Του HOMO-SAPIENS

Φρόντισε φίλε αναγνώστη να βρεις χρόνο να διαβάσεις αυτή εδώ την απίστευτη ιστορία. Σίγουρα θα βγεις κερδισμένος γιατί, όποιο μπέρδεμα κι αν έχεις στο μέλλον στα γρανάζια της κρατικής εξουσίας, όση πίκρα και αγανάκτηση κι αν νιώσεις, ό,τι κι αν αντιμετωπίσεις, πάλι θα σταυροκοπιέσαι και θα λες, δόξα τω Θεώ, υπάρχουν και χειρότερα, και θα παρηγοριέσαι. Σφίξε όμως πρώτα καλά την καρδιά σου και προετοίμασέ την να κλάψει νοερά για την άμοιρη Ελλάδα!

Ήλθε λοιπόν το μήνυμα από την αδελφή Χώρα της Ελλάδας, τη Γεωργία, πως μια μάνα πεθαίνει κι αν μπορούν τα δυό της παιδιά που ζουν στην Ελλάδα να τρέξουν να πάνε.

Θυμάσαι φίλε αναγνώστη την Όλγα, την οικονομική μετανάστρια που είχε φέρει χώμα από την πατρίδα της τη Γεωργία, την αγαπημένη χώρα του Καζαντζάκη και πήγε και το εναπέθεσε ευλαβικά επάνω στον τάφο του σαν ακριβό χαιρετισμό, την ίδια περίοδο που κάποιοι Έλληνες είχαν σπάσει και πετάξει στα σκουπίδια τον σταυρό του τάφου; Θυμάσαι την απέραντη συγκίνηση που νιώσαμε όλοι όταν αυτή η ενέργειά της προβλήθηκε από την τηλεόραση και τον τοπικό Τύπο με πηχυαίους τίτλους; Ε, αυτή η κοπέλα είναι το ένα από τα δύο παιδιά! Διάβασε λοιπόν τώρα και θα φρίξεις για τον τρόπο που αντιμετωπίστηκε από την Ελλάδα του Καζαντζάκη αυτή η κοπέλα!

Να τρέξουν λοιπόν τα δυό αδέλφια να πάνε, όμως υπήρχε πρόβλημα. Ο αδελφός της Όλγας δεν έχει πάρει ακόμα την πράσινη κάρτα και με την προσωρινή που έχει, δεν μπορεί να φύγει στην πατρίδα του! (Γιατί άραγε;).

Kάπου είχαμε ακούσει πως σε έκτακτες ανάγκες προβλέπεται επίσπευση διαδικασιών για την χορήγηση της πράσινης κάρτας. Συγκράτησε φίλε αναγνώστη τη λέξη “επίσπευση”.

Πρώτη μας σκέψη να τηλεφωνήσουμε στο τμήμα Αλλοδαπών για οδηγίες. Επί τρεις ώρες τα τρία τηλέφωνά τους ή βούιζαν ή δεν τα σήκωνε κανείς.

Την επαύριο τρέξαμε πρωί-πρωί από το Οροπέδιο στο Ηράκλειο να πάμε επί τόπου. Πρώτη μας έκπληξη ήταν η παρουσία ενός φύλακα-πορτιέρη έξω από τα γραφεία εκεί στα Καμίνια. Ούε στην Περιφέρεια, ούτε στη Νομαρχία, ούτε σε Εφορία ούτε πουθενά δεν έχω δει πορτιέρη.

Δεύτερη μεγάλη έκπληξη η πληροφορία που μας έδωσε με αρκετή ομολογουμένως ευγένεια το παλικάρι αυτό, ότι η Υπηρεσία δέχεται το κοινό μετά τις 12. Σε ποιά άλλη Δημόσια Υπηρεσία δέχονται το κοινό μετά τις 12; Προσπαθήσαμε να του εξηγήσουμε το επείγον της περίπτωσής μας, αλλά όμως είχε αυστηρές εντολές να κρατάει μακριά τον εχθρό λαό και να μην ενοχλούνται οι υπάλληλοι, όχι γιατί δουλεύουν, αλλά επειδή δεν δουλεύουν όπως όλα δείχνουν και δεν θέλουν να τους βλέπουμε. Τα τηλέφωνά τους πάντα σχεδόν βουίζουν σαν να είναι κατεβασμένα, αλλά και αν καμμιά φορά κτυπήσουν, σπάνια τα σηκώνουν. Περίπου ένα χρόνο χρειάζονται για να εκδόσουν μια άδεια παραμονής από τις εκατοντάδες που εκκρεμούν, ενώ στον Άγιο Νικόλαο χρειάζονται περίπου ένα μήνα!

Περιμέναμε λοιπόν σχεδόν τέσσερις ώρες όρθιοι έξω μαζί με όσους άλλους κατατρεγμένους έρχονταν εν τω μεταξύ, μέσα σε ένα απέραντο σκουπιδομάνι που έφθανε μέχρι και το κατώφλι. Δεν ξέρω τι γίνεται πιο μέσα. Τώρα κατάλαβα γιατί κάποιοι αλλοδαποί πετούν χωρίς κανένα δισταγμό τα σκουπίδια στους δρόμους! Από εδώ έχουν περάσει πρώτα και εδώ έχουν πάρει τα πρώτα τους μαθήματα!

Κάποτε πήγε επί τέλους 12 και όταν ήλθε η σειρά μας βρεθήκαμε μπροστά σε μια βλοσυρή νεαρά κάπως υπάλληλο, δεύτερη πορτιέρισσα. Δεν ξέραμε αν πιο μέσα υπάρχει ένοπλη φρουρά! Της εξηγήσαμε τι μας συμβαίνει και αυτή με εντελώς απαξιωτικό ύφος και χωρίς να μας κοιτάζει μας απάντησε πως κακώς τους ενοχλούμε εκεί και ότι αφού φέρουμε χαρτί από το Νοσοκομείο της Γεωργίας να πάμε και να αρχίσουμε από το Δήμο μας. Αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε τι σημαίνει “επίσπευση”. Καμιά ελπίδα βέβαια να προλάβουμε τώρα πια να πάμε στο δήμο Χερσονήσου. Μα όταν δέχονται μετά τις 12, δεν προλαβαίνει κάποιος, όχι στη Χερσόνησο να πάει, αλλά ούτε ένα χαρτόσημο να τρέξει να φέρει!

Δύο ημέρες λοιπόν στράφι μέχρι τώρα, μια με τα τηλέφωνα και μια η τωρινή για να μάθουμε απλά από που ν’ αρχίσουμε!

Την άλλη ημέρα πρωί-πρωί στο ΚΕΠ του δήμου Χερσονήσου. Εδώ άλλος Θεός, άλλος κόσμος, άλλη επικράτεια! Ένα μικρό πολύβουο μελίσσι η υπηρεσία αυτή με ορθάνοιχτες από το πρωί τις πόρτες χωρίς πορτιέρηδες, κόσμος να μπαινοβγαίνει και μια υπάλληλος-κόσμημα, ευγενέστατη και ενημερωμένη στα πάντα, να σηκώνει τηλέφωνα, να συνομιλεί με όλους, να δίνει λύσεις και να κατευθύνει και τους υπόλοιπους υπαλλήλους! Αργυρώ ακούσαμε να τη φωνάζουν.

Μας δέχθηκε αμέσως, πήρε τα στοιχεία και το φαξ του νοσοκομείου της Γεωργίας και μας είπε πως λόγω Σαββατοκύριακου, τη Δευτέρα πια, να πάμε στο Αλλοδαππών όπου θα έχει διαβιβαστεί το αίτημά μας. Χίλια μπράβο και σ’ αυτήν και σε αυτούς που εποπτεύουν αυτή την υπηρεσία-στολίδι!

Δευτέρα λοιπόν κι εμείς με ψυχοτρέμουλο περιμέναμε πάλι να πάει 12 για ν’ ανοίξουν οι πύλες του Βασιλείου των Καμινίων να δεχθούν τους αθλίους! Βρεθήκαμε πάλι μπροστά στην ίδια υπάλληλο με το γνωστό ύφος. Με έκδηλη δυσφορία έριξε μια ματιά και μας απήντησε ότι κανένα αίτημα δεν έχει φθάσει! Μείναμε εμβρόντητοι! Κοιτάξαμε το ρολόι και φύγαμε βολίδα με ταξί για Χερσόνησο. Κατηγορηματική η διαβεβαίωση! “Το αίτημά σας έχει πάει από το πρωί. Πηγαίνετε να τους πείτε να ψάξουν καλά! Ξανά βολίδα πίσω στο Ηράκλειο! Βρήκαμε τη γνωστή πια υπάλληλο αγανακτισμένη και δήθεν εξουθενωμένη από την πολλή δουλειά της μιάμισης ώρας στην υποδοχή του κοινού και εντελώς απρόθυμη να δει τι συμβαίνει. Με χίλια παρακάλια την πείσαμε και τελικά μας απήντησε πως έχει πάει το αίτημα, αλλά δεν έχει πρωτοκολληθεί και θα πρέπει να πάμε την επαύριο! Να λοιπόν ολοζώντανη η “επίσπευση”! Κοιταχτήκαμε μεταξύ μας στα μάτια και αμίλητοι πια, φύγαμε για το Οροπέδιο. Ήταν τόση η πίκρα μας που σε όλη τη διαδρομή δεν ανταλλάξαμε ούτε μία κουβέντα!

Τρίτη λοιπόν. Εφτά ημέρες από τότε που αρχίσαμε κι ακόμα σχεδόν στο μηδέν. Τελευταία ημέρα μήπως γίνει κάτι γιατί αύριο είναι αργία λόγω Αγίου Μηνά και την Πέμπτη αξημέρωτα φεύγει το αεροπλάνο από Αθήνα για Τυφλίδα. Είναι το μοναδικό εβδομαδιαίο δρομολόγιο. Σκεφθήκαμε το αυτονόητο: Αν θα περιμέναμε να πάει 12 και κάτι στράβωνε, δεν θα προλαβαίναμε τίποτα και τα τηλέφωνα από τη Γεωργία δεν μας άφηναν πλέον περιθώρια. Να ζητήσουμε να δούμε τον διευθυντή! Ξεπεράσαμε κάπως εύκολα τον πρώτο πορτιέρη. Η μελιστάλαχτη κυρία έλειπε από το πόστο της και πιστέψαμε πως γλυτώσαμε απ’ αυτή. Όμως να την μπροστά μας λίγο πιο μέσα να κάθεται σε ένα πλάτωμα του διαδρόμου σε ένα πηγαδάκι και να χαχανίζει. Σίγουρα άκουγε ανέκδοτα!

Με όσο πιο δουλικό ύφος μπορούσαμε να έχουμε, της ζητήσαμε να δούμε τον κύριο διευθυντή. Ανένδοτη η κυρία! Να έλθουμε στις 12! Κάποια στιγμή σήκωσε το χέρι της, μας έδειξε την πόρτα και σε οργύλο ύφος μας φώναξε να περάσουμε έξω! Αναπόφευκτο βέβαια τώρα πια το ξέσπασμα και η έκρηξη: Από που μας έβγαζε έξω;

Πάνω λοιπόν στις φωνές και τη φασαρία, να κάποιος ψηλός αξύριστος και ατιμέλητος νεαρός που ήταν λέει ο διευθυντής όλου αυτού του μπάχαλου και αίσχους!

Δεν ρώτησε τι συμβαίνει, δεν ενημερώθηκε για τίποτα, δεν μας κάλεσε στο γραφείο του όπως γίνεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις να εκτονωθεί η ατμόσφαιρα και να δώσει λύση στο πρόβλημα αν μπορούσε. Αναφανδόν συντάχθηκε με την υπάλληλό του έτσι στα τυφλά και δεν δεχόταν να ακούσει τίποτα γιατί δεν του αρέσουν λέει οι φωνές! Ίσως ήθελε να του γλυκοτραγουδούμε ύστερα απ’ όλα αυτά!

Έξω λοιπόν στην αναμονή πάλι να πάει 12 και μια στιγμή φωνάξανε μέσα μόνο το νεαρό που ξέρει - δεν ξέρει 20 ελληνικές λέξεις να τους εξηγήσει λέει τι συμβαίνει στη μάνα του, στη νοηματική γλώσσα βέβαια! Σε ελάχιστα λεπτά βγήκε έξω στον περίβολο ο κύριος διευθυντής και εκεί και όχι στο γραφείο του, μου είπε πως, αν και δεν έχει καμία υποχρέωση να με ενημερώσει, το κάνει γιατί δεν μπορεί να συνεννοηθεί με το νεαρό. Δεν εγκρίνει λοιπόν το αίτημα γιατί το φαξ του νοσοκομείου που δεν ήξερε φυσικά κανείς τους να το διαβάσει, γράφει πως υπάρχει πρόβλημα καρδιάς ενώ ο νεαρός του είπε, με νοήματα βέβαια, πως έχει γαστρορραγία! Του ζητήσαμε να μας δώσει πίσω το φαξ να τρέξουμε μπας και προλάβουμε να το μεταφράσουμε και μας απάντησε να κάνουμε αίτηση και να πάμε μετά τις 12 να το πάρουμε!!! Η “επίσπευση” που λέγαμε στην απόλυτη έκφρασή της! Σκύψαμε λοιπόν νικημένοι το κεφάλι και υποκλιθήκαμε μπροστά στην ακατανίκητη και απάνθρωπη κρατική εξουσία παραιτούμενοι από κάθε δικαίωμα και ελπίδα!

Όλος αυτός ο μάταιος αγώνας φίλε αναγνώστη δόθηκε προκειμένου να καταφέρουν τα παιδιά να φύγουν μόλις τρεις ημέρες ενωρίτερα, μήπως προλάβουν τη μάνα τους, δηλαδή την Πέμπτη, αφού από την Κυριακή ισχύει απόφαση του κυρίου Χρυσοχοΐδη που επιτρέπει σε όλους αυτούς τους ανθρώπους να πάνε ελεύθερα στην πατρίδα τους.

Παλέψανε λοιπόν με τα στοιχεία αλλά μάταια! Έμειναν εδώ να περιμένουν να φύγουν την επόμενη Πέμπτη με το αεροπλάνο χωρίς την άδεια του κολαστηρίου των Καμινίων και την Κυριακή το βράδυ ήλθε το μήνυμα πως η μάνα τους ξεψύχησε περιμένοντας τα παιδιά της!

Να γονατίσουμε λοιπόν όλοι μαζί φίλοι αναγνώστες και να ζητήσουμε χίλια συγνώμη ως Έλληνες από την Όλγα και τον αδελφό της, αλλά και όλους τους άλλους δυστυχώς αλλοδαπούς που κατά καιρούς έχουν δρασκελίσει το κατώφλι εκείνης της Υπηρεσίας στα Καμίνια και που δεν μπορούν ή δεν τολμούν ή δεν έχουν το βήμα να εκφράσουν και να διαλαλήσουν τον πόνο τους;

Να ελπίσουμε πως εκεί στην Περιφέρεια Κρήτης στην οποία υπάγεται αυτό το όνειδος θα διαβάσουν αυτήν εδώ την ιστορία;

Να περιμένουμε στο τηλέφωνο 6944887974 μήπως δεχθούμε μια κλήση από κάποιο υπεύθυνο;

Υπάρχει άραγε ένα φως, μια ελπίδα για όλους μας;