
Η επιθεώρηση αποτελεί ένα μεγάλο σχολείο για τον ηθοποιό, ο οποίος πρέπει να δοκιμάζεται σε όλα τα είδη του θεάτρου. «Σαν είδος η επιθεώρηση είναι σπουδαίο και για τον ηθοποιό και τους θεατές. Δεν είναι ευτελές, αν γίνει καλά έχει πολλά να δώσει, να κρίνει την επικαιρότητα, την κοινωνική και πολιτική, να διασκεδάσει τον κόσμο καλόγουστα και καλαίσθητα.
Για τον ηθοποιό είναι μεγάλο σχολείο, προσωπικά, η θητεία μου στην επιθεώρηση δέκα χρόνια με βοήθησε να προσεγγίσω τους δραματικούς ρόλους με την αμεσότητα που λένε ότι παίζω. Δε θα μπορούσα ποτέ να παίξω έτσι αυτούς τους ρόλους αν δεν είχα περάσει από την επιθεώρηση». Τα παραπάνω δηλώνει στην «Π» η κ. Άννα Βαγενά, η οποία παρουσίασε στο Ηράκλειο την παράσταση «Το γάλα» του Βασίλη Κατσικονούρη.
Η συνέντευξη που η κ. Βαγενά παραχώρησε στην «Π» έχει ως εξής:
Το έργο μιλά για την κοινωνική αποξένωση, πόσο έντονο είναι το φαινόμενο στη χώρα μας;
«Δυστυχώς, παρόλο που η χώρα μας δεν ήταν έτσι στο παρελθόν, ήταν μια χώρα με κοινωνικότητα, οι ανθρώπινες σχέσεις ήταν παρούσες, ζωντανές, η γειτονιά, οι φίλοι, οι συνάδελφοι, η οικογένεια ήταν πιο.. Τώρα κι εμείς έχουμε περάσει σε ένα άλλο μοντέλο, το λεγόμενο ευρωπαϊκό, όπου υπάρχει μεγάλη αποξένωση σιγά-σιγά. Ακόμα και στις μικρές πόλεις, οι άνθρωποι έχουν αποξενωθεί, οι γειτονιές έπαψαν να ισχύουν, οι φιλίες κι αυτές έχουν περάσει σε μια δύσκολη κατάσταση. Για αυτό αυξάνεται, δυστυχώς, πάρα πολύ το ποσοστό της ψυχικής ασθένειας. Θα είναι ίσως η ασθένεια με τη μεγαλύτερη συχνότητα σε λίγα χρόνια, έτσι λένε οι επιστήμονες. Η κατάθλιψη και κάθε είδους ψυχική ασθένεια».
Πιστεύετε πως επειδή το φαινόμενο αυτό είναι δίπλα μας, ο κόσμος έχει αγκαλιάσει την παράσταση;
«Κυρίως για τον τρόπο που τα λέει, την αλήθεια. Υπάρχει μεγάλη αλήθεια σε αυτό το κείμενο. Ο τρόπος που τα δίνει είναι τόσο ανθρώπινος, ζεστός, τρυφερός, άμεσος, απλός και κυριαρχεί η αγάπη της μάνας προς τα παιδιά. Είναι ένας ύμνος στην αγάπη της μάνας και την αδελφική, έχει μια αλήθεια, των ανθρώπινων σχέσεων».
Βρίσκεστε στο πλευρό των νέων ηθοποιών, υπάρχει ελπίδα για το ελληνικό θέατρο;
«Το ελληνικό θέατρο πάει καλά. Πολλά παιδιά παρασύρονται και γίνονται ηθοποιοί όχι επειδή είναι ανάγκη τους πραγματική αλλά επειδή νομίζουν ότι είναι μια εύκολη ιστορία, θα βγουν στην τηλεόραση, θα αποκτήσουν χρήματα, δόξα… Δεν είναι, όμως, έτσι τα πράγματα και καλό είναι αυτοί που θέλουν να γίνουν ηθοποιοί να το σκεφτούν πάρα πολύ και κυρίως να υπολογίσουν ότι η πραγματική καριέρα γίνεται στο θέατρο κι εκεί πρέπει να κτιστεί με μεγάλο κόπο και αγώνα μέρα με την ημέρα. Αν ακολουθήσει κανείς ένα τέτοιο δρόμο και το θέλει πραγματικά, υπάρχει ελπίδα».
Εσείς γίνατε ηθοποιός λόγω της ανάγκης που νιώθατε;
«Εγώ έγινα σχεδόν χωρίς να το καταλάβω, σα να μην μπορούσα να γίνω τίποτα άλλο. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, από πολύ μικρή, αισθανόμουν ότι αυτό ήθελα να κάνω. Δεν ήταν απόφαση καν, ήταν σα να γεννήθηκα με αυτό».
Στην πορεία ένας έχετε στηρίξει πολύ το θεσμό των ΔΗΠΕΘΕ, θεωρείτε πως απολαμβάνουν ένας στήριξης που ένας αξίζουν από την πολιτεία;
«Εμείς ξεκινήσαμε αυτή την ιστορία με το Θεσσαλικό θέατρο, το 1975, όταν δεν υπήρχε καν ο θεσμός των ΔΗΠΕΘΕ. Η αλήθεια είναι ότι σήμερα ο θεσμός είναι καλός, υπάρχει, τα πρόσωπα πάντα δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες αυτού του θεσμού κι έτσι πολύ συχνά τα ΔΗΠΕΘΕ ή υπολειτουργούν ή δεν παράγουν ένα αποτέλεσμα, αυτό που θα έπρεπε να είναι και, λυπούμαι για αυτό, τις περισσότερες φορές. Από τα ΔΗΠΕΘΕ που υπάρχουν, ελάχιστα είναι εκείνα που πραγματικά εκπληρώνουν το ρόλο τους».

