Της Σερένας -Κατερίνας Τζωρτζάκη - Ντέιβις

Γεια σας με λένε Σερένα. Πηγαίνω Ε’ τάξη δημοτικού. Την Κυριακή που μας πέρασε (15/11/2009) είχαμε προγραμματίσει μια εκδρομή με τον Όμιλο «Φίλοι του Βουνού και Θάλασσας Ηρακλείου» και τώρα θα σας τη διηγηθώ.

Το πρωί από τα χαράματα της Κυριακής η μαμά μου με ξύπνησε με το ζόρι ενώ δεν είχα καμία όρεξη να σηκωθώ. Έπρεπε να ξεκινήσουμε για την εκδρομή Παράνυμφοι-Κόφινας-Καπετανιανά. Μπήκαμε στο αυτοκίνητο μισοκοιμισμένες για να πάμε στη Χανιώπορτα, ώρα 8, όπου εκεί θα συναντούσαμε όλους τους υπόλοιπους ορειβάτες και τους αρχηγούς.

Η πρώτη μας στάση θα ήταν στους Παρανύμφους όπου από εκεί θα ξεκινούσαμε το μεγάλο μας περπάτημα! Στο ταξίδι προς την αφετηρία περάσαμε από πολλά μέρη και κυρίως από χωριά. Ένα από τα πιο μεγάλα χωριά ήταν ο Χάρακας. Μετά το Χάρακα συναντήσαμε το μικρό χωριουδάκι, τους Παράνυμφους, με λίγους κατοίκους και στενά δρομάκια. Το πρόβλημα με τα στενά δρομάκια των Παρανύμφων ήταν πως το λεωφορείο κόλλησε σε ένα στενό και ξύπνησαν όλοι οι κάτοικοι του χωριού. Ευτυχώς καταφέραμε και ξεφύγαμε χωρίς να μας κάνουν παράπονα. Στους Παράνυμφους ήταν και η στάση για να κατεβούμε για το μεγάλο μας περπάτημα που είχε προορισμό την κορυφή του Κόφινα.

Αρχίσαμε λοιπόν να ανεβαίνουμε προς τον Κόφινα, που τον λένε έτσι επειδή η βουνοκορυφή του μοιάζει με κοφίνι. Κάποια στιγμή είδαμε ένα νεογέννητο αρνάκι που έψαχνε για τη μαμά του. Κάποιοι από εμάς σκέφτηκαν να το βοηθήσουν, αλλά μετά αναλογιστήκαμε πως θα ήταν λίγο επικίνδυνο. Στη διαδρομή είδαμε πολλά ασυνήθιστα πουλιά που δε θα μπορούσες να τα δεις αλλού, παρά μόνο στα βουνά. Κάποια από αυτά τα πουλιά ήτανε τα όρνια (τα λέμε και αλλιώς αετούς), οι κόρακες και τα κοτσύφια. Παρατήρησα ότι τα όρνια είχαν πάνω στα φτερά τους μια λεπτή γραμμή καφέ και το υπόλοιπο των φτερών τους ήταν μαύρο. Σε μερικά από αυτά ο λαιμός τους ήταν γυμνός. Η μαμά μου είπε πως μάλλον ψάχνουν για κανένα μεζέ. Οι κόρακες έκραζαν στο υπόλοιπο της διαδρομής. Τα κοτσύφια χαρωπά-χαρωπά καθόντουσαν και απολάμβαναν τη θέα. Πολύ θα ήθελα να ήξερα τι βλέπουν από εκεί ψηλά και πως άραγε νιώθουν.

Ύστερα από λίγη ώρα φτάσαμε σε ένα μέρος που λεγόταν Πλατανιάς. Εκεί τριγύρω δίπλα από ένα σπιτάκι υπήρχαν πολλά γουρουνάκια και μια πηγή που έβγαζε νερό. Οι αρχηγοί αποφάσισαν να κάνουμε μια μικρή στάση. Το χώμα σε αυτήν την περιοχή ήταν σκεπασμένο με παχύ πράσινο χορτάρι. Εκεί παρατήρησα τους πρώτους της ομάδας να μαζεύονται γύρω από κάτι και να το φωτογραφίζουν. Γεμάτη περιέργεια πήγα να δω τι συμβαίνει. Κάτω στο έδαφος είδα με τα ίδια μου τα μάτια ένα τεράστιο άσπρο μανιτάρι. Ποτέ στη ζωή μου δεν είχα δει τόσο μεγάλο! Αναρωτήθηκα αν ήταν δηλητηριώδες.



Ξεκινώντας πάλι για την κορυφή του Κόφινα, παρατήρησα πως είχε πολλά χρωματιστά λουλούδια κι επίσης πολλά άλλα φυτά. Μερικά από αυτά τα φυτά ήταν χαριτωμένα λουλουδάκια με χρώματα κίτρινα και μωβ που λεγόντουσαν κρινάκια. Βέβαια συναντήσαμε κι ένα θάμνο που μας εμπόδιζε την κυκλοφορία. Αυτό λεγόταν αστιβίδα.

Ο ποδαρόδρομος ήτανε κουραστικός για αυτό κάναμε μια ενδιάμεση στάση στη βάση της κορυφής του Κόφινα, που φαινόταν από κοντά πολύ επιβλητικός. Βρισκόμασταν στην καρδιά των Αστερουσίων βουνών και από αυτό το σημείο βλέπαμε τον Ψηλορείτη και τα Λευκά Όροι. Εκεί βγάλαμε το νερό και το φαγητό μας και αρχίσαμε να τρώμε βιαστικά γιατί έπρεπε να προλάβουμε να τελειώσουμε την πεζοπορία πριν τη δύση του ήλιου. Κάποια στιγμή άκουσα να λένε πως το όρος του Κόφινα είναι ιερό, γιατί γινόντουσαν σε αυτό πολλές ιεροτελεστίες. Αυτό μου κίνησε την περιέργεια, οπότε όταν η ομάδα χωρίστηκε στα δύο (μία με αρχηγό τον κ. Μιχάλη που θα συνέχιζε από το χωματόδρομο για τα Καπετανιανά και μία με αρχηγό τον κ. Μανώλη που θα ανέβαινε μέχρι την κορυφή), αποφασίσαμε με τη μαμά μου να εξερευνήσουμε την κορυφή του Κόφινα.

Έτσι αρχίσαμε με τη δεύτερη ομάδα το ανηφορικό, δύσκολο και επικίνδυνο περπάτημα. Καθώς ανεβαίναμε μας δυσκολευόμασταν ολοένα και πιο πολύ. Οι πέτρες κατρακυλούσαν και τα κάγκελα σε κάποια σημεία είχαν σαπίσει. Εμείς και κάποιοι άλλοι αποφασίσαμε να σταματήσαμε στη μέση της πορείας για την κορυφή γιατί μας φάνηκε πολύ επικίνδυνο. Το πρόβλημα ήταν πως δεν είχαμε καταλάβει από την αρχή ότι θα κατεβαίναμε από τον ίδιο δρόμο! Ευτυχώς εμφανίστηκε ο κ. Γιώργος, ένας από τους πιο έμπειρους του Ομίλου που ήξερε από δύσκολες καταστάσεις και μας βοήθησε να επιστρέψουμε.

Όταν φτάσαμε στο μέρος που είχαμε κάνει τη στάση περιμέναμε τους άλλους να κατεβούνε ώστε να συνεχίσουμε το δρόμο μας προς τα Καπετανιανά. Ήταν ένας ωραίος και απολαυστικός δρόμος προς αυτό το πανέμορφο χωριό. Όταν φτάσαμε στα Καπετανιανά, ο αρχηγός μας είπε πως κάναμε συνολικά 15 χιλιόμετρα. Όμως εγώ δεν μπορούσα να πιστέψω πως περπάτησα τόσο πολύ γιατί δεν κουράστηκα καθόλου! Μέχρι να περιμένουμε τους άλλους απολαμβάναμε το ηλιοβασίλεμα και τα ροζ συννεφάκια. Τα Καπετανιανά είναι ένα γραφικό χωριουδάκι με πολλά σπιτάκια και ταβέρνες και με μια πανέμορφη παλιά εκκλησία της Παναγίας. Το χωριό ονομάστηκε έτσι από τις συναντήσεις των Καπεταναίων στην Τουρκοκρατία. Ήταν ένα χωριό που δύσκολα καταχτήθηκε από τους Τούρκους. Η θέα από εκεί ήταν φυσικά η κορυφή του Κόφινα.

Όταν φτάσανε και οι υπόλοιποι της ομάδας, ανεβήκαμε στο λεωφορείο και πήγαμε στη Λούκια όπου θα τρώγαμε σε μια ταβέρνα. Μετά το φαγητό γλεντήσαμε και χορέψαμε κρητικούς χορούς. Ο καλύτερος χορευτής ήτανε ο κ. Βαγγέλης, ένας ξεχωριστός και χαμογελαστός άνθρωπος που ποτέ δεν θα τον ξεχάσω.

Μαντέψτε τι έγινε στο λεωφορείο εκείνο το βράδυ! Αυτή η εκδρομή θα μου μείνει αξέχαστη και ποτέ δεν θα ξεχάσω τους χαμογελαστούς ανθρώπους που γνώρισα!

Φωτογραφίες: Παπαιωάννου Μαρία

Ιστοσελίδα: www.friendsofnature.gr