Πέρασαν 40 μέρες από τότε που ο αδελφός μου ο Πέτρος έχασε την τρίμηνη μάχη που έδωσε για τη ζωή του μέσα στα νοσοκομεία, μετά από ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα που έγινε στις 8.7.09 ημέρα Τετάρτη.
Πάλεψε και άρχισε να συνέρχεται, όμως τα μικρόβια της Εντατικής δεν τον άφησαν να ζήσει. Τι περίεργη κατάσταση κι αυτή με την Εντατική.
Εκτός από την πίκρα, τη στεναχώρια και το αναντικατάστατο κενό που άφησε ο χαμός, άφησε σε μας πολλά γιατί και πώς έγινε το ατύχημα.
Εχομε περάσει πολλές φορές από το σημείο του ατυχήματος, μήπως και καταλάβομε κάτι.
Τι έφταιξε, μέρα μεσημέρι, σ’ ένα δρόμο (Σκαλάνι-Ηράκλειο) χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα;
Κάποιος ανώνυμα, τηλεφώνησε στην Τροχαία για να γνωστοποιήσει το ατύχημα και τον ευχαριστούμε γι’ αυτό, όμως ήταν αρκετό; Κάποιο φορτηγό μπήκε στο δρόμο του, είπε ο ίδιος. Η κακή ώρα ίσως ή ήταν θέλημα Θεού όπως λέμε για παρηγοριά;
Αυτό ας μου επιτραπεί να μην το δεχτώ.
Ο Θεός δεν θέλει ένας άνθρωπος 55 χρονών, οικογενειάρχης με τέσσερα παιδιά, με καλή καρδιά, χωρίς κακίες να χάνεται έτσι...
Ολη η οικογένεια ευχαριστούμε τους γνωστούς και φίλους και σας που θα διαβάσετε αυτό το κείμενο για τη συμμετοχή σας στο πένθος μας.
Ομως θα ήθελα, εγώ προσωπικά, να εκφράσω τη στεναχώρια μου και την ανησυχία μου για τη διάσταση που έχει πάρει η κατάσταση με τα τροχαία στον τόπο μας. Είναι τρομερό. Δεν περνάει σχεδόν μέρα και κάποιος άνθρωπος χάνει τη ζωή του ή μένει ανάπηρος, οδηγώντας. Είναι σα να πληρώνει η κοινωνία μας φόρο αίματος στο Μινώταυρο της ασφάλτου.
Ομως όλοι μας είμαστε υπεύθυνοι γι’ αυτό και οδηγοί και πεζοί και συνοδηγοί.
Γνωρίζω νέους που οδηγούν χωρίς δίπλωμα και για το μόνο που νοιάζονται είναι να μην τους πιάσει η Τροχαία, και οι γονείς τους υποχωρούν. Νέους που δεν εκτιμούν το θείο δώρο της ζωής και οδηγούν ριψοκίνδυνα.
Ανθρώπους που έχουν πιει ποτά, μπαίνουν στο δρόμο χωρίς την αίσθηση του κινδύνου όχι μόνο για τον εαυτό τους αλλά και για τους άλλους οδηγούς και πεζούς.
Ανθρώπους που επιβεβαιώνονται για τη δύναμή τους και την “εξυπνάδα” τους, αψηφώντας τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας με θλιβερά αποτελέσματα.
Ανθρώπους που προκαλούν ατυχήματα και αφήνουν τραυματισμένους στο δρόμο, που χρειάζονται άμεσα ιατρική βοήθεια, χωρίς να τους φροντίζουν για να σωθούν.
Το λάθος είναι ανθρώπινο, η αδιαφορία όμως είναι έγκλημα ειδικά σ’ αυτές τις περιπτώσεις.
Ανθρώπους που καβγαδίζουν ενώ οδηγούν και από τα νεύρα τους χάνουν τον έλεγχο του αυτοκινήτου. Οι συνοδηγοί πρέπει κι αυτοί να έχουν την προσοχή τους στο δρόμο. Να αποφεύγουν δύσκολες συζητήσεις που εκνευρίζουν τον οδηγό ή να τον παροτρύνουν σε ριψοκίνδυνες ενέργειες, πολλές φορές για πλάκα.
Οδηγοί με προβλήματα υγείας, εκνευρισμένοι, ξενυχτισμένοι, βιαστικοί, μεθυσμένοι, χωρίς δίπλωμα οδήγησης, ανεύθυνοι είναι σαν ωρολογιακές βόμβες μέσα στους δρόμους.
Οδηγοί που πάνε κι έρχονται χωρίς λόγο, με τη μουσική σε μεγάλη ένταση, που τους κάνει να μην ακούνε στο δρόμο τ’ άλλα αυτοκίνητα, με το κινητό στο αυτί και ίσως και με ποτό στο χέρι, δυσχεραίνουν επικίνδυνα την κυκλοφορία που έχει φτάσει στο απροχώρητο.
Ας μάθουμε να περπατάμε, κάνει καλό και στην υγεία μας και ας χρησιμοποιούμε τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Δεν είναι ντροπή...
Ας διαλέγουμε, όσοι μπορούμε, ώρες πιο ήρεμης κυκλοφορίας να κάνομε τις δουλειές μας, για να εκτονώνεται η ένταση τις ώρες αιχμής, που οι εργαζόμενοι πρέπει να πάνε και να γυρίσουν από τις δουλειές τους.
Ας βάλομε όλοι ένα χεράκι με σοβαρότητα σ’ αυτό το κυκλοφοριακό χάος που επικρατεί. Και η Πολιτεία ας φροντίσει όλες τις κακοτεχνίες νέων και παλιών δρόμων. Λακούβες, φρεάτια που εξέχουν από το οδόστρωμα, σήματα που λείπουν είναι πολύ επικίνδυνα.
Ας σκεφθούμε όλοι ότι το αυτοκίνητο είναι χρήσιμο εργαλείο που πρέπει να μας διευκολύνει τη ζωή μας και να μας δίνει την ευκαιρία να ευχαριστιόμαστε ταξιδεύοντας στη χώρα μας.
Πριν ξεκινήσομε ένα μικρό ή μεγάλο ταξίδι πρέπει η σοβαρότητα και η υπευθυνότητα να είναι ο μίτος της Αριάδνης που θα μας βγάλει με επιτυχία στον προορισμό μας από το σημερινό λαβύρινθο της κυκλοφορίας.
Ελπίζω και εύχομαι για την ανάπαυση της ψυχής του αδελφού μου και όλων αυτών των συνανθρώπων μας που χάνονται, κάποιοι να ακούσουν σοβαρά και να λάβουν υπόψη τους τα σχόλια και τις συμβουλές μιας γιαγιάς, που θρηνεί κάθε φορά που ένας άνθρωπος χάνει τη ζωή του παράκαιρα και παράλογα στο δρόμο και που σίγουρα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΛΗΜΑ ΘΕΟΥ.
Ο Θεός θέλει να ζούμε ωραία, με ηθική, αγάπη, ευσπλαχνία, να απολαμβάνομε τη ζωή και να φεύγομε από αυτό τον κόσμο φυσιολογικά και πλήρεις ημερών.
Σας ευχαριστώ
Εφη Χατζάκη

