Επιμέλεια Αντωνία Κουτσάκη

Ο Μάρβιν και η φοιτήτρια Αλεξάνδρα Χατζηνικολάου είναι αχώριστοι. Αντιπαθούν και οι δύο τον... καναπέ, αγαπούν τους γρήγορους ρυθμούς της ζωής και απολαμβάνουν τις κοινές τους δραστηριότητες αφού είναι μαζί στη δουλειά, στις βόλτες και στις διακοπές.

Η Αλεξάνδρα μας γράφει την ιστορία του σκύλου της και σημειώνει ότι ο Μάρβιν την έκανε πιο υπεύθυνο άνθρωπο όχι μόνο απέναντι στον ίδιο αλλά και στον ίδιο της τον εαυτό.

"Το όνομά του είναι εμπνευσμένο από τον μαύρο τραγουδιστή της σόουλ Marvin Gaye. Ήταν το τελευταίο κουτάβι από μια γέννα Italian greyhound που δεν κατάφερε να πωληθεί λόγω χρώματος.

Ο Μάρβιν μπήκε στη ζωή μου τον Νοέμβρη του 2007, σε ηλικία 5 μηνών. Έψαχνα από καιρό να υιοθετήσω κάποιο σκυλάκι όταν έπεσα στη συγκεκριμένη αγγελία. Δεν ήξερα πολλά γιʼαυτή τη ράτσα πέρα από την ύπαρξή της. Βασικό ρόλο στην απόφασή μου έπαιξε το μικρό της μέγεθος. Καθώς ο χώρος που ζω δεν μου επιτρέπει να συμβιώσω με ένα μεγαλόσωμο ζώο, για το δικό του ευ ζην κυρίως, σκέφτηκα ότι αυτός θα ήταν ο ιδανικός. Πριν έρθει, σπίτι, φρόντισα να μάθω τα πάντα για τις ανάγκες της φυλής και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της μέσω του διαδικτύου αλλά και από εκτροφείς του εξωτερικού. Λόγω της καταγωγής τους, ανήκει στα λαγωνικά οράσεως, έχει ανεξάντλητη ενέργεια και τρομερή ανάγκη για εκτόνωση. Αυτό με βόλευε ιδιαίτερα καθώς δεν ήθελα ένα σκύλο για τον καναπέ μου, αλλά ένα ζώο που θα μπορεί να προσαρμοστεί στου ρυθμούς μου και να με ακολουθεί στις καθημερινές μου δραστηριότητες.

Στην αρχή της συμβίωσής μας, αντιμετώπισα σοβαρά προβλήματα με την κοινωνικοποίησή του. Ήταν τρομερά φοβισμένος, δυσκολευόμουν στη βόλτα, καθώς όλοι οι καθημερινοί ήχοι της πόλης του φαινόντουσαν ξένοι και τρομακτικοί. Μετά από πάρα πολλή προσπάθεια προσωπική αλλά και με τη βοήθεια ειδικού, ο Μάρβιν ξεπέρασε κατά πολύ τις φοβίες του με τους ανθρώπους και κυρίως με τα άλλα ζώα. Πράγμα δύσκολο καθώς το διάστημα της κοινωνικοποίησης του κουταβιού είχε περάσει. Δεν είναι από τα σκυλιά που παρακαλάνε για χάδια από οποιονδήποτε, το αντίθετο μάλιστα. Είναι επιφυλακτικός, δέχεται ήρεμες κινήσεις και θέλει χρόνο για να εκδηλωθεί περισσότερο. Με μένα και τους ανθρώπους που γνωρίζει καλά, είναι εξαιρετικά αγαπησιάρης και στοργικός. Η επιφυλακτικότητα και η ήρεμη φυσιογνωμία του είναι χαρακτηριστικό της ράτσας του.

Όταν είμαστε στο σπίτι, αντιλαμβάνομαι την ύπαρξή του μόνο όταν έρχεται και προσπαθεί με τη μουσούδα του να σηκώσει το χέρι μου παρακαλώντας για χάδια και λίγη προσοχή. Απολαμβάνει τον ήλιο στο μπαλκόνι όπου κάθεται με τις ώρες κυνηγώντας το πιο ηλιόλουστο σημείο. Αυτό που επίσης τον εξιτάρει είναι οι λιχουδιές με τις οποίες τον ανταμείβω και τα πέτσινα κόκκαλα που μασουλάει σχεδόν όλη μέρα. Μάλιστα, όταν πάρει καινούριο κόκκαλο αρχίζει μια ιεροτελεστία: Γυρίζει γύρω - γύρω από αυτό, βγάζει ήχους αδημονίας και στη συνέχεια το πιάνει και το πετάει σαν να παίζει με τον εαυτό του. Αυτό που θα μπορούσα να του καταλογήσω ως ελάττωμα, είναι η φοβερή εξάρτηση του από μένα, κάτι που πολλές φορές τον στενοχωρεί και τον αγχώνει όταν μένει μόνος.

Εκτός σπιτιού είμαστε σχεδόν πάντα μαζί, στις δουλειές, για καφέ, ακόμη και στις διακοπές τις οποίες απολαμβάνει όπως ο καθένας μας. Ξεφεύγει από τη σκυλίσια καθημερινότητά του, τρώει ανεξέλεγκτα, κάνει βόλτες και απολαμβάνει τη θάλασσα. Στο Ηράκλειο επισκεπτόμαστε ένα πάρκο στα τείχη, συναντάμε φίλους και αποτοξινωνόμαστε από τους ρυθμούς και τους ήχους της πόλης κάτω. Εκεί έχει καλές σχέσεις με όλα τα σκυλιά και θεωρώ προτέρημα το ότι ξέρει να εντάσσεται σε μια αγέλη χωρίς να προκαλεί τους ομοίους του, αλλά ζώντας τελείως αρμονικά μαζί τους. Το αγαπημένο του παιχνίδι δεν είναι το “πέτα μου το μπαλάκι” αλλά το να κυνηγάει αυτούς που τρέχουν για το μπαλάκι τους χωρίς όμως να το διεκδικεί. Πρόσφατα ανακάλυψα ότι μέσα του υποβόσκει το “πατρικό φίλτρο”, όταν φιλοξένησα αδέσποτα κουταβάκια και νεογέννητα γατάκια και με βοήθησε πολύ στη φροντίδα τους.

Μια ιερή στιγμή στη μέρα του Μάρβιν, όπως και όλων των ζωντανών πλασμάτων, είναι η ώρα του φαγητού. Τρώει κατά βάση ξηρά τροφή, όμως αυτό που ξεχωρίζει και απολαμβάνει με βουλιμία είναι τα βραστά αυγά, τα καρότα και ενίοτε τα όσπρια. .…..Πολλοί μου λένε : “τι τον θες τον σκύλο, έβαλες μπελά και ευθύνη στο κεφάλι σου”, μέσα σε αυτούς και κοντινοί μου άνθρωποι. Όμως η απόκτηση σκύλου, με έκανε πιο υπεύθυνη όχι μόνο απέναντι του αλλά και απέναντι στον εαυτό μου. Μου έμαθε τη γλώσσα τους, μα πάνω απʼόλα με έμαθε να αντιμετωπίζω όλα τα πλάσματα ως ισάξιες οντότητες και να τους δείχνω το σεβασμό που τους αξίζει.

Δυστυχώς η πραγματικότητα που βιώνουμε καθημερινά αποδεικνύει ότι αρκετοί του είδους μας πλημμυρίζονται μόνο από αρνητικά συναισθήματα και αδιαφορία απέναντι στα ζώα. Σε παγκόσμιο επίπεδο, συνεχή περιστατικά κακοποίησης, δηλητηριάσεων, εγκαταλελειμμένων ζώων και ζώων ασφυκτικά δεμένων σε πλαστικές σακούλες για να πεθάνουν, προκαλούν θλίψη και αποτροπιασμό για το είδος μας. Αποτέλεσμα έλλειψης παιδείας και ενημέρωσης ή κακίας των ανθρώπων που θα έκαναν το ίδιο σε οτιδήποτε ενοχλητικό εαν δεν υπήρχε σοβαρή κύρωση;"