουν, ένωσε με μιας τις παρέες σε μια οικογένεια.
Μια οικογένεια χαρούμενη, γιορταστική, όπως εκείνο τον παλιό καιρό που οι άνθρωποι ήθελαν και ήξεραν πώς να διασκεδάσουν.
Στιγμές αξέχαστες, καταπληκτικές, που η φαντασία οργιάζει και που δείχνουν στους νέους μας πως είναι η πραγματική διασκέδαση. Δεν υποτιμούμε φυσικά κανένα άλλο είδος και τρόπο διασκέδασης. Ομως, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε ποτέ τον παλιό εκείνο καιρό που φέρνει αναμνήσεις και ποιότητα διασκέδασης κατά την άποψή μας.
Μπράβο σε εκείνους που συνεχίζουν και διατηρούν ακόμα αυτό το ρυθμό και τον τρόπο των αναμνήσεων. Για εμάς υπήρξε μια βραδιά πραγματικά αξέχαστη και ωραία. Χρόνια πολλά σε όλους και καλό χρόνο να έχουμε.

