Δύο ιδανικές προτάσεις για κινηματογραφική έξοδο, διαφορετικού ύφους και διάθεσης.



NEW YORK, I LOVE YOU



Σκην.: Φατίχ Ακίν, Ιβάν Ατάλ, Άλεν Χιουζ, Σούντζι Ιγουάι, Γουέν Τζιάνγκ, Τζόσουα Μάρστον, Μίρα Ναΐρ, Μπρετ Ράτνερ, Ράνταλ Μπάλσμαϊερ, Σεκάρ Καπούρ, Νάταλι Πόρτμαν

Πρωτ.: Σάια ΛαΜπάφ, Τζούλι Κρίστι, Άντον Γιέλτσιν, Ρόμπιν Ράιτ Πεν, Κρις Κούπερ, Νάταλι Πόρτμαν, Άντυ Γκαρσία, Κριστίνα Ρίτσι, Ορλάντο Μπλουμ, Χέιντεν Κρίστενσεν, Ίθαν Χωκ, Maggie Q



Στη σημερινή Νέα Υόρκη παρακολουθούμε διαδοχικά πολλές διαφορετικές ερωτικές ιστορίες, που περιλαμβάνουν απώλεια, συνάντηση, φλερτ, χωρισμό, προσέγγιση, διεκδίκηση, αναθέρμανση, ολοκλήρωση.

Πρόκειται για τη δεύτερη ταινία της σειράς Cities of Love που ξεκίνησε το 2006 με το «Paris, je t’aime» σε μια ιδέα που συνέλαβε και καθοδηγεί ο 40χρονος γάλλος παραγωγός Emmanuel Benbihy, ο οποίος διαμόρφωσε το σχέδιο ώστε να συμπεριλάβει μία μεγαλούπολη από κάθε χώρα- όχι αναγκαστικά την πρωτεύουσα. Το 2011 αναμένεται το «Shanghai, I Love You» ενώ το Ρίο και η Ιερουσαλήμ θα είναι οι αμέσως επόμενες πόλεις της σειράς. Σε κάθε ταινία συμμετέχουν πολυάριθμοι σκηνοθέτες διαφόρων εθνικοτήτων, που έχουν δικαίωμα επιλογής ξεχωριστών συνεργατών και υποχρέωση εκπλήρωσης του αποσπάσματός τους σε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα.

Σε σύγκριση με την πρώτη ταινία της σειράς, η «Νέα Υόρκη» είναι μια αφηγηματικά ελαφρώς πιο ενδιαφέρουσα εκδοχή της κεντρικής ιδέας, κυρίως χάρη στην ευρηματικότητα των ιστοριών που τελειώνουν πολύ διαφορετικά απ’ ό,τι αρχίζουν. Ντυμένες με έξυπνους, άμεσους διάλογους, στιλιζαρισμένες με μελαγχολικό ρομαντισμό (ούτε γλυκανάλατο, ούτε κυνικό, απλώς προσγειωμένα αισιόδοξο), εξαιρετικό καστ που ανταποκρίνεται σε κάθε ρόλο, επιφυλάσσοντας μερικές ευχάριστες εκπλήξεις (ο ΛαΜπαφ, ο Γιέλτσιν, η Ολίβια Θέρλμπι) ή απλώς δικαιώνοντας τις προσδοκίες (Κρίστι, Τζέιμς Κάαν, Ράιτ-Πεν, Έλι Γουάλας, Maggie Q).

Η σπονδυλωτή αφήγηση καλύπτει ένα ευρύ συναισθηματικό και ηλικιακό φάσμα, παρουσιάζοντας εκδοχές του έρωτα όπως αυτές θα μπορούσαν να προκύψουν σ’ ένα μεγάλο αστικό κέντρο (η κεντρική ιδέα της σειράς άλλωστε) και ιδιαιτέρως στη μεγαλύτερη μητρόπολη του πλανήτη. Δεδομένης λοιπόν της τοποθεσίας και του πνεύματος του φιλμ, η ομοφυλοφιλία παρουσιάζεται περισσότερο ‘διακριτικά’ απ’ όσο θα περίμενε κανείς (όπως και στην προηγούμενη ταινία) παρόλαυτά με την ίδια ομορφιά και τρυφερότητα με τα ετεροφυλόφιλα ζευγάρια, και γενικά ο ρομαντισμός μετριάζεται από το χιούμορ, τη θλίψη, τις συχνά αόριστες εκβάσεις των ιστοριών και το γενικότερα συγκρατημένο ύφος που προσδίδει το χαμηλών τόνων σάουντρακ και οι φωτισμοί.

Ο ‘συνωστισμός’ σκηνοθετών, ηθοποιών και ιστοριών, αντανακλά τον υπερ-πληθυσμό των σημερινών μεγαλουπόλεων, ενώ η ποικιλία και η διαδοχή των αποσπασμάτων τονίζει τον φευγαλέο χαρακτήρα των συναντήσεων που μπορεί να εξελιχτούν σε αίσθημα αλλά μπορεί και όχι. Σημασία έχει να εκμεταλλευτεί κανείς τις ευκαιρίες που του δίνει η πόλη να προσεγγίσει κάποιον που του αρέσει. Η ταινία δεν υπόσχεται αλλά ούτε αποθαρρύνει, αποδεικνύοντας την πιστή της στην αγάπη (Κλόρις Λίτσμαν- Έλι Γουάλας), προειδοποιώντας όμως ότι χρειάζεται επιμονή και προσπάθεια (Ρόμπιν Ράιτ Πεν-Κρις Κούπερ, Ρέιτσελ Μπίλσον- Χέιντεν Κρίστενσεν), έστω κι αν η απόπειρα δεν καταλήξει πάντα εκεί που θέλουμε (Ίθαν Χωκ- Μάγκι Κιου). Εξαιρετική στιγμή του φιλμ η ιστορία με τη Τζούλι Κρίστι, τον Σάια ΛαΜπαφ και τον Τζον Χερτ, σκηνοθετημένη από τον Σεκάρ Καπούρ.

ΜΟΟΝ

Σκην.: Ντάνκαν Τζόουνς

Πρωτ.: Σαμ Ρόκγουελ, Κέβιν Σπέισυ (φωνή GERTY), Ντόμινικ ΜακΈλιγκοτ, Ματ Μπέρυ, Κάγια Σκοντελάριο



Σε μια μελλοντική εποχή, ο Σαμ Μπελ εργάζεται σ’ έναν διαστημικό σταθμό πάνω στη Σελήνη, με μοναδικό σύντροφο τον υπολογιστή GERΤY, ο οποίος δείχνει ιδιαίτερη κατανόηση στα ανθρώπινα προβλήματα. Το κύριο καθήκον του Σαμ είναι να συγκεντρώνει ένα υλικό που πλέον αποτελεί το κύριο καύσιμο συστατικό στη Γη. Μετά από ένα ατύχημα, ο Σαμ ξυπνάει και ανακαλύπτει ότι δεν είναι μόνος του- ότι δεν είναι καν ο μοναδικός Σαμ μέσα στη βάση. Απλώς μια παραίσθηση της μοναξιάς του ή αποκάλυψη ενός τραγικού εταιρικού μυστικού;

Πληροφοριακά, ο Τζόουνς είναι ο γιος του Ντέιβιντ Μπάουι, και μ’ αυτή την ταινία κάνει το κινηματογραφικό του ντεμπούτο. Ξεπερνώντας τη συνάφεια με το «2001» του Κιούμπρικ (εξάλλου δεν είναι η μόνη ταινία που έχει έναν υπολογιστή με προσωπικότητα), θα μπορούσε κανείς να αντιμετωπίσει την ταινία ως …δράμα δωματίου στο διάστημα, αφού η πλοκή επικεντρώνεται ουσιαστικά στον Σαμ, με τον GERTY και το υπόλοιπο καστ να εμφανίζονται απλώς βοηθητικά. Ο GERTY βοηθάει τον Σαμ να βγει στο όχημά του και ν’ ανακαλύψει τον κλώνο του, η γυναίκα και το παιδί του απλώς παρέχουν κίνητρο για επιστροφή στη Γη και αφορμή για εξέλιξη της πλοκής, ενώ η ομάδα διάσωσης είναι κίνητρο για την τελική απόφαση του Σαμ στη συμφωνία του με τον κλώνο.

Το αληθινό δράμα του χαρακτήρα είναι φυσικά η πολλαπλότητά του. Μέσα από την οσκαρική ερμηνεία του Ρόκγουελ, η ταινία μεταδίδει την ανθρώπινη υπόσταση κάθε κλώνου, την ισότητά τους, τη θλίψη της άγνοιας, και φυσικά το αίτημα σεβασμού που αξίζει κάθε ανθρωπινή ζωή. Η απώλεια μνήμης, η παραλλαγή στο παρουσιαστικό τους, η αμοιβαία συμπάθεια, οι διακριτικές αποκαλύψεις του σεναρίου (η βιντεο-κλήση στο σπίτι, η τιμωρία των υπευθύνων της Λούναρ στο τέλος που δίνεται μέσω ηχητικού αποσπάσματος), όλα ενισχύουν τη διάσταση ανάμεσα στην εικόνα του ανθρώπινου όντος και του πειραματόζωου, από την οποία προσπαθούν να συνέλθουν οι δύο Σαμ.

Η ταινία είναι λιτή, ολιγαρκής αλλά συνεπής στους στόχους της και με επίγνωση του είδους που υπηρετεί. Τα εφέ δεν είναι ιδιαιτέρως περίπλοκα ή εντυπωσιακά, αλλά υπηρετούν θαυμάσια την αισθητική συνοχή και τις ανάγκες της πλοκής. Το εσωτερικό του σταθμού είναι όμορφο και βουτηγμένο στο γαλήνιο άσπρο που αναχαιτίζει τυχόν αδικαιολόγητες εξάρσεις δράσης και δράματος, συμβαδίζοντας με τη διαλλακτικότητα των χαρακτήρων και τη μελαγχολία της ιστορίας. Θαυμασμός αλλά και προειδοποίηση για τις προόδους της επιστήμης, με προτεραιότητα στην ανθρώπινη ευαισθησία και αξιοπρέπεια.