Κείμενο : Αναγνωστόπουλος Γιώργος

Φωτογραφίες : Αναγνωστόπουλος Γιώργος , Ζαχαράκης Γιώργος

Ο Όμιλος Φίλων Βουνού και Θάλασσας πραγματοποίησε το Σαββατοκύριακο 17-18 Οκτωβρίου εξόρμηση στα Σφακιά πραγματοποιώντας μία πεζοπορική και μια ορειβατική πορεία ταυτόχρονα.

Αναχωρήσαμε στις 3 το μεσημέρι του Σαββάτου από τα ΚΤΕΛ της Χανιώπορτας και κάναμε την πρώτη μας μικρή στάση στη Γεωργιούπολη.

Στη συνέχεια περάσαμε από τις Βρύσες, το οροπέδιο Ασκύφου και κάναμε τη δεύτερη στάση στην είσοδο του φαραγγιού της Ίμπρου. Ο καιρός χειμωνιάτικος. Ομίχλη, σύννεφα και βροχή. Όλοι οι Φίλοι του Ομίλου μια μεγάλη παρέα απολαμβάνουμε σφακιανές πίτες και ρακί μέσα στη ζεστασιά του μαγαζιού. Οι συζητήσεις , τα ανέκδοτα και τα πειράγματα δίνουν και παίρνουν. Εκείνη τη στιγμή κάποιος φίλος του Ομίλου μας τηλεφωνεί από την Ανώπολη και μας ενημερώνει ότι βρέχει καταρρακτωδώς.

Έχει αρχίσει να σουρουπώνει και επιβιβαζόμαστε στο λεωφορείο με κατεύθυνση προς την Ανώπολη. Φθάνουμε όλοι γύρω στις 9 το βράδυ στην Ανώπολη. Ένα μεγάλο τραπέζι στρώνεται στην πλατεία και δειπνούμε όλοι μαζί. Λίγο αργότερα το κέφι ανεβαίνει και δεν αργεί να στηθεί ο χορός. Οι περισσότεροι τακτοποιούνται σε δωμάτια στην Ανώπολη και οι υπόλοιποι μαζί με τον οδηγό του λεωφορείου στα Σφακιά. Η βροχή δεν έχει σταματήσει να πέφτει. Ρωτάμε τους ντόπιους για τον αυριανό καιρό, αλλά απάντηση με σιγουριά δεν παίρνουμε. Τα τηλεοπτικά κανάλια προβλέπουν βροχές και καταιγίδες. Οι ντόπιοι οδηγοί αυτοκινήτων μας ρωτούν τι θα κάνουμε. Τους απαντούμε ότι θα σηκωθούμε κανονικά στις 6 το πρωί και θα εκτιμήσουμε τότε την κατάσταση.

Πρωινό ξεκίνημα στις 5.30 το πρωί της Κυριακής. Ο καιρός είναι βαρύς, αλλά έχει ψιλόβροχο. Αποφασίζουμε να πραγματοποιήσουμε την ανάβασή μας στην ψηλότερη κορυφή των Λευκών Ορέων, τις Πάχνες ( 2452 μ.) Τα αυτοκίνητα μας μεταφέρουν μετά από μια ώρα και πορεία 22 χλμ σε χωματόδρομο λίγο πριν τις Ρουσιές( 1850 μ.). Στο δρόμο, ο οδηγός του αυτοκινήτου, κτηνοτρόφος και άριστος γνώστης της περιοχής, μου αποκαλύπτει πόσο δύσκολη είναι η πορεία στα Λευκά Όρη όταν πέφτει ομίχλη, λέγοντάς μου μια περιπέτεια που είχε ο ίδιος προσωπικά.

Πράγματι, δεκαπέντε μέρες νωρίτερα μαζί με τον αρχηγό της πορείας και τον πρόεδρο του Ομίλου είχαμε πραγματοποιήσει διερευνητική πορεία. Φθάνοντας στις Πάχνες «με έκοψε κρύος ιδρώτας». Γύρω -γύρω αναρίθμητες κορυφές με ύψος πάνω από 2000μ. και ανάμεσά τους κρατήρες σε ένα ομοιόμορφο τοπίο. Με τρομάζει η ιδέα ότι μπορεί να χάσεις τον προσανατολισμό σου με ομίχλη. Σ΄ ένα άλλο βουνό με τη βοήθεια της πυξίδας μπορείς να χαράξεις μια πορεία και ακολουθώντας την να καταλήξεις σε κάποιο χωματόδρομο και κατόπιν σε κάποιο χωριό. Εδώ όμως θα εγκλωβιστείς στους κρατήρες ή θα κάνεις συνεχή ανεβοκατεβάσματα σε ομοιόμορφο τοπίο. Εδώ φαίνεται η χρησιμότητα των συστημάτων δορυφορικής πλοήγησης (GPS) και μάλιστα χαρτογραφημένα με το μονοπάτια της περιοχής και αν είναι δυνατόν με προφορτωμένη την πορεία που θα ακολουθήσεις.

Είμαστε 13 άτομα που θα πραγματοποιήσουμε την πορεία και διαθέτουμε 5 GPS χαρτογραφημένα με προφορτωμένη την πορεία που θα ακολουθήσουμε. Έτσι σε περίπτωση ομίχλης απλώς θα επιβραδυνθεί ο ρυθμός πραγματοποίησης της πορείας.

Φθάνουμε στις Ρουσιές χαράματα. Ο καιρός είναι γλυκός. Μπαίνουμε στο ασφαλές, φαρδύ, ευδιάκριτο μονοπάτι και πεζοπορούμε για 45 λεπτά. Φθάνουμε σε χαρακτηριστική δεξαμενή ομβρίων υδάτων σε κομβικό σημείο , το οποίο δυστυχώς δεν έχει σήμανση. Ευθεία το μονοπάτι οδηγεί στη θέση Κατσιβέλι και αριστερά στις Πάχνες. Ακολουθούμε τον αριστερό κλάδο.

Η βροχή έχει σταματήσει και πεζοπορούμε κάτω από έναν καταγάλανο ουρανό με μικρά, αραιά, άσπρα συννεφάκια. Ο ήλιος ανατέλλει και στέλνει τις πορτοκαλιές ακτίνες του πάνω στα κοκκινοχώματα του βουνού δίνοντας στο τοπίο ένα έντονο κόκκινο χρώμα που έρχεται σε αντίθεση με τους μαύρους κρατήρες.

Μετά από 2,5 ώρες συνολική ανάβαση, βρισκόμαστε στις Πάχνες ( 2452 μ ), την ψηλότερη κορυφή των Λευκών Ορέων. Η θέα είναι εντυπωσιακή. Ένα βήμα δίπλα μας οι κορυφές Τροχάρης (2402 μ.), Στέρνες (2336 μ.), Μαδάκι (2226 μ.), Σβουριχτή (2356μ. , και Ζαρανοκεφάλα (2100μ.). Μπροστά μας οι κόλποι Κισσάμου και Χανίων, νότια το Λιβυκό Πέλαγος και ανατολικά μας να δεσπόζει η κορυφή του Ψηλορείτη, Τίμιος Σταυρός ( 2456 μ.).

Αρχίζουμε να κατεβαίνουμε από τη απότομη δυτική πλευρά με τις πολλές σάρες. Ευτυχώς όμως, η καταρρακτώδης βροχή που έχει πέσει τις προηγούμενες ώρες έχει δημιουργήσει ένα στρώμα λάσπης πάνω στο οποίο έχουν σταθεροποιηθεί οι κινούμενες πέτρες. Έτσι το κατέβασμα γίνεται παιχνιδάκι.

Με ακριβείς ελιγμούς μέσα από συγκεκριμένα περάσματα και έχοντας συνεχώς δεξιά μας την κορυφή Μαδάκι βρίσκουμε μονοπάτι που οδηγεί στη θέση Κατσιβέλι , όπου βρίσκεται το μικρό καταφύγιο του ΕΟΣ Χανίων. Κάνουμε μια στάση δίπλα στο μεγάλο μιτάτο και μετά από είκοσι λεπτά παίρνουμε το ευδιάκριτο μονοπάτι έχοντας αριστερά μας και δεξιά μας τις κορυφές Μαδάκι και Σβουριχτή. Φθάνουμε κυκλικά στιςς Ρουσιές μετά από 6 συνολικά ώρες πορείας.

Ακολουθώντας το παλιό μονοπάτι και άλλοτε το χωματόδρομο με νότια πορεία μπαίνουμε στη δασωμένη πλαγιά του βουνού . Περνώντας μέσα από κατάφυτο φαράγγι και έχοντας θέα το καταγάλανο Λιβυκό Πέλαγος και τη Γαύδο φθάνουμε στην Ανώπολη μετά από 9 ώρες πορείας και έχοντας διανύσει 24 χλμ απόσταση. Επιβιβαζόμαστε στο λεωφορείο και πάμε να συναντήσουμε την πεζοπορική ομάδα που έχει πραγματοποιήσει δύο πορείες. Μία από τον Αι-Γιάννη μέχρι το “Κούτελο” με την υπέροχη θέα, Άγιος Παύλος – παραλία Αγίας Ρουμέλης και μία εντυπωσιακή κατάβαση Αράδαινα - Λιβανιανά – Λουτρό.

Τρισδιάστατη διαδραστική απεικόνιση της πορείας, φωτογραφίες, βίντεο καθώς και παλιότερες πορείες με άρθρα φίλων μας δημοσιευμένα στην “Πατρίδα” μπορείτε να δείτε στην ιστοσελίδα του Ομίλου www.friendsofnature.gr.