Eπιμέλεια Άννα Κωνσταντουλάκη

«Δυστυχώς όμως υπήρχαν και κάποιοι «φιλόζωοι» στη γειτονιά που τον χτυπούσαν, τον τρόμαζαν και κάποιοι «πολιτισμένοι» που ενοχλούνταν από την παρουσία του και το γαύγισμά του.

Έκαναν παράπονα και απειλούσαν να τον εξοντώσουν με φόλες και διάφορα άλλα μέσα»


Πριν αποκτήσει το δικό του σπίτι και κυκλοφορούσε αδέσποτος στους δρόμους της πόλης, τον φώναζαν Αζούρ, Μπούμπυ, Τάσο, Αλέκο και πολλά άλλα ονόματα όσοι τον τάιζαν στην γειτονιά. Η Μαρίνα Πατεράκη η οποία τελικά τον υιοθέτησε, τον βάπτισε Ρόμπιν γιατί της θύμιζε τον Robin Hood, δηλαδή τον Ρομπέν των Δασών.

“Εχω ήδη ένα σκυλί τον Λούις και δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να αγαπήσω άλλο σκυλί αλλά τώρα πια δεν μπορώ να τον αποχωριστώ”, λέει η Μαρίνα που μας γράφει την ιστορία του.

«Πριν από ένα χρόνο περίπου, εμφανίστηκε στη γειτονιά ένας χαριτωμένος αλητάκος περίπου 2 ετών, φασαριόζος και πολύ παιχνιδιάρης. Μας κέρδισε όλους με τη ζωντάνια και τη φιλικότητά του. Τον έλεγαν Μπούμπυ, Αζούρ, Τάσο, Αλέκο, ονόματα που του έδωσαν εκείνοι που τον τάιζαν. Ήταν παντού, έτρεχε σε όλους, απαιτούσε χάδια και ερχόταν μαζί μου όταν έβγαζα βόλτα το Λούις το σκύλο μου.

Κάποιο βράδυ, γρατζούνισε τρομαγμένος την πόρτα του σπιτιού μου. Ποιος ξέρει τι τον είχε φοβίσει... Τον άφησα να κοιμηθεί μέσα και από τότε ερχόταν κάθε βράδυ για ύπνο και το πρωί έφευγε για το σεργιάνι του στην πόλη.

Δυστυχώς όμως υπήρχαν και κάποιοι «φιλόζωοι» στη γειτονιά που τον χτυπούσαν, τον τρόμαζαν και κάποιοι «πολιτισμένοι» που ενοχλούνταν από την παρουσία του και το γαύγισμά του. Έκαναν παράπονα και απειλούσαν να τον εξοντώσουν με φόλες και διάφορα άλλα μέσα.

Από τότε ο Ρόμπιν μένει μαζί μου. Το ονόμασα έτσι γιατί μου θύμιζε το Robin Hood, δηλαδή το Ρομπέν των Δασών, μόνο που στην περίπτωση του, ήταν ένας Ρομπέν της πόλης. Στην αρχή, ήταν δύσκολα, αφού δεν είχε συνηθίσει να ζει σε σπίτι. Δεν ήξερε πώς να συμπεριφερθεί, δε γνώριζε κώδικες επικοινωνίας και εκφραζόταν μόνο μέσω του γαυγίσματος. Σιγά- σιγά όμως προσαρμόστηκε στους ρυθμούς μου. Ο Λούις τον αποδέχτηκε αμέσως. Τώρα πια είναι καθαρός, παχουλός και κολλημένος πάνω μου. Είναι ένας χαρούμενος σκύλος που ποτέ δεν κάνει ζημιές στο σπίτι. Παίζει διαρκώς και λατρεύει τα πλαστικά παιχνίδια που βγάζουν ήχο. Τρελαίνεται για τις βόλτες και περιμένει με αγωνία τη στιγμή που θα πάμε στα τείχη για να συναντήσει του φίλους του και να παίξει μαζί τους. Κάθε φορά που βγαίνουμε βόλτα, αναγνωρίζει όλους εκείνους που τον φρόντιζαν και τους ευγνωμονεί κάνοντας τους χαρές. Αντιπαθεί υπερβολικά τα μηχανάκια, εκείνους που τον κοιτούν επίμονα στα μάτια, φοβάται τη βροχή και τις αστραπές, ενώ τον ηρεμεί η απαλή μουσική. Του αρέσουν τα χάδια στο κεφάλι και γαυγίζει όταν βαριέμαι να παίξω μαζί του. Είναι πεισματάρης και θέλει πάντα να γίνεται το δικό του.»