Συνηθισμένο και κατώτερο των προσδοκιών το δράμα του ανερχόμενου Τζο Ράιτ, παρότι έχει στη διάθεσή του τρεις πολύ καλούς ηθοποιούς.
Ο ΒΙΡΤΟΥΟΖΟΣ
THE SOLOIST
Σκην.: Τζο Ράιτ
Πρωτ.: Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Τζέημι Φοξ, Κάθριν Κίνερ, Τομ Χολάντερ, Λίζα Γκέι Χάμιλτον
Η αληθινή ιστορία του δημοσιογράφου των Los Angeles Times, Στηβ Λόπεζ, που ανακαλύπτει τυχαία τον Ναθάνιελ Έιερς, έναν άστεγο με εξαιρετικό μουσικό ταλέντο. Ο Λόπεζ αφιερώνει στον Ναθάνιελ συνεχόμενες εβδομάδες στη στήλη του, και τελικά η σχέση τους καταλήγει πολύ ουσιαστικότερη από απλώς αυτή ενός δημοσιογράφου με το θέμα του.
Βασισμένη στο βιβλίο του ίδιου του Λόπεζ, η ταινία είναι η τρίτη προσθήκη στη φιλμογραφία του βρετανού Ράιτ («Περηφάνια και προκατάληψη» 2005, «Εξιλέωση» 2007) και μέχρι τώρα η πιο αδύναμη. Είναι από εκείνες τις ταινίες που συγκεντρώνουν όλα τα φαινομενικά απαραίτητα στοιχεία για τη δημιουργία ενδιαφέροντος, αλλά τελικά το μόνο που λείπει είναι αυτό. Τρεις ηθοποιοί, μία σεναριογράφος (η Σουζάνα Γκραντ του «Έριν Μπρόκοβιτς») κι ένας σκηνοθέτης που όλοι έχουν φτάσει μέχρι τα Όσκαρ -ο Φοξ μάλιστα το έχει κερδίσει κιόλας- φτιάχνουν μια ιστορία καλοστημένη, αξιοπρεπή αλλά υπερβολικά συνηθισμένη.
Οι τροχιές και των τριών βασικών χαρακτήρων, του Ναθάνιελ, του Στηβ και της Μαίρυ, δεν ξεφεύγουν ποτέ από ένα συνηθισμένο δράμα ‘παραγνωρισμένης ιδιοφυίας’ όπου το ανθρώπινο πνεύμα θριαμβεύει ενάντια σε αντίξοες συνθήκες. Βέβαια εδώ δεν έχουμε να κάνουμε ακριβώς με θρίαμβο αφού το ανθρώπινο πνεύμα μετά βίας επιβιώνει, με το σενάριο να κρατάει μια πιο προσγειωμένη στάση και να μην ενδίδει στον εύκολο ενθουσιασμό (το κονσέρτο του Ναθάνιελ είναι αποτυχία, η φιλία του με τον Στηβ περνάει ρήξη την τελευταία στιγμή), αφήνοντας τον Ναθάνιελ σε μια καλύτερη κατάσταση απ’ ό,τι τον βρίσκει στην αρχή χωρίς όμως να εκπληρώνει το όνειρό του να επιστρέψει στη μουσική του καριέρα (η τοποθέτησή του ανάμεσα στο κοινό και όχι στους μουσικούς στο τέλος του φιλμ).
Το κλείσιμο της ταινίας όπως συνοψίζεται στο τελευταίο πλάνο δίνει ένα ισορροπημένο αλλά και άνευρο τέλος στην ιστορία, νηφάλιο αλλά συναισθηματικά επίπεδο, που όπως και όλη η προηγούμενη πλοκή, ικανοποιεί χωρίς να ξαφνιάζει ούτε να ενθουσιάζει. Οι ηθοποιοί αντεπεξέρχονται σ’ ένα σενάριο που δεν τους δίνει πολλά για να επεξεργαστούν: ο Φοξ σε ρόλο ψυχικά ασθενούς με εξάρσεις που ελπίζουν στο οσκαρικό προηγούμενο, ο Ντάουνι Τζ. αναλαμβάνει το χιούμορ των καταστάσεων χωρίς να υποβαθμίζει τον χαρακτήρα του, ενώ με την αγαπημένη μας Κίνερ φτιάχνουν ένα χωρισμένο ζευγάρι που όμως αρκείται σε μια εύκολη επανένωση μετά από μια επίσης εύκολη και σύντομη κρίση (η μεταμεσονύχτια συζήτηση στο σπίτι, το υπονοούμενο της ζαλισμένης Μαίρυ στην τιμητική τελετή για τον Στηβ).

