Δυστυχώς κάθε φορά επαναλαμβανόμαστε για τις σημερινές ελληνικές κωμωδίες.
Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΣ
Σκην.: Παναγιώτης Φαφούτης
Πρωτ.: Σμαράγδα Καρύδη, Τιτίκα Στασινοπούλου, Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, Πέτρος Λαγούτης, Ερρίκος Λίτσης
H Βέρα είναι πρώην αεροσυνοδός που έχει παντρευτεί τον εκατομμυριούχο πρόεδρο μιας ιστορικής ποδοσφαιρικής ομάδας. Όταν εκείνος πεθαίνει σε δυστύχημα με την ερωμένη του, εκείνη καλείται να ανταποκριθεί στον μοναδικό αλλά κρίσιμο όρο που έχει θέσει στη διαθήκη του: για να κερδίσει την περιουσία του άντρα της, η Βέρα θα πρέπει ν’ αναλάβει πρόεδρος της ομάδας και να εξασφαλίσει την παραμονή της στην Α’ κατηγορία. Γι’ αυτό θα πρέπει να εξοικειωθεί επειγόντως με τον ‘εξωγήινο’ κόσμο του ποδοσφαίρου και να αποφύγει τις παγίδες που της στήνει ο αντιπρόεδρος ο οποίος εποφθαλμιά τη θέση της.
Μία από τις οικουμενικές διαφορές στις σχέσεις άντρων και γυναικών είναι η διαμετρικά αντίθετη σχέση τους με το ποδόσφαιρο. Φανταστείτε λοιπόν μια κωμωδία που βασίζεται σ’ αυτή την τόσο ξεκάθαρη διαφορά ενδιαφέροντος για το άθλημα, ενσωματωμένη στην τόσο ιδιόμορφη ελληνική ποδοσφαιρική πραγματικότητα, με άφθονες αφορμές για να σατιριστεί ο ποδοσφαιρικός κόσμος και οι διαφορές των φύλων, και θα καταλάβετε πόσες ευκαιρίες χάνει η ταινία του Φαφούτη.
Το σενάριο ομολογουμένως φαίνεται να γνωρίζει αρκετά καλά τα ποδοσφαιρικά πράγματα της χώρας, ενσωματώνοντας διάλεκτο (οι σχετικές λεκτικές απορίες της Βέρας), περιστατικά (ο ‘τελειωμένος’ ρουμάνος προπονητής, η σχέση υποτέλειας μικροδημοσιογράφων με παράγοντες) και πρόσωπα (η έξυπνη αξιοποίηση του Γιώργου Γεωργίου στο τρέιλερ -γιατί άραγε δε βρίσκεται και στο φιλμ;- και η διασκεδαστική σύντομη εμφάνιση του Αντώνη Καρπετόπουλου). Το ζήτημα είναι ότι όλες οι έξυπνες ιδέες του, από την κεντρική μέχρι τις επιμέρους, είναι διασπαρμένες μέσα σε μια ανερμάτιστη πλοκή που υποφέρει ακόμη περισσότερο από την ανάλογου ύφους σκηνοθεσία (πρόχειρη εκτέλεση των σκηνών, αδιαφορία για τους χαρακτήρες, ανυπαρξία κάδρων, υποτυπώδης υποκριτική καθοδήγηση). Η ορεξάτη Καρύδη αδικείται ως Βέρα, αφού μπορεί τον ρόλο να τον ξέρει καλά ως παραλλαγή της τηλεοπτικής Ντάλιας (που ενισχύει ακόμη και σήμερα τη δημοφιλία της ηθοποιού) αλλά δεν της προσφέρει αρκετά συναρπαστικό υλικό για να τον διαφοροποιήσει και να τον κάνει εξίσου αξιομνημόνευτο (η Ντάλια ήταν πιο ολοκληρωμένος και διασκεδαστικός χαρακτήρας), ενώ ο ρουμάνος αλκοολικός προπονητής του Λίτση χαραμίζεται, με συμμετοχή του χαρακτήρα στην πλοκή δυσανάλογη της δυναμικής του. Η γενικότερη αίσθηση, γι’ ακόμη μια φορά, είναι μια κωμωδία που φτιάχτηκε για ν’ απευθυνθεί σε κοινό που όχι απλώς θ’ αναγνωρίσει αλλά -το χειρότερο- θ’ αρκεστεί στις ευτελείς τηλεοπτικές της καταβολές και θα κληθεί να τις εκτιμήσει προκειμένου να διασκεδάσει. Πάντως, για να έχετε ένα μέτρο σύγκρισης σε κωμωδίες σχετικής θεματολογίας, αναζητήστε το «Fever pitch» (ε.τ. «Πυρετώδης κατάσταση», Ντέιβιντ Έβανς, 1997, με τον Κόλιν Φερθ- προσοχή, όχι το αμερικανικό ριμέικ με τη Ντρου Μπάριμορ), κινηματογραφική διασκευή του ομώνυμου βιβλίου του Νικ Χόρνμπυ.

