Η κακοκαιρία της 1ης Νοεμβρίου μας απέτρεψε να επισκεφθούμε την περιοχή της Νίδας και να πραγματοποιήσουμε την καθιερωμένη διάσχιση του Ψηλορείτη. Τα χιόνια της πρώτης χειμερινής περιόδου που έπεσαν εκείνο το Σαββατοκύριακο, έδωσαν την ολόλευκη ομορφιά στις κορυφές και τις πλαγιές του ορεινού όγκου. Το θαυμάζαμε από το Ηράκλειο και σκεφτόμασταν αν θα μπορούσαμε να ανέβουμε στην κορυφή του χωρίς δυσκολίες.

Το παρατεταμένο “καλοκαιράκι” μας έδωσε αυτή την δυνατότητα να πραγματοποιήσουμε την διάσχιση.

Η αναβληθείσα ανάβαση έγινε το Σάββατο 21 Νοεμβρίου ανήμερα της “Παναγίας της Μεσοπορίτισσας”.

Ξεκινάμε το πρωί σκοτάδι ακόμα από το Ηράκλειο.

Ανηφορίζοντας προς την Τύλισο αρχίζει να φωτίζει με τα υπέροχα χρώματα της ανατολής. Περνάμε από τις Γωνιές και πριν τα Ανώγεια το λεωφορείο μας στρίβει για το οροπέδιο της Νίδας. Η πρωινή πάχνη εδώ ψηλά δίνει την εντύπωση ότι όλα είναι χιονισμένα, όλα κρυσταλλιασμένα.

Στις επτά περίπου αρχίζουμε να ανηφορίζουμε από το οροπέδιο της Νίδας. Εδώ είναι εμφανείς οι επεμβάσεις στο χώρο, έχουν δημιουργηθεί πλακόστρωτα μονοπάτια, πέτρινο καθιστικό γύρω από τα δέντρα στην πηγή και πέτρινες οντιρίδες στο δρόμο και στην περιοχή της Ανάληψης.

Εχει ομορφύνει πολύ το τοπίο. Πλούσιο και δροσερό νεό τρέχει στην πηγή μετά τις τελευταίες βροχοπτώσεις.

Ανηφορίζουμε στο μονοπάτι, το οροπέδιο στα πόδια μας είναι πανέμορφο με την πρωινή πάχνη να το καλύπτει από άκρη σε άκρη. Είμαστε όλοι καλόκεφοι και αισιόδοξοι ότι θα πετύχουμε το στόχο μας που είναι πορεία διάρκειας δέκα ωρών. Από την βορειοανατολική πλευρά του βουνού στην νοτιοδυτική, από την Νίδα στον Φουρφουρά. Από υψόμετρο 1.400 π. μέτρων θα ανέβουμε στην κορυφή 2.456 μ. και θα κατέβουμε στο Φουρφουρά στα 350μ.

Με σιγανό βήμα φτάνουμε στην πρώτη στάση μας και μπαίνουμε στο λούκι που θα μας οδηγήσει στα Κολλητά.

Οι πρώτες στάμπες του χιονιού κάνουν την εμφάνισή τους και οι φωτογραφικές μηχανές αποθανατίζουν το χιονισμένο και ηλιόλουστο τοπίο.

Ο ήλιος είναι δυνατός και η αντιηλιακή κρέμα απαραίτητη γιατί ο ήλιος του βουνού σε συνδυασμό με το χιόνι, προκαλεί εγκαύματα στο δέρμα.

Στα Κολλητά, μετά από ολιγόλεπτη στάση, ακολουθούμε το μονοπάτι από την εξωτερική πλευρά του βουνού μιας και η ατμόσφαιρα είναι διαυγής για να απολαύσουμε τη θέα προς τη βόρεια πλευρά της Κρήτης. Πίσω μας έχουμε αφήσει την “σέλα του Διγενή” με την “Μαύρη κορυφή” της.

Στο μικρο και ακέραιο μιτάτο κάνουμε στάση για φωτογραφίες και απολαμβάνουμε τη θέα προς το Ηράκλειο με τον Στρούμπουλα και τη Ντία στο βάθος.

Στο βάθος ανατολικά τα Λασηθιώτικα βουνά και στο νότο ο Κόφινας. Αρχίζει να διακρίνεται το μιτάτο στην κορυφή του Ψηλορείτη και έτσι οι απορίες των καινούργιων φίλων “πού είναι η κορυφή;”, παίρνουν απάντηση. Συνεχίζουμε την πορεία μας στο μονοπάτι Ε4 και στη βόρεια σέλα του βουνού αναγκαζόμαστε να ανέβουμε στην κορυφή του Αγκαθιά εξαιτίας του παγωμένου χιονιού. Είναι το σημείο που δεν λιάζεται και το χιόνι έχει παγώσει από τη νύχτα και την ξαστεριά. Με προσοχή διερχόμαστε από ψηλότερο σημείο γιατί εδώ οι κλίσεις του βουνού είναι επικίνδυνες και αρκετά ολισθηρές. Η θέα προς την κορυφή μαγευτική, και οι χιονούρες στην περιοχή δινουν άλλη διάσταση. Απολαμβάνουμε το περπάτημα στο μαλακό χιόνι και τα παιχνίδια σ’ αυτό μας ξαναφέρνουν στη παιδική ηλικία. Οι πρώτοι της ομάδας έχουν ανέβει στην κορυφή και η καμπάνα της εκκλησούλας ηχεί χαρούμενα μέσα στην απόλυτη σιγή του βουνού.

Από εδώ πάνω απολαμβάνουμε όλη την Κρήτη στα πόδια μας. Το Λιβυκό και το Κρητικό πέλαγος, τα Λευκά Ορη, ολόλευκα στις κορυφές τους από το χιόνι, ο Κέδρος, τα Λασηθιώτικα, τα Αστερούσια, τα Ταλλαία, το Κεφάλι, και φυσικά τον Γιούχτα πάνω από το Ηράκλειο. Στα νοτιοδυτικά μέχρι τις παραλίες των Χανίων και στα βορειοδυτικά Ακρωτήρι, Ροδωπού.

Το εκκλησάκι -μιτάτο είναι γεμάτο από χιόνι που έχει παγώσει στο εσωτερικό του. Γράφουμε τις εντυπώσεις μας στο βιβλίο κορυφής και βγάζουμε τις απαραίτητες φωτογραφίες στην κορυφή. Από το σαρνίτσι που είναι γεμάτο κρυστάλλινιο νερό, γεμίζουμε τα παγούρια μας και κατηφορίζουμε προς το διάσελο του Αγκαθιά. Από εδώ ακολουθούμε κατεύθυνση προς το νότο. Απλώνεται μπροστά μας το πέλαγος με τα νησάκια Ποξιμάδια να αρμενίζουν και την Γαύδο και την Γαυδοπούλα στο βάθος του ορίζοντα.

Στις μεγάλες χιονούρες που είναι δεξιά μας, απολαμβάνουμε το σκι με τα μπατόν και τα παιχνίδια στο χιόνι συνεχίζονται. Είναι και τα τελευταία χιόνια προς την νότια πλευρά του βουνού. Το κατεβαίνουμε προς το καταφύγιο του Ρεθύμνου στην περιοχή “Γουμπωτός Πρίνος” , είναι επίπονο ανάμεσα από χαράκια και λουτσες που είναι πανέμορφες με τα καφέ- πορτοκαλί χρώματά τους.

Ανάπαυλα στο καταφύγιο κάτω από την σκια του τεράστιου Πρίνου. Εδώ είναι τα όρια του αδενδρου και δασωμένου Ψηλορείτη. Από εδώ και κάτω αρχίζει ένα πανέμορφο δάσος και απολαμβάνουμε την πανδαισία των χρωμάτων του φθινοπώρου.

Τεράστια δέντρα Πρίνων και κιτρινοκόκκινα φυλλώματα οσφεντάμων συνθέτουν μια μαγευτική εικόνα. Μια παλέτα από χρώματα. Οι ασφένταμοι διασκορπισμένοι ανάμεσα στους πρίνους υψώνουν τις πολύχρωμες κορυφές τους και φαίνονται σαν φλόγες μέσα στο πράσινο.

Το κατέβασμα μέσα στο δάσος είναι απότομο και απαιτεί προσοχή στο περπάτημα, η θέα όμως καταπληκτική τώρα προς την καταπράσινη κοιλάδα γύρω από το Φουρφουρά.

Στο βάθος διακρίνεται η λιμνοδεξαμνή και μας κάνει να αισθανθούμε την όρεξή μας για νερό.

Προσπαθούμε να αναγνωρίσουμε τα χωριά στο βάθος και χαλαρώνουμε όσο μας επιτρέπει ο χρόνος στα όμορφα μπαλκόνια με θέα την κοιλάδα και την θάλασσα.

Η εμφάνιση συννεφιάς στην έξοδό μας από το δάσος μας επιτρέπει να περπατάμε πιο ευχάριστα και μας προστατεύει από τον δυνατό ήλιο που πάει να πέσει στη δύση.

Το τοπίο αλλάζει όσο χαμηλώνουμε υψομετρικά. Απέραντες εκτάσεις με βοσκοτόπια, καταπράσινα από τις βροχές και λιόδεντρα που

“χλιβάζουν” από τον καρπό που περιμένει το ράβδισμά του. Στο εκκλησάκι το κατάγραφο κοντά στο χωριό απολαμβάνουμε το δροσερό νερό στη κρήνη δίπλα του. Μυρτιές και δάφνες και πορτοκαλιές μοσχομυρίζουν στην γύρω περιοχή.

Στο χωριό καταλήγει η πορεία μας που τελικά διήρκησε 10 ώρες. Ευχόμαστε στα καινούργια μέλη της ομάδας μας που αποτελούν και την πλειοψηφία, “και ψηλότερα”.

Ενθουσιασμένοι και γεμάτοι από εικόνες του φθινοπωρινού βουνού μετά από μια στάση στη περιοχή της Φαιστού, το βράδυ επιστρέφουμε στο Ηράκλειο.

Σε λίγες ώρες το πρωί της Κυριακής μας περιμένει η επόμενη εξόρμηση του Συλλόγου στο Αρκάδι και στις Μαργαρίτες.

Αρκετοί από εμάς θα συμμετέχουν και σ’αυτή την προγραμματισμένη πορεία.

Την Κυριακή 29 Νοεμβρίου η τελευταία εξόρμηση του μήνα, θα περπατήσουμε στα όρια των νομών Ηρακλείου - Λασηθίου στην Σελένα και στο Κράσι.

Πληροφορίες - εγγραφές στα γραφεία του Συλλόγου, Δικαιοσύνης 53 από Δευτέρα - Παρασκευή και από 20.30 - 22.30 τηλ. 2810227609.



ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ

ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΟΣ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ