Eπιμέλεια Άννα Κωνσταντουλάκη

Ο Αριστείδης Αθανασάκης είχε ορκιστεί να μην αποκτήσει ποτέ ξανά κατοικίδιο μετά τον θάνατο του Σάββα του αγαπημένου του σκύλου.

Μέχρι που συνάντησε ένα χνουδωτό μπαλάκι με το όνομα Ζιζέλ η οποία αποδείχθηκε εκτός από εξαιρετική παρέα και υποδειγματική συγκάτοικος.

Αυτή είναι η ιστορία της.

“Όλα ξεκίνησαν ένα μεσημέρι, κατά την διάρκεια του μεσημεριανού ύπνου ,όταν η φωνή της γειτόνισσας από το απέναντι μπαλκόνι με ξύπνησε. Ήθελε να μου δείξει το νέο της κατοικίδιο ,ένα μαλλιαρό κουτάβι 2 μηνών που είχε βρει στο δρόμο όταν κάποιος ʽʽΕυαίσθητος Ηρακλειώτηςʼʼ είχε εγκαταλείψει κοντά στη Ρομαντική Γωνία. Το κοίταξα, χαμογέλασα και συνέχισα τον ύπνο μου. Οι μνήμες από τον προ 18 μηνών χαμό του Σάββα(του αγαπημένου μου σκύλου) από αυτοκίνητο, ήταν έντονες και είχα πάρει απόφαση να μην ξαναβάλω κατοικίδιο στο σπίτι μου, ούτε καν να ασχοληθώ ξανά με ζωντανό στη ζωή μου. Αμ δε….

Η γειτόνισσα που με τόσο ενθουσιασμό καμάρωνε για το νέο της απόκτημα, σύντομα άρχισε να το βαριέται και να το απομονώνει στο μπαλκόνι κλείνοντας ερμητικά την μπαλκονόπορτα..Η κατάσταση αυτή κράτησε καμιά βδομάδα, ώσπου μία μέρα με παρακάλεσε να κρατήσω την Ζιζελ για 5 μέρες μέχρι να γυρίσει από Αθήνα. Δέχτηκα, πιο πολύ για να προσφέρω σε αυτό το χνουδωτό μπαλάκι λίγες μέρες φροντίδας που τόσο είχε στερηθεί στους μόνο 3 μήνες ζωής του και για την μακαρία του Σάββα βεβαίως βεβαίως!!!

Αυτό ήταν. Οι 5 μέρες έχουν γίνει αισίως 760 (2 χρόνια και ένας μηνάς) και η Ζιζέλ απολαμβάνει πλέον μια άνετη διαμονή στο σπίτι μου..Κανείς δεν περίμενε πως το αεικίνητο αυτό κουτάβι που κατασπάραζε στο διάβα του οτιδήποτε κινούταν ή όχι ,δάγκωνε φιλικά αλλά ασταμάτητα κ σε σημείο ψυχοπάθειας ,σε κάθε προσπάθεια για χάδι, θα γινόταν σχεδόν υπόδειγμα συγκάτοικου… Ίσως τώρα, αν οι πρώην ιδιοκτήτες της την έβλεπαν, θα ζήλευαν, αλλά μάλλον δεν ξέρουν ότι για να έχεις σκύλο πρέπει να ασχοληθείς μαζί του για να σου βγάλει και αυτός με την σειρά του τον καλύτερο του εαυτό! Δεν μπορείτε δηλαδή κύριε να θέλετε και την πίτα ολόκληρη και την Ζιζέλ χορτάτη… πρέπει να φάει και αυτή λίγο απ την πίτα σας…

Η Ζιζέλ,είναι πολύ καλή. Κοινωνική και αγαπάει τους ανθρώπους πιο πολύ ακόμα και από τους φίλους της στα τείχη (Ανέστης, Jacky,Χάρης κλπ) Είναι όμως και ανεξάρτητη και πολύ πεισματάρα..Όταν θέλει κάτι μάλλον θα το αποκτήσει και εδώ φταίω εγώ που της έχω αδυναμία ..Και αν δεν το αποκτήσει τότε μάλλον θα ξεσπάσει σε κανένα καπέλο μου, ή στην θήκη με τα cd. Επιπλέον είναι και τυχερούλα καθώς προσπαθώ να την φροντίσω όσο δεν πρόλαβα να φροντίσω τον άτυχο Σάββα… Έτσι προσπαθώ να την κάνω συχνά βόλτα και να μην την αφήνω πολλές ώρες μόνη κατά το δυνατόν… Και επειδή κινούμαι σχεδόν πάντα με το μηχανάκι φρόντισα και πήρα μια μεγάλη τσάντα-μάρσιπο για να την έχω συνοδηγό, χωρίς να υπάρχει κίνδυνος ατυχήματος ή μπιλιετάκι της τροχαίας.

Η φροντίδα κάθε σκύλου δεν είναι εύκολη υπόθεση, γι αυτό κάποιος που θέλει να τον αποκτήσει πρέπει να είναι έτοιμος για θυσίες, αλλιώς ας ασχοληθεί με κάποιο άλλο άθλημα και ας αφήσει τα ζωντανά στην ησυχία τους. Αν καταφέρει όμως να ασχοληθεί πραγματικά μαζί του ,τότε σίγουρα θα έχει πολλά να κερδίσει από την συμβίωση με τον μαλλιαρό φίλο του..

Η επιλογή είναι δική σας… Εγώ την έκανα”!!

Στη μνήμη του Σάββα, του σκύλου μου που δεν θα ξεχάσω ποτέ…