Επιμέλεια Άννα Κωνσταντουλάκη

Η μεγάλη αγάπη της Ελπίδας Γραφανάκη είναι ο Σπύρος και από ότι φαίνεται τα αισθήματα είναι αμοιβαία.

“Μακάρι”, μας γράφει η Ελπίδα “να γίνω τόσο καλός άνθρωπος όσο ο σκύλος μου πιστεύει ότι είμαι...”.

Αυτός λοιπόν είναι ο Σπύρος και αυτή η ιστορία του.

“Πριν από ένα χρόνο και κάτι μήνες, οδηγούσα με το αμάξι μου και βλέπω στην άκρη του δρόμου λίγο έξω από το Ηράκλειο ένα κουταβάκι χτυπημένο με αίματα στην μουρίτσα του... Σταματάω και με το που ανοίγω την πόρτα, πηδάει μέσα στο αυτοκίνητο... Από εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι εγώ και το κουτάβι θα ζήσουμε μαζί... Τον πήγαμε στο γιατρό. Ηταν ένα υγιέστατο κουτάβι 2 μηνών περίπου. Η χτυπημένη του μυτούλα θα γινόταν καλά αλλά δυστυχώς θα του άφηνε ένα μόνιμο πρόβλημα στην αναπνοή του. Τον έβγαλα Σπύρο. Από τότε συγκατοικήσαμε. Εκτός από Σπύρο άρχισα να τον φωνάζω και κροκοδειλάκι γιατί είχε μόνιμα ανοιχτό το στόμα του έτοιμος να δαγκώσει ό,τι βρεθεί στο δρόμο του... Πολύ παιχνιδιάρης ακόμα και τώρα που είναι 17 πια μηνών. Θυμάμαι μια φορά που άνοιξε την παπουτσοθήκη, έβγαλε όλα τα παπούτσια μου και τα μάσησε (εγώ ήμουν στο τουριστικό γραφείο που εργάζομαι), και όταν γύρισα σκέφτηκα ότι μάλλον ο Σπυράκος μου έχει άλλο γούστο από εμένα και δεν του άρεσε τίποτα από όλα αυτά που φορούσα... Δεν κάνει πια τόσες ζημιές παρά μόνο εάν τσαντιστεί πολύ.. Δηλαδή αν δεν του δίνω σημασία ή λείπω πολλές ώρες από το σπίτι. Αν πάλι είμαστε μαζί και λείπω μόνο το 8ωρο που έχει συνηθίσει, περνάμε τέλεια. Πάμε βόλτες, τρέχει για καμιά ώρα, γυρνάμε σπίτι, τρώμε και χαλαρώνουμε με μερικά ακόμη παιχνίδια. Μετά ύπνο. Η χαρά μας είναι να βρούμε άλλα σκυλάκια γιατί τρελαίνεται να παίζει μαζί τους πράγμα που όμως δεν ισχύει πάντα για τα υπόλοιπα σκυλιά σε σημείο που καταντά εκνευριστικός πειράζοντάς τα συνέχεια. Αν αργήσω να τον βγάλω βόλτα, ανοίγει το ντουλάπι, παίρνει το λουράκι του στο στόμα, περνάει επιδεικτικά από μπροστά μου και κατεβαίνει την είσοδο του σπιτιού. Θέλω δε θέλω, θα βγούμε... Οταν πεινάει, επίσης φέρνει το πιατάκι του μέσα στο σπίτι... Αυτό σημαίνει ότι ανοίγει την πόρτα από το πόμολο, πιάνει το πιατάκι με τα δόντια και μου το αφήνει στα πόδια μου. Το ίδιο συμβαίνει και με το νερό αφού τα... 800 λίτρα την ημέρα που πίνει δεν τον φτάνουν με τόσο τρέξιμο. Δεν θα τον άλλαζα με τίποτα σε αντίθεση με τα σπίτια που έχω αλλάξει για να είναι πιο άνετη η ζωή του. Σχεδόν όλα τα οδικά ταξίδια τα κάνουμε μαζί. Εγώ μπροστά, εκείνος πια στο πίσω κάθισμα μιας και έχει γίνει πάνω από 30 κιλά... Μαζί του έγινα καλύτερος και πιο υπεύθυνος άνθρωπος. Εχω πλέον σημείο αναφοράς και όπως είναι γνωστό στους ζωόφιλους... μακάρι να γίνω τόσο καλός άνθρωπος όσο ο σκύλος μου πιστεύει ότι είμαι...”.